Narożna kamienica przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 15. Numer posesji był podwójny: dla Saskiej Kępy nr 3, zaś dla ówczesnej Schmerlinggasse nr 1. Obiekt został wzniesiony na miejscu wyburzonego dwupiętrowego budynku, który należał do Amelii Jäger . Kamienicę wybudowano w 1888 r. dla Eduarda Seemanna podług projektu Antona Jonkischa. Wcześniej mieszkał w kamienicy przy ul. Saska Kępa 7 . Pod koniec 1889 r. dobudowano fragment kamienicy od strony Schmerlinggasse, który w ten sposób wypełnił pustą przestrzeń pomiędzy sąsiednią kamienicą. W 1890 r. i w 1895 r. pomieszczenia w przyziemu wynajmowano dla oficerów 100. regimentu piechoty, gdzie znajdowała się tzw. mesa. Przed 1905 r. nowy właścicielem stał się Rudolf Benesch - emerytowany zarządca majątku ziemskiego. W narożnym domu tradycyjnie znajdowała się gospoda, w latach 1898-1904 prowadzona przez Franza Lubojatzkiego. Później należała do Ad. Mazura, zaś od 1907 r. do Andrzeja Mamicy. Jeszcze później lokal dzierżawił Josef Walica, wtenczas nazywany był "Karwińska Piwiarnia". Od 1 lipca 1913 r. nowym właścicielem został Inocenty Partyka, który przekształcił piwiarnię w restaurację. Po II wś. lokal ten nazywano "Beskyd", natomiast po 1989 r. "u Huberta", jednak nieoficjalnie gospodę nadal nazywano nazwiskiem przedwojennego właściciela, czyli Partyki. W 2017 r. przeprowadzono znaczący remont wnętrz oraz zmieniono nazwę na "Radegastovna Partyka". W związku z tym, iż w kamienicy znajdowała się piwiarnia, w 1908 r. budowniczy Ludwig Kametz zainstalował windę towarową, która umożliwiała transport beczek piwnych do piwnicy. Winda ta zabudowana była w chodniku od ul. Bożka. Oprócz restauracji działał tu również szewc Franciszek Guziur od 1889 r., sklep papierniczy Josefa Stattera od co najmniej 1909 r., a także cukiernik Karl Bayer zanim przeprowadził się do własnej kamienicy . W 1917 r. po zmarłym Rudolfie Beneschowi (zmarł w 1916 r., w jego posiadaniu była również kamienica przy obecnej ul. Praskiej 10 ), kamienica przeszła na własność córki Elsy Benesch (w tym okresie wartość kamienicy oszacowano na 100 tys. koron). W 1920 r. ulokowano na pierwszym piętrze Administrację podatkową. W okresie międzywojnia kamienica należała do Emila i Wilmy Eichnerów (od co najmniej 1921 r.), którzy w 1929 r. wybudowali kamienicę przy ul. Dworcowej 3 , po czym najprawdopodobniej opisywaną kamienicę sprzedali rodzinie Hermann. W tym okresie znajdowało się tu biuro architekta Maxa Rubinsteina, krawcowa Rosa Schlesinger, biuro agencji ubezpieczeniowej "Phönix" - Lebensverischerungsgesselschaft Wien, której zastępcą był Julius Schlesinger, sklep korzenny Gustawa Speila oraz sklep z delikatesami Hansa Seitera. W 1921 r. budowniczy Carl Friedrich wykonał od strony obecnej ul. Bożka osobne wejście do kamienicy z przeznaczeniem dla nowo-powstałego pomieszczenia handlowego, w którym mieścił się sklep z wyrobami lakierniczymi. Krótko po II wś. zarządcą państwowym nad mieniem Sali Hermann została Ostrawa.

Narożna kamienica przypisana był do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 103. Numer posesji był podwójny. Dla Saskiej Kępy był to nr 5, zaś dla Schmerlinggasse był to nr 2. Budynek został wzniesiony w 1897 r. przez Antona Jonkischa dla Eduarda Seemanna - cieszyński mieszczanin urodzony ok. 1838 r. zmarł w 1898 r. Jak jego przodkowie utrzymywał się z pracy jako rzeźnik, był też posiadaczem domu i realności w Cieszynie, m.in. hotelu Pod Brunatnym Jeleniem. Do władz miasta wybrany w 1873 r. i w kolejnych kadencjach do 1897 r. Kilkakrotnie był członkiem Zarządu miasta i zasiadał w komisji administracyjnej Cieszyńskiej Kasy Oszczędnościowej - Teschner Sparcassa. Zmarł w 1898 r. w opisywanej kamienicy. Pochowany został na cmentarzu komunalnym. Tytuł honorowego obywatela Cieszyna otrzymał w tym samym dniu i z tym samym uzasadnieniem co J. Hoschek. W późniejszym okresie kamienica należała do Amalii i Gottfrida Seemannów oraz Marii Klein. W 1902 r. część pomieszczeń wynajął Leopold Florianek, który prowadził sklep z towarami delikatesowymi, potem także winiarnię oraz pokój śniadaniowy. Chodziło o filię, gdyż właściwy sklep znajdował się w kamienicy przy Rynku pod numerem 7 . W 1903 r. kamienica przeszła na własność Karla i Anny Bayerów, wyniku czego do nowo nabytej kamienicy przenieśli własną cukiernię z kawiarnią, która dotąd znajdowała się w wynajętym lokum pod numerem 13. Sklep Leopolda Florianka został przeniesiony do kamienicy pod numerem 9 . W roku nabycia budowniczy Ludwig Kametz przeprowadził adaptację pomieszczeń piwnicznych od ul. Bożka dla potrzeb cukierni, gdzie wypiekano wyroby. Przed zakupieniem kamienicy Bayerowie wynajmowali lokal przy Saskiej Kępie nr 13 oraz przy Saskiej Kępie nr 3 . Oprócz cukierni znajdował się tu sklep z wyrobami pończoszniczymi i warsztatem tapicerskim Rudolfa Jauerniga (w 1919 r. przeniósł się na ul. Głęboką 44), referat podatkowy miasta Cieszyna do 1909 r. oraz Powiatowy Wydział Drogowy, na czele którego od 1888 r. stał Gustaw Mentel (właściciel dóbr w Domasłowicach, zmarł w 1930 r. licząc 86 lat). Przed nim przewodniczącym był Jerzy Cieńciała (właściciel gruntu w Mistrzowicach). Wcześniej wydział ten znajdował się w kamienicy Hoheneggera od co najmniej 1884 r. Od 1921 r. działał tu sklep z bielizną, adamaszkiem i pasmanterią Oskara Wirbitzkiego. W 1924 r. budowniczy Paul Skrobanek przeprowadził niedużą adaptację poddasza uzyskując w ten sposób pomieszczenie na pralnię z suszarniami. W następnym roku budowniczy Eugen Fulda przeprowadził nieznaczne przeróbki pomieszczeń handlowych. Wejście od ul. Bożka zostało zamurowane najprawdopodobniej po II wś. Cukiernię Bayerów przed 1931 r. przejął Osvald Doubrava. Do 1937 r. Władysław Hendrych miał tu swoje biuro budowlane, które następnie zostało przeniesione na ul. Hasnera 15. W tym samym roku Edmund Gellner otworzył tu sklep z wyrobami wykonanymi z celuloidu - tabliczki, wieka itp. Krótko po II wś. zarządcą państwowym nad mieniem Bayerów został František Cedivoda.

Ulica powstała w 1775 r. (według kroniki Kaufmanna) i pierwotnie przypisana była do dzielnicy Kamieniec, a w późniejszym okresie również do Saskiej Kępy, czyli Brandysa, gdyż areał Saskiej Kępy został wydzielony z Brandysa. Początkowo w miejscu tym biegła aleja topolowa z nieliczną jeszcze podmiejską zabudową. Jej pierwotna nazwa brzmiała Cesarska Droga - Kaiserstrasse. Po 1790 r. nazwę zmieniono na Droga Rzeszy - Reichs Strasse (stosowano również zamiennik Aerarial-Straße lub Ärarialstraße, co innymi słowy oznaczało drogę państwową), zaś przed 1883 r. na Saska Kępa - Sachsenbergstrasse, lub Sasówka z racji budowy w tym miejscu 13 manufaktur sukienniczych (a także tzw. wałchownię, czyli folusz do spilśniania wełny) przez ówczesnego właściciela Księstwa Cieszyńskiego księcia Albrechta Sasko-Cieszyńskiego, które jednak nie działały zbyt długo. W 1889 r. pojawia się też nazwa, a w zasadzie określenie ulicy, jako ul. Główna, czyli Hauptstrasse. Droga ta nie była własnością miasta - należała do państwa, czyli tzw. Ärarialstraße. Ciąg budynków powyżej skrzyżowania z obecną ul. Ruchu Oporu, w tym również wzdłuż ul. Frydeckiej, nazywano w księgach gruntowych: Colonie Sachsenberg. Wyraz - Kępa - oznaczał, iż droga była usytuowana wyżej aniżeli okoliczne pola i budynki. Zapewne z tego właśnie powodu polska gazeta Gwiazdka Cieszyńska pierwotnie określała ją mianem - Saska Góra. Powodem takiego stanu rzeczy była m.in ochrona drogi przed niszczącymi wylewami rzeki Olzy oraz wysokość jezdni mostu przeciw-zalewowego , z którym droga była połączona. Zabudowania zlokalizowane wzdłuż drogi odgradzały szerokie na 3m i głębokie ponad 1m rowy melioracyjne z wysokimi kamiennymi słupkami, które w późniejszym okresie zasypano. Droga w owym czasie była około 16.5m szeroka. Do budynków wchodziło się mostkami, które były bardzo podobne do tych w okolicach Cieszyńskiej Wenecji - ul. Przykopa. W 1880 r. żądano podwojenia ilości oświetlenia ulicznego aż po dworzec kolejowy przy ul. Jabłonkowskiej. W 1883 r. rozpoczęto gruntowną regulację ulicy wraz z budową chodników w miejscu skanalizowanych rynsztoków (zamiary te były omawiane na posiedzeniach już w 1882 r.), jednak jeszcze w 1885 r. ulica ta nie była całkowicie pokryta chodnikami. Powodem miały być trudności z niektórymi właścicielami budynków, którzy nie chcieli za zbyt niską cenę odstąpić części działek pod budowę chodnika. Dotyczyło to m.in. posiadłości Lehmanna (numer konskrypcyjny 34 i 35), z którym pertraktowano jeszcze w 1886 r. W 1889 r. skarżono się jak co roku na niewystarczające oświetlenie ulic. Według opinii brak oświetlenie powodował wielorakie niedogodności, ale czasami również nieprzyjemne wypadki. Za przykład podawano kobietę i jej dziecko, które wpadło do rowu wypełnionego wodą i błotem na przeciwko domu Hoheneggera. W 1891 r. drogę walcowano - utwardzono tłuczniem. W 1900 r. poszerzono (3,5 m) i wybetonowano chodniki, natomiast drogę wybrukowano. Brukowanie kostką Porphyrwürfel - magmowa skała Porfir - kosztowało 62 tys. florenów i wykonała je firma Kulka z Opawy. Rozważano również wariant z nawierzchnią asfaltową w czym specjalizowała się wiedeńska firma Asphalt-Actien-Gesellschaft. W tym wypadku koszt byłby 47 449 florenów. Następnym wariantem była kostka granitowa, którą dostarczyłaby wiedeńska firma Scheffel za 53 tys. florenów oraz kostka metalowa od firmy Schostal & Co z Brna za 48 tys. florenów. W wyniku poszerzenia chodników przeniesiono również latarnie uliczne, które odtąd znajdowały się na chodniku. Na uregulowanie całej ulicy czekano długie lata, przy czym często skarżono się na stan drogi i chodników, które podczas deszczu zamieniały się w błoto. Do 1900 r. ludność korzystała wyłącznie z lewego chodnika, który powstał w 1888 r. (strona drukarni), gdyż po prawej stronie istniały tylko jej fragmenty z odmienną szerokością i wysokością. W 1894 r. przeprowadzono prace ziemne związane z budową wodociągu miejskiego. W 1917 r. przygotowano projekt przebudowy, który miał polegać na obniżeniu nawierzchni drogi. Za początek obniżenia wyznaczono skrzyżowania z Mervillegasse. Obniżona droga miała umożliwić przejazd tramwaju przez nowe przejście podziemne, które miało zastąpić tzw. Demelloch . Chodniki miały pozostać na pierwotnej wysokości, natomiast zejście na drogę miały umożliwiać schody. Saska Kępa była jedną z najważniejszych dróg przelotowych w Cieszynie. Na jednej z licznie wydawanych pocztówek oznaczona została jako Grand Avenue. Na swym końcu rozgałęziała się w trzech kierunkach: na Węgry, Morawy i Śląsk Opawski. Po 1924 r. rozpoczęto sukcesywne usuwanie z nawierzchni szyn tramwajowych, co miało mieć związek z nowym brukowaniem ulicy (fragmentarycznie istniały jeszcze w 1933 r.) dochodziło bowiem do licznych wypadków rowerzystów. W 1928 r. zainstalowano nowe oświetlenie uliczne - lampy elektryczne zawieszone na dużej wysokości pomiędzy kamienicami. W 1929 r. pokryto asfaltem chodniki wzdłuż drukarni Prochaski. W grudniu tego samego roku radny Jan Blecha proponował ustawić policjanta kierującego ruch drogowy na skrzyżowaniu Saskiej Kępy z ul. Hasnera. W wyniku rosnącego ruchu samochodowego ograniczono w 1930 r. prędkość do 15 km/h, przy czym na skrzyżowaniu z ul. Dworcową pojawiła się dwujęzyczna tablica: Pomalu jezdit! Langsam fahren! W następnym roku zakupiono skrapiarkę ulic, by ograniczać w ten sposób tumany prochu (skrapiarki były stosowane już pod koniec lat 80 XIX w.). W czerwcu 1931 r. kładziono kabel telefoniczny z nowego budynku poczty przy ul. Dworcowej do polskiej części miasta. Kable połączono po stronie polskiej 16 grudnia tego samego roku . Podczas związanych z tym prac ziemnych ludność skarżyła się na rozkopany chodnik. W kwietniu 1933 r. ze względów ekonomicznych dotychczasowe oświetlenie gazowe zostało przebudowane na elektryczne. W 1935 r. przeprowadzono nowe brukowanie. Po przyłączeniu tzw. Zaolzia do Polski wprowadzono ruch samochodowy prawostronny. W lipcu 1939 r. narożniki na głównych skrzyżowaniach ogrodzono łańcuszkami z racji bezpieczeństwa przechodniów przed samochodami. W 1974 r. ulica na całej swej długości została odnowiona. Zmiany nazwy ulicy były następujące: 1915 - 1919 Kaiser - Wilhelm Straße, 1919 - 1920 ul. Saska, 1920 - 1938 Sachsenberg - Saská kupa (należy dodać, iż początkiem lat 20 tych XX w. władze miasta zamierzały zmienić nazwę ulicy na ul. Masarykova třída), 1938 - 1939 ul. Marszałka Piłsudskiego, 1939 - 1945 ponownie Sachsenberg, 1948 - 1989 najpierw ul. Gottwaldova później Stalinova a jeszcze później Revoluční, od 7 lutego 1990 r. ul. Hlavní, natomiast po wprowadzeniu dwujęzycznych nazw ulic w 2007 r. również ul. Główna.

Ulica powstała w 1888 r. i przypisana była do dzielnicy Kamieniec. Jej właściwe wytyczenie umożliwiła dopiero rozbiórka domu należącego do rodziny Jäger , który częściowo przecinał linię przyszłej ulicy. W tym samym roku wzniesiono rogową kamienicę Eduarda Seemanna , która w ten sposób wytyczyła dokładny przebieg ulicy. W marcu 1892 r. droga ta została nazwana Schmerlinggasse (na cześć Antona von Schmerlinga - honorowego obywatela Cieszyna ). Wcześniej nosiła roboczą nazwę Querstrasse (Poprzeczna). W 1894 r. na ulicy rozpoczęto pierwsze prace ziemne związane z budową wodociągu miejskiego. Na odcinku pomiędzy obecnymi ulicami Moskiewska i Štefánika droga była węższa aniżeli na pozostałym odcinku. Wynikało to z braku zabudowy oraz wysuniętego ogrodu domu Nawratila . W 1902 r. miasto nabyło kawałek tego gruntu, ażeby poszerzyć i tym samym wydłużyć ulicę, jednak do realizacji doszło dopiero w 1928 r. Władze miasta zamierzały realność tą (razem z domem) wykupić już w czerwcu 1892 r. Na skrzyżowaniu obecnej ul. Bożka i ul. Moskiewskiej stał od około 1888 r. budynek gospodarczy należący do firmy budowlanej Ludwiga Kametza . Obiekt ten został w 1902 r. rozebrany, wobec czego dopiero wtedy powstało właściwe skrzyżowanie owych dwóch ulic. Zmiany nazwy ulicy były następujące: początkiem lat 20 tych XX w. zamierzano zmienić nazwę ulicy na ul. Šnejdarkova, 1925 - 1930 Breitegasse - Široká. W języku polskim stosowano nieoficjalną nazwę ul. Szeroka, gdyż w tym okresie miasto posiadało tylko czesko-niemieckie nazwy ulic. W 1930 - 1939 Dr. Hermann Hinterstoissergasse - Dr. Heřmana Hinterstoissera (dyrektor ewangelickiego Szpitala Powszechnego ) - pomysł przemianowania ulicy przedstawił w listopadzie 1930 r. radny miasta Ludwig Turza - dawny nauczyciel fachowy w miejskiej niemieckiej szkole dla dziewcząt - Bürgerschule w alejach arc. Albrechta. Uchwała o przemianowaniu została jednogłośnie przyjęta przez wszystkich przedstawicieli władz miasta bez względu na narodowość. O uchwale tej osobiście poinformowali Dr Hermanna Hinterstoissera radni: Turza, Friedrich i Blecha. Do właściwej zmiany nazwy ulicy przystąpiono dopiero w marcu 1931 r. Po przyłączeniu w październiku 1938 r. Czeskiego Cieszyna do Polski początkowo pozostawała ul. Dr Hermanna Hinterstoissera, jednak 1 czerwca 1939 r. przemianowano ją na ul. Batorego. Od 1939 - 1945 ponownie Dr. Hermann Hinterstoisser-Strasse, 1945 - 1957 ul. Široká. Od 1957 aż po współczesność ul. Božkova (nazwana została na cześć Józefa Bożka - konstruktora ze Śląska Cieszyńskiego ). W późniejszym okresie wprowadzono zmianę pisowni stosując nazwę J. Božka, którą w latach 90-tych na powrót zmieniono na ul. Božkova. Po wprowadzeniu dwujęzycznych nazw ulic w 2007 r. również ul. Bożka