Narożna kamienica przypisana była do dzielnicy Miasto z numerem konskrypcyjnym 216. Numer posesji był podwójny. Dla ówczesnej Kronprinzessin Stephaniestrasse był to nr 46 (w okresie międzywojnia zmieniony na nr 42), zaś dla Münzgasse nr 3 (wcześniej był to nr 5). Budynek wzniesiono na przełomie XVIII i XIX w. Jest widoczny na mapie katastralnej miasta 1836 r. pod nr 240. Według najstarzej Książki Adresowej Cieszyna z 1874 r. właścicielem budynku była Maria Koziel i to aż do mniej więcej 1886 r., kiedy przeszedł na własność Johann Gabrischa. Około 1898 r. kamienicę nabyła Hermina oraz Samuel Schramkowie. Samuel Schramek był kupcem. W posiadaniu tejże rodziny była również w okresie międzywojnia.

Dawniej funkcjonowały dwie nazwy tej ulicy: Niemiecka i Mennicza. Ta ostatnia, nawiązująca do działającej w latach 1290-1653 książęcej mennicy, przetrwała próbę czasów.
Michael Morys Twarowski

Główna arteria starego Cieszyna, prowadzi od Góry Zamkowej do Rynku, niegdyś najważniejszy trakt handlowy miasta. Pierwotnie zabudowana domami podcieniowymi połączonymi systemem tarasów i schodów, ucierpiała podczas pożaru w 1789 r. - zachowało się kilka kamienic podcieniowych z przełomu XVIII i XIX w. W XIX i XX w. zabudowana kamienicami mieszczańskimi w stylu historycznym i eklektycznym.
Głęboka to nazwa-bumerang. Jakby nie nazywano ulicy, to wracano do starej nazwy. A była to kiedyś ulica Arcyksiężniczki Stefanii, synowej cesarza Franciszka Józefa. W czasie I wojny światowej nazywana była Karl Franz Josef-Strasse. W 1920 roku wrócono do Głębokiej, ale czternaście lat później uznano, że będzie się nazywać ulicą Legionów. W czasie II wojny światowej niemieccy okupanci - o dziwo - wrócili do tradycyjnej nazwy (w wersji Tiefe Gasse). Komuniści nie darowali Głębokiej i nazwali ją Armii Czerwonej. W 1990 roku wrócono do historycznej nazwy. W 1881 zmieniono nazwę na Kronprinzessin Stephaniestrasse, po czym wywieszono tablice uliczne wyłącznie w języku niemieckim tak jak wcześniej postąpiono na rynku. Również w tym samym roku rada miejska uchwaliła zdjąć resztę dwujęzycznych tablic i zastąpić je wyłącznie niemieckojęzycznymi. W 1898 r. ulicę wybrukowano granitową kostką.