Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródm. Południowe › ul. Wspólna › Kościół św. Piotra i Pawła › Figura Chrystusa Miłosiernego |
1902 , Chrystus i Jawnogrzesznica (Tygodnik Ilustrowany 46/1902)
Skomentuj zdjęcie
Desperado
 Podmiana. 2020-06-23 13:26:15 (5 lat temu)
|
|
Na stronie od 2010 maj
15 lat 11 miesięcy 10 dni |
Dodane: 20 listopada 2019, godz. 21:55:26
Aktualizacja: 23 czerwca 2020, godz. 13:26:04
Źródło: inne
Rozmiar: 1363px x 2000px
8 pobrań 1052 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia mag
Obiekty widoczne na zdjęciu
Figura Chrystusa Miłosiernego
więcej zdjęć (8)
Wykonawca: Ludwik Pyrowicz
Zbudowano: 1897
Rzeźba autorstwa artysty – rzeźbiarza Ludwika Pyrowicza (w niektórych opracowaniach błędnie jest przypisywana Faustynowi Cenglerowi) została ustawiona przed głównym wejściem do kościoła św. Piotra i Pawła na Koszykach. Jej fundację przypisuje się ks. kanonikowi Seroczyńskiemu, proboszczowi parafii św. Barbary. Nie szczędząc kosztów, chcąc podnieść walory estetyczne świątyni, miał on zamówić dzieło u artysty.
Rzeźba Chrystusa z jawnogrzesznicą została wykuta w kamieniu pinczowskim i postawiona na cokole z kamienia szydłowieckiego, wykonanym w zakładzie kamieniarskim Romana Rakowieckiego. Rzeźba przedstawia Chrystusa przygarniającego korzącą się do jego stóp Marię Magdalenę. Pod spodem od strony frontowej widnieją słowa z ewangelii św. Jana „„Kto z was bez grzechu jest, niech na nią pierwszy rzuci kamień”. Kościół powstał w latach 1883-1885. Został wybudowany dzięki fundacji Tekli Rapackiej na gruntach dawnego cmentarza świętokrzyskiego. Za projekt architektoniczny neoromańskiej budowli odpowiadał Edward Cichocki oraz współpracujący z nim Józef Pius Dziekoński. Kościół został całkowicie zniszczony po upadku powstania warszawskiego, a jego powojenna odbudowa według projektu Stanisława Marzyńskiego przypominała projekty wykonane według wzorców socrealistycznych. Rzeźba jednak ocalała, jednak obecnie różni się pewnym detalem. Pierwotnie ręka Zbawiciela wyciągnięta była ku tłumom, współcześnie wyciągnięta jest ku górze, w geście błogosławieństwa.
Rzeźba Chrystusa z jawnogrzesznicą została wykuta w kamieniu pinczowskim i postawiona na cokole z kamienia szydłowieckiego, wykonanym w zakładzie kamieniarskim Romana Rakowieckiego. Rzeźba przedstawia Chrystusa przygarniającego korzącą się do jego stóp Marię Magdalenę. Pod spodem od strony frontowej widnieją słowa z ewangelii św. Jana „„Kto z was bez grzechu jest, niech na nią pierwszy rzuci kamień”. Kościół powstał w latach 1883-1885. Został wybudowany dzięki fundacji Tekli Rapackiej na gruntach dawnego cmentarza świętokrzyskiego. Za projekt architektoniczny neoromańskiej budowli odpowiadał Edward Cichocki oraz współpracujący z nim Józef Pius Dziekoński. Kościół został całkowicie zniszczony po upadku powstania warszawskiego, a jego powojenna odbudowa według projektu Stanisława Marzyńskiego przypominała projekty wykonane według wzorców socrealistycznych. Rzeźba jednak ocalała, jednak obecnie różni się pewnym detalem. Pierwotnie ręka Zbawiciela wyciągnięta była ku tłumom, współcześnie wyciągnięta jest ku górze, w geście błogosławieństwa.
Kościół św. Piotra i Pawła
więcej zdjęć (31)
Inwestor: Tekla Rapacka
Zbudowano: po 1945
Dawniej: stary: 1886-1944 ; nowy: bud. po 1945
Zabytek: 1601 z 27-11-2020
Kościół św. Piotra i Pawła (róg ulicy Wspólnej i Emilii Plater) - powstał po II wojnie światowej wg projektu Stanisława Marzyńskiego, wcześniej w tym miejscu znajdowała się neoromańska świątynia z II połowy XIX wieku, którą w 1944 r. wysadzili Niemcy. Na jego terenie znajdują się neoromańskie stacje drogi krzyżowej, które są ustawione wokół ogrodzenia cmentarza i figura Chrystusa z nierządnicą z 1897 r., której fundatorka była Róża Michalska.
Więcej na:
ul. Wspólna
więcej zdjęć (376)
Ulica zaczyna się 150 m przed ul. Kruczą i biegnie na zachód, aż do ul. T. Chałubińskiego.
Była drogą narolną biegnącą przez role Kałęczyna między włókami Burkat (Burghardta) na południe i tzw. Włóką Szeroką po stronie północnej. Była więc wspólną drogą dla obu tych włók. Właściciele Włóki Szerokiej, misjonarze świętokrzyscy, po 1678 założyli przy drodze folwark, a następnie wybudowali cegielnię, zaś w latach 1745-1781 założyli cmentarz dla parafii świętokrzyskiej i wznieśli na nim w 1783 klasycystyczną kaplicę, do dziś zachowaną. Po cegielni, w pobliżu obecnej Poznańskiej, pozostały glinianki. Nazwę Wspólna otrzymała ulica oficjalnie w 1770, uregulował ją w tym czasie geometra Maciej Deutsch, nadając jej szerokość 24 łokci (przeszło 14 m). Na rozparcelowanych i wymierzonych przez niego działkach, osadnicy wybudowali do 1784 24 domy i dworki drewniane oraz 1 dom murowany, założyli liczne ogrody. Zabudowa objęła Wspólną od rozdroża Złotych Krzyży do ul. Wielkiej (ob. Poznańskiej). Na przełomie XVIII i XIX w. dalszy ciąg Wspólnej za Wielką na zachód został zaorany. W tym czasie w pobliżu Kruczej, po stronie nieparzystej, wybudowano niewielki browar; jednocześnie pożar zniszczył kilka domów. Po 1831 zamknięto cmentarz. Ruch budowlany, nikły do 1844, wzrósł od połowy XIX w. W 1858 Wspólna została poszerzona, a w następnym roku stanęło przy niej kilkanaście domów murowanych, choć niewielkich. W 1870 między ul.Leopoldyny (ob. Emilii Plater) i Teodora (ob. Chałubińskiego) założono Ogród Pomologiczny. W tym czasie Wspólna od Wielkiej do obecnej Chałubińskiego zaczęła się zabudowywać. Ok. 1900 między obecnymi ulicami: Chałubińskiego, Nowogrodzką i Lindleya wzniesiono zespół szpitala Dzieciątka Jezus i Domu Wychowawczego im. ks. Boduena (arch. J. Dziekoński). Najbardziej monumentalne kamienice, o okazałych fasadach secesyjnych i modernistycznych, wybudowano w latach 1898-1911 pod nr 3 i 3a - o wspólnej fasadzie, nawiązującej do empire'u (arch. J. N. Czerwiński), nr 5 - secesyjną o ornamentyce nawiązującej do rokoka, nr 7 - modernistyczną, nr 9 -secesyjną, nr 10 - modernistyczną (arch. arch. J. N. Czerwiński i Z. Rospendowski). W 1944 zabudowa Wspólna została zniszczona przede wszystkim między pl. Trzech Krzyży i ul. Kruczą. W 1947 Wspólna została odcięta od pl.Trzech Krzyży gmachem PKPG (Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego).
źródło: "Ulice i place Warszawy" - Eugeniusz Szwankowski, Wydawnictwo Naukowe PWN SA
Była drogą narolną biegnącą przez role Kałęczyna między włókami Burkat (Burghardta) na południe i tzw. Włóką Szeroką po stronie północnej. Była więc wspólną drogą dla obu tych włók. Właściciele Włóki Szerokiej, misjonarze świętokrzyscy, po 1678 założyli przy drodze folwark, a następnie wybudowali cegielnię, zaś w latach 1745-1781 założyli cmentarz dla parafii świętokrzyskiej i wznieśli na nim w 1783 klasycystyczną kaplicę, do dziś zachowaną. Po cegielni, w pobliżu obecnej Poznańskiej, pozostały glinianki. Nazwę Wspólna otrzymała ulica oficjalnie w 1770, uregulował ją w tym czasie geometra Maciej Deutsch, nadając jej szerokość 24 łokci (przeszło 14 m). Na rozparcelowanych i wymierzonych przez niego działkach, osadnicy wybudowali do 1784 24 domy i dworki drewniane oraz 1 dom murowany, założyli liczne ogrody. Zabudowa objęła Wspólną od rozdroża Złotych Krzyży do ul. Wielkiej (ob. Poznańskiej). Na przełomie XVIII i XIX w. dalszy ciąg Wspólnej za Wielką na zachód został zaorany. W tym czasie w pobliżu Kruczej, po stronie nieparzystej, wybudowano niewielki browar; jednocześnie pożar zniszczył kilka domów. Po 1831 zamknięto cmentarz. Ruch budowlany, nikły do 1844, wzrósł od połowy XIX w. W 1858 Wspólna została poszerzona, a w następnym roku stanęło przy niej kilkanaście domów murowanych, choć niewielkich. W 1870 między ul.Leopoldyny (ob. Emilii Plater) i Teodora (ob. Chałubińskiego) założono Ogród Pomologiczny. W tym czasie Wspólna od Wielkiej do obecnej Chałubińskiego zaczęła się zabudowywać. Ok. 1900 między obecnymi ulicami: Chałubińskiego, Nowogrodzką i Lindleya wzniesiono zespół szpitala Dzieciątka Jezus i Domu Wychowawczego im. ks. Boduena (arch. J. Dziekoński). Najbardziej monumentalne kamienice, o okazałych fasadach secesyjnych i modernistycznych, wybudowano w latach 1898-1911 pod nr 3 i 3a - o wspólnej fasadzie, nawiązującej do empire'u (arch. J. N. Czerwiński), nr 5 - secesyjną o ornamentyce nawiązującej do rokoka, nr 7 - modernistyczną, nr 9 -secesyjną, nr 10 - modernistyczną (arch. arch. J. N. Czerwiński i Z. Rospendowski). W 1944 zabudowa Wspólna została zniszczona przede wszystkim między pl. Trzech Krzyży i ul. Kruczą. W 1947 Wspólna została odcięta od pl.Trzech Krzyży gmachem PKPG (Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego).
źródło: "Ulice i place Warszawy" - Eugeniusz Szwankowski, Wydawnictwo Naukowe PWN SA