Narożna kamienica przypisana był do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 103. Numer posesji był podwójny. Dla Saskiej Kępy był to nr 5, zaś dla Schmerlinggasse był to nr 2. Budynek został wzniesiony w 1897 r. przez Antona Jonkischa dla Eduarda Seemanna - cieszyński mieszczanin urodzony ok. 1838 r. zmarł w 1898 r. Jak jego przodkowie utrzymywał się z pracy jako rzeźnik, był też posiadaczem domu i realności w Cieszynie, m.in. hotelu Pod Brunatnym Jeleniem. Do władz miasta wybrany w 1873 r. i w kolejnych kadencjach do 1897 r. Kilkakrotnie był członkiem Zarządu miasta i zasiadał w komisji administracyjnej Cieszyńskiej Kasy Oszczędnościowej - Teschner Sparcassa. Zmarł w 1898 r. w opisywanej kamienicy. Pochowany został na cmentarzu komunalnym. Tytuł honorowego obywatela Cieszyna otrzymał w tym samym dniu i z tym samym uzasadnieniem co J. Hoschek. W późniejszym okresie kamienica należała do Amalii i Gottfrida Seemannów oraz Marii Klein. W 1902 r. część pomieszczeń wynajął Leopold Florianek, który prowadził sklep z towarami delikatesowymi, potem także winiarnię oraz pokój śniadaniowy. Chodziło o filię, gdyż właściwy sklep znajdował się w kamienicy przy Rynku pod numerem 7 . W 1903 r. kamienica przeszła na własność Karla i Anny Bayerów, wyniku czego do nowo nabytej kamienicy przenieśli własną cukiernię z kawiarnią, która dotąd znajdowała się w wynajętym lokum pod numerem 13. Sklep Leopolda Florianka został przeniesiony do kamienicy pod numerem 9 . W roku nabycia budowniczy Ludwig Kametz przeprowadził adaptację pomieszczeń piwnicznych od ul. Bożka dla potrzeb cukierni, gdzie wypiekano wyroby. Przed zakupieniem kamienicy Bayerowie wynajmowali lokal przy Saskiej Kępie nr 13 oraz przy Saskiej Kępie nr 3 . Oprócz cukierni znajdował się tu sklep z wyrobami pończoszniczymi i warsztatem tapicerskim Rudolfa Jauerniga (w 1919 r. przeniósł się na ul. Głęboką 44), referat podatkowy miasta Cieszyna do 1909 r. oraz Powiatowy Wydział Drogowy, na czele którego od 1888 r. stał Gustaw Mentel (właściciel dóbr w Domasłowicach, zmarł w 1930 r. licząc 86 lat). Przed nim przewodniczącym był Jerzy Cieńciała (właściciel gruntu w Mistrzowicach). Wcześniej wydział ten znajdował się w kamienicy Hoheneggera od co najmniej 1884 r. Od 1921 r. działał tu sklep z bielizną, adamaszkiem i pasmanterią Oskara Wirbitzkiego. W 1924 r. budowniczy Paul Skrobanek przeprowadził niedużą adaptację poddasza uzyskując w ten sposób pomieszczenie na pralnię z suszarniami. W następnym roku budowniczy Eugen Fulda przeprowadził nieznaczne przeróbki pomieszczeń handlowych. Wejście od ul. Bożka zostało zamurowane najprawdopodobniej po II wś. Cukiernię Bayerów przed 1931 r. przejął Osvald Doubrava. Do 1937 r. Władysław Hendrych miał tu swoje biuro budowlane, które następnie zostało przeniesione na ul. Hasnera 15. W tym samym roku Edmund Gellner otworzył tu sklep z wyrobami wykonanymi z celuloidu - tabliczki, wieka itp. Krótko po II wś. zarządcą państwowym nad mieniem Bayerów został František Cedivoda.

Kamienica przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 68. Numer posesji był 7. Obiekt wzniesiono w 1885 r. podług planów Antona Jonkischa. Według Książki Adresowej Cieszyna z 1886 r. miał się tu znajdować budynek będący własnością Berthy Goldstein. Jednak w dokumentacji budynku, ale również na mapach sytuacyjnych z tego okresu w miejscu tym nie znajdował się żaden obiekt. Zapewne chodzi o błąd a kamienica Berthy Goldstein znajdowała się w tym miejscu . Pierwszym właścicielem był Eduard Seemann członek Rady Miejskiej, ale również rzeźnik, dlatego na zapleczu zbudowano zakład rzeźniczy. Inny jego zakład znajdował się przy obecnej ul. Głębokiej . Podczas wznoszenia kamienicy miał w sierpniu 1885 r. miejsce wypadek. 17-letni Franz Bystron ze Stanisłowic podczas pracy z wapnem zranił w oczy 13-letnią Sabinę Bröner - mieszkankę sąsiedniego budynku. Po zbadaniu dziewczynki przez lekarza Grossmanna, ten stwierdził ryzyko trwałego uszkodzenia wzroku. Od około 1900 r. właścicielem obiektu stał się Gottfried Seemann - urzędnik Cieszyńskiej Kasy Oszczędności . Przed 1902 r. ponownie doszło do zmiany właściciela. Tym razem stał się nim rzeźnik Valentin Solarczyk (zmarł w 1913 r. licząc 56 lat - patrz również ), który wcześniej (od mniej więcej 1894 r.) mieszkał i sprzedawał wyroby mięsne w sąsiedniej kamienicy nr 9. Zakład mięsny znajdował się w osobnym budynku na zapleczu kamienicy. Wyburzony został najwcześniej w latach 60 tych XX w. Oprócz właściwego zakładu znajdowały się tam mniejsze obiekty typu garaże i szopy (stajnia z wozownią w 1906 r. Ludwig Kametz, garaż w 1919 r. Jaroslav Kubesch, magazyn w 1921. Jaroslav Kubesch). Po sprzedaniu kamienicy Gottfried Seemann przeprowadził się do wynajętego mieszkania przy Saskiej Kępie 24. W opisywanej kamienicy znajdowało się biuro Heinricha Goldfingera oraz restauracja Mathildy Puckmann (koncesja szynkarska została w 1929 r. przeniesiona do rozbudowanej kamienicy pod nr 23 ), a także siedziba Ludowej Spółki Spożywczej (w 1903 r. znajdowała się w kamienicy pod nr 4) - jej filia znajdowała się przy ul. Bielskiej . We wrześniu 1908 r. w wyniku zajść na tle narodowościowym pomiędzy Polakami i Niemcami doszło w nocy do zniszczenia polskiego szyldu i zniszczenia elewacji (Dom Narodowy został oblany terem). W okresie międzywojnia kamienica należała do: Valentina, Karla oraz Anny Solarczyków. W tym okresie oprócz sklepu mięsnego rodziny Solarczyków znajdował się tu również sklep z tekstyliami Olgi Pellar. W 1926 r. Karol Solarczyk otworzył sklep mięsny przy ul. Głębokiej 22 w kamienicy Drobika. Krótko po II wś. budynek nadal należał do rodziny Solarczyków.

Narożna kamienicy przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 29. Numer posesji był podwójny. Dla ul. Głównej 20, zaś dla ówczesnej Schillergasse nr 1. Obiekt zbudowano w 1928 r. w miejscu wyburzonego domu Scholtisa . Projekt przygotował Karel Valoušek, natomiast prace budowlane wykonał najprawdopodobniej Václav Nekvasil. Właścicielami kamienicy byli Josef i Helena Tyrasowie - prowadzili sklep tekstylny (rodzina spoczywa na czeskocieszyńskim cmentarzu żydowskim). Działkę pod budynek nabyli już przed 1924 r. Wcześniej rodzina ta prowadziła restaurację w kamienicy przy ul. Głównej 11 . W kamienicy mieścił się również inny sklep tekstylny należący do Rudolfa Galuschki, który przeprowadził się tu w 1929 r. z Saskiej Kępy nr 2 dalej biuro adwokata Antona Schneeweißa, zakład fryzjerski Karla Kirchnera i Rudolfa Feilhauera, biżuteria Leo Spielera, pralnia firmy Fluss, a także sklep z jarzynami Eugena Müllera. Oprócz sklepów miał tu swój gabinet stomatolog dawny lekarz wojskowy Alojzy Beran z Trzyńca, który w 1937 r. obchodził 70 urodziny (później przeprowadził się do Banku Centralnego - jego miejsce zajął Oskar Roth). W styczniu 1933 r. otwarto tu 52 filię prościejowskiej fabryki konfekcji damskiej, męskiej i dziecięcej "SBOR". Od 1937 r. działa tu maglownia i prasowanie bielizny Herminy Seidmanowej. W tym samym roku otwarto tu sklep RUPA - fabryczny wyrób cukierków i czekolady z siedzibą w Pradze Rudolfa Pachla. Od 1935 r. mieścił się tu sklep tekstylny Eugena Partyki - syn Inocenta restauratora . Według niepotwierdzony informacji w czasie okupacji hitlerowskiej budynek miał należeć do rodziny Partyków za zasługi dla niemieckości. Po wojnie rodzina ta miała zostać wysiedlona. Krótko po II wś. opiekunem prawnym nad mieniem Heleny Tyras został Beck. Jeden z dziedziców - Herma Tyras zmarła w 1975 r. , następny Tyras zmarł w Izraelu.

Ulica powstała w 1775 r. (według kroniki Kaufmanna) i pierwotnie przypisana była do dzielnicy Kamieniec, a w późniejszym okresie również do Saskiej Kępy, czyli Brandysa, gdyż areał Saskiej Kępy został wydzielony z Brandysa. Początkowo w miejscu tym biegła aleja topolowa z nieliczną jeszcze podmiejską zabudową. Jej pierwotna nazwa brzmiała Cesarska Droga - Kaiserstrasse. Po 1790 r. nazwę zmieniono na Droga Rzeszy - Reichs Strasse (stosowano również zamiennik Aerarial-Straße lub Ärarialstraße, co innymi słowy oznaczało drogę państwową), zaś przed 1883 r. na Saska Kępa - Sachsenbergstrasse, lub Sasówka z racji budowy w tym miejscu 13 manufaktur sukienniczych (a także tzw. wałchownię, czyli folusz do spilśniania wełny) przez ówczesnego właściciela Księstwa Cieszyńskiego księcia Albrechta Sasko-Cieszyńskiego, które jednak nie działały zbyt długo. W 1889 r. pojawia się też nazwa, a w zasadzie określenie ulicy, jako ul. Główna, czyli Hauptstrasse. Droga ta nie była własnością miasta - należała do państwa, czyli tzw. Ärarialstraße. Ciąg budynków powyżej skrzyżowania z obecną ul. Ruchu Oporu, w tym również wzdłuż ul. Frydeckiej, nazywano w księgach gruntowych: Colonie Sachsenberg. Wyraz - Kępa - oznaczał, iż droga była usytuowana wyżej aniżeli okoliczne pola i budynki. Zapewne z tego właśnie powodu polska gazeta Gwiazdka Cieszyńska pierwotnie określała ją mianem - Saska Góra. Powodem takiego stanu rzeczy była m.in ochrona drogi przed niszczącymi wylewami rzeki Olzy oraz wysokość jezdni mostu przeciw-zalewowego , z którym droga była połączona. Zabudowania zlokalizowane wzdłuż drogi odgradzały szerokie na 3m i głębokie ponad 1m rowy melioracyjne z wysokimi kamiennymi słupkami, które w późniejszym okresie zasypano. Droga w owym czasie była około 16.5m szeroka. Do budynków wchodziło się mostkami, które były bardzo podobne do tych w okolicach Cieszyńskiej Wenecji - ul. Przykopa. W 1880 r. żądano podwojenia ilości oświetlenia ulicznego aż po dworzec kolejowy przy ul. Jabłonkowskiej. W 1883 r. rozpoczęto gruntowną regulację ulicy wraz z budową chodników w miejscu skanalizowanych rynsztoków (zamiary te były omawiane na posiedzeniach już w 1882 r.), jednak jeszcze w 1885 r. ulica ta nie była całkowicie pokryta chodnikami. Powodem miały być trudności z niektórymi właścicielami budynków, którzy nie chcieli za zbyt niską cenę odstąpić części działek pod budowę chodnika. Dotyczyło to m.in. posiadłości Lehmanna (numer konskrypcyjny 34 i 35), z którym pertraktowano jeszcze w 1886 r. W 1889 r. skarżono się jak co roku na niewystarczające oświetlenie ulic. Według opinii brak oświetlenie powodował wielorakie niedogodności, ale czasami również nieprzyjemne wypadki. Za przykład podawano kobietę i jej dziecko, które wpadło do rowu wypełnionego wodą i błotem na przeciwko domu Hoheneggera. W 1891 r. drogę walcowano - utwardzono tłuczniem. W 1900 r. poszerzono (3,5 m) i wybetonowano chodniki, natomiast drogę wybrukowano. Brukowanie kostką Porphyrwürfel - magmowa skała Porfir - kosztowało 62 tys. florenów i wykonała je firma Kulka z Opawy. Rozważano również wariant z nawierzchnią asfaltową w czym specjalizowała się wiedeńska firma Asphalt-Actien-Gesellschaft. W tym wypadku koszt byłby 47 449 florenów. Następnym wariantem była kostka granitowa, którą dostarczyłaby wiedeńska firma Scheffel za 53 tys. florenów oraz kostka metalowa od firmy Schostal & Co z Brna za 48 tys. florenów. W wyniku poszerzenia chodników przeniesiono również latarnie uliczne, które odtąd znajdowały się na chodniku. Na uregulowanie całej ulicy czekano długie lata, przy czym często skarżono się na stan drogi i chodników, które podczas deszczu zamieniały się w błoto. Do 1900 r. ludność korzystała wyłącznie z lewego chodnika, który powstał w 1888 r. (strona drukarni), gdyż po prawej stronie istniały tylko jej fragmenty z odmienną szerokością i wysokością. W 1894 r. przeprowadzono prace ziemne związane z budową wodociągu miejskiego. W 1917 r. przygotowano projekt przebudowy, który miał polegać na obniżeniu nawierzchni drogi. Za początek obniżenia wyznaczono skrzyżowania z Mervillegasse. Obniżona droga miała umożliwić przejazd tramwaju przez nowe przejście podziemne, które miało zastąpić tzw. Demelloch . Chodniki miały pozostać na pierwotnej wysokości, natomiast zejście na drogę miały umożliwiać schody. Saska Kępa była jedną z najważniejszych dróg przelotowych w Cieszynie. Na jednej z licznie wydawanych pocztówek oznaczona została jako Grand Avenue. Na swym końcu rozgałęziała się w trzech kierunkach: na Węgry, Morawy i Śląsk Opawski. Po 1924 r. rozpoczęto sukcesywne usuwanie z nawierzchni szyn tramwajowych, co miało mieć związek z nowym brukowaniem ulicy (fragmentarycznie istniały jeszcze w 1933 r.) dochodziło bowiem do licznych wypadków rowerzystów. W 1928 r. zainstalowano nowe oświetlenie uliczne - lampy elektryczne zawieszone na dużej wysokości pomiędzy kamienicami. W 1929 r. pokryto asfaltem chodniki wzdłuż drukarni Prochaski. W grudniu tego samego roku radny Jan Blecha proponował ustawić policjanta kierującego ruch drogowy na skrzyżowaniu Saskiej Kępy z ul. Hasnera. W wyniku rosnącego ruchu samochodowego ograniczono w 1930 r. prędkość do 15 km/h, przy czym na skrzyżowaniu z ul. Dworcową pojawiła się dwujęzyczna tablica: Pomalu jezdit! Langsam fahren! W następnym roku zakupiono skrapiarkę ulic, by ograniczać w ten sposób tumany prochu (skrapiarki były stosowane już pod koniec lat 80 XIX w.). W czerwcu 1931 r. kładziono kabel telefoniczny z nowego budynku poczty przy ul. Dworcowej do polskiej części miasta. Kable połączono po stronie polskiej 16 grudnia tego samego roku . Podczas związanych z tym prac ziemnych ludność skarżyła się na rozkopany chodnik. W kwietniu 1933 r. ze względów ekonomicznych dotychczasowe oświetlenie gazowe zostało przebudowane na elektryczne. W 1935 r. przeprowadzono nowe brukowanie. Po przyłączeniu tzw. Zaolzia do Polski wprowadzono ruch samochodowy prawostronny. W lipcu 1939 r. narożniki na głównych skrzyżowaniach ogrodzono łańcuszkami z racji bezpieczeństwa przechodniów przed samochodami. W 1974 r. ulica na całej swej długości została odnowiona. Zmiany nazwy ulicy były następujące: 1915 - 1919 Kaiser - Wilhelm Straße, 1919 - 1920 ul. Saska, 1920 - 1938 Sachsenberg - Saská kupa (należy dodać, iż początkiem lat 20 tych XX w. władze miasta zamierzały zmienić nazwę ulicy na ul. Masarykova třída), 1938 - 1939 ul. Marszałka Piłsudskiego, 1939 - 1945 ponownie Sachsenberg, 1948 - 1989 najpierw ul. Gottwaldova później Stalinova a jeszcze później Revoluční, od 7 lutego 1990 r. ul. Hlavní, natomiast po wprowadzeniu dwujęzycznych nazw ulic w 2007 r. również ul. Główna.

Ulica powstała w 1888 r. i przypisana była do dzielnicy Kamieniec. Jej właściwe wytyczenie umożliwiła dopiero rozbiórka domu należącego do rodziny Jäger , który częściowo przecinał linię przyszłej ulicy. W tym samym roku wzniesiono rogową kamienicę Eduarda Seemanna , która w ten sposób wytyczyła dokładny przebieg ulicy. W marcu 1892 r. droga ta została nazwana Schmerlinggasse (na cześć Antona von Schmerlinga - honorowego obywatela Cieszyna ). Wcześniej nosiła roboczą nazwę Querstrasse (Poprzeczna). W 1894 r. na ulicy rozpoczęto pierwsze prace ziemne związane z budową wodociągu miejskiego. Na odcinku pomiędzy obecnymi ulicami Moskiewska i Štefánika droga była węższa aniżeli na pozostałym odcinku. Wynikało to z braku zabudowy oraz wysuniętego ogrodu domu Nawratila . W 1902 r. miasto nabyło kawałek tego gruntu, ażeby poszerzyć i tym samym wydłużyć ulicę, jednak do realizacji doszło dopiero w 1928 r. Władze miasta zamierzały realność tą (razem z domem) wykupić już w czerwcu 1892 r. Na skrzyżowaniu obecnej ul. Bożka i ul. Moskiewskiej stał od około 1888 r. budynek gospodarczy należący do firmy budowlanej Ludwiga Kametza . Obiekt ten został w 1902 r. rozebrany, wobec czego dopiero wtedy powstało właściwe skrzyżowanie owych dwóch ulic. Zmiany nazwy ulicy były następujące: początkiem lat 20 tych XX w. zamierzano zmienić nazwę ulicy na ul. Šnejdarkova, 1925 - 1930 Breitegasse - Široká. W języku polskim stosowano nieoficjalną nazwę ul. Szeroka, gdyż w tym okresie miasto posiadało tylko czesko-niemieckie nazwy ulic. W 1930 - 1939 Dr. Hermann Hinterstoissergasse - Dr. Heřmana Hinterstoissera (dyrektor ewangelickiego Szpitala Powszechnego ) - pomysł przemianowania ulicy przedstawił w listopadzie 1930 r. radny miasta Ludwig Turza - dawny nauczyciel fachowy w miejskiej niemieckiej szkole dla dziewcząt - Bürgerschule w alejach arc. Albrechta. Uchwała o przemianowaniu została jednogłośnie przyjęta przez wszystkich przedstawicieli władz miasta bez względu na narodowość. O uchwale tej osobiście poinformowali Dr Hermanna Hinterstoissera radni: Turza, Friedrich i Blecha. Do właściwej zmiany nazwy ulicy przystąpiono dopiero w marcu 1931 r. Po przyłączeniu w październiku 1938 r. Czeskiego Cieszyna do Polski początkowo pozostawała ul. Dr Hermanna Hinterstoissera, jednak 1 czerwca 1939 r. przemianowano ją na ul. Batorego. Od 1939 - 1945 ponownie Dr. Hermann Hinterstoisser-Strasse, 1945 - 1957 ul. Široká. Od 1957 aż po współczesność ul. Božkova (nazwana została na cześć Józefa Bożka - konstruktora ze Śląska Cieszyńskiego ). W późniejszym okresie wprowadzono zmianę pisowni stosując nazwę J. Božka, którą w latach 90-tych na powrót zmieniono na ul. Božkova. Po wprowadzeniu dwujęzycznych nazw ulic w 2007 r. również ul. Bożka

Ulica powstała w 1905 r. i przypisana była do dzielnicy Kamieniec. Plany dotyczące jej dokładnego przebiegu powstały pięć lat wcześniej, bo 27 kwietnia 1900 r., jednak pierwsze przymiarki i rozważania nad wytyczeniem prowadzono od 1894 r. Wcześniej w miejscu tym prowadziła prosta i około 1 m wąska ścieżka, która zarazem rozgraniczała posesje należące do rodziny Scholtisów oraz Fasala (później Kuppermanna). W 1904 r. miasto wykupiło niezbędne działki od powyższych właścicieli, gdzie znajdowały się zabudowania gospodarcze, które wyburzono w lipcu 1905 r. Chodziło o jeden budynek murowany należący do Scholtisa oraz trzy budynki (dwa murowane i jeden drewniany) należące do Kuppermanna . Przebieg nowej ulicy o standardowej szerokości 12 m został zaprojektowany tak, by jej wyloty od strony Saskiej Kępy oraz Alei arc. Albrechta były prostopadłe. To z kolei spowodowało, iż ulica ta jest w środkowym odcinku załamana. W 1906 r. została oficjalnie nazwana Schillergasse (na cześć poety Friedricha Schillera ). W tym samym roku zamierzano wynająć tymczasowo niezabudowane działki należącą do rodziny Scholtisów pod tzw. Przedtargi, które w późniejszym okresie odbywały się na zakupionej od rodziny Tetlów działce na obecnym rynku w Cz. Cieszynie. Nie było to pierwsze zagospodarowanie tych terenów, albowiem już w 1895 r. odbył się tam występ cyrku braci Wollnerów. Specjalny namiot mógł pomieścić aż 2000 osób. W 1900 r. w tym samym miejscu miał stacjonować cyrk Victor, jednak w wyniku protestu właścicieli pobliskich domów, którzy obawiali się ryzyka pożaru, cyrk został przeniesiony na plac zabaw dla dzieci przy ówczesnej Kaistraße. Do około 1928 r. ulica była w znacznej mierze nieprzejezdna, gdyż na skrzyżowaniu z Saską Kępą znajdował się drewniany kiosk , który został usunięty najprawdopodobniej podczas budowy nowej kamienicy Tyrasa . Zmiany nazwy ulicy były następujące: 1920 - 1930 Schillergasse - Schillerova ulice. W języku polskim stosowano nieoficjalną nazwę ul. Schillera, gdyż w tym okresie miasto posiadało tylko czesko-niemieckie nazwy ulic. Po przyłączeniu w październiku 1938 r. Czeskiego Cieszyna do Polski początkowo pozostawała ul. Schillera, jednak 1 czerwca 1939 r. przemianowano ją na ul. Grunwaldzką. W 1939 - 1945 została połączona z sąsiednią ulicą Hohenegger-Strasse. Od 1945 aż po współczesność ul. Vrchlického (nazwana została na cześć poety Jaroslava Vrchlickiego ). Po wprowadzeniu dwujęzycznych nazw ulic w 2007 r. również ul. Vrchlickiego.