Kosciół św. Rozalii z Palermo i MB z Ostrej Bramy (kościół parafialny)
bud. 1988-2005, konsekr. 4.09.2005 (bp Kazimierz Nycz)
Parafia pw. św. Rozalii z Palermo na zachodnich obrzeżach miasta Szczecinka i jeziora Trzesiecko, wydzielona została z parafii pw. Narodzenia NMP. Wezwanie przy tworzeniu nowej placówki duszpasterskiej zaproponował proboszcz macierzystej parafii, ks. kanonik Bernard Edward Mielcarzewicz – wielki czciciel św. Rozalii z Palermo, do której pielgrzymował na Sycylię w 1976 r. Dzięki Niej doznał wielu łask. Sprowadził Jej relikwie do Wierzchucina (obecnie diec. pelplińska), gdzie był proboszczem od 25 III 1962 r. do 10 X 1972 r.

Po utworzeniu nowej parafii pw. św. Rozalii w Szczecinku, Urząd Miasta Decyzją z dnia 30 V 1983 r. przekazał tej parafii w użytkowanie wieczyste teren dawnego wysypiska śmieci po przedwojennym wyrobisku żwiru, piasku i gliny. Pierwszym proboszczem do dnia 3 VII 1983 r. był ks. Hubert Nokelski. W dniu poświęcenia placu pod budowę obiektów sakralnych JE Ks. Bp Ordynariusz Ignacy Jeż tworzenie nowej parafii powierzył ks. Andrzejowi Targoszowi – proboszczowi z pobliskiego Jelenina – ówczesnemu wicedziekanowi szczecineckiego dekanatu.

Prosty wystrój z materiałów wytworzonych przez naturę, wytwarza w świątyni niepowtarzalny klimat, nastraja do modlitwy i zadumy nad sobą. Jest tu dużo wszelkiego rodzaju kamienia, drewna, tradycyjnej czerwonej cegły, bieli tynku. Główne elementy wyposażenia kościoła: w prezbiterium – posadzka z włoskiego granitu Rosa Beta, a stopień komunijny i schody z granitu strzegomskiego typu Kostrza. W nawie i w zakrystii granit sprowadzony z północnych Włoch, a ozdobne elementy w przejściach – z brązowego szwedzkiego granitu. Całość wykonała firma budowlana STYLBUD Ryszarda Kalenika. Sufit z drewna sosnowego wykonał stolarz Tadeusz Pruchniak, ławki z desek modrzewiowych – stolarz Grzegorz Dajnowicz, żyrandole z zrzutowych poroży jeleni – inż. leśnik Piotr Iwanowski. W centralnym miejscu na głównej ścianie prezbiterium wkomponowany jest w surowość kamienia duży drewniany krzyż z wyrzeźbioną postacią Zbawiciela. Wykonał go w lipcu 1983 r. Edward Szatkowski.

Tabernakulum zainstalowane w głównej ścianie prezbiterium wykonane zostało przez rodzinę Gąsieniców z Zakopanego. Całość wyobraża słońce – Jezusa Chrystusa („… twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło” – Mt 17,2), którego promienie ozdobione są misternie wykonanymi w metalu kwiatami róż i lilii. W centrum umieszczono sześć czerwonych korali mających przypominać o sześciu prawdach wiary. W prezbiterium kościoła parafialnego znajduje się również figura św. Rozalii (wys. 165 cm) wyrzeźbiona w drewnie dębowym przez Edwarda Szatkowskiego z Czaplinka. Na ścianie bocznej nawy kościoła znajduje się namalowany w sierpniu 1997 r. duży (2,25 m x 1,35 m) obraz Patronki ufundowany przez Danielę Szeflińską, pędzla artysty plastyka Władysława Fijałkowskiego, który tak ten wizerunek opisuje: Postać św. Rozalii umieszczona jest centralnie z lekkim przesunięciem (ze względów kompozycyjnych) ku lewej stronie obrazu. Włoski typ urody, ciepłe spojrzenie, niewielkie róże wplecione w rozpuszczone włosy, a także ręce delikatnie tulące do siebie kwiaty śnieżnobiałych lilii, uwspółcześniają tę postać, czynią nam Ją bliższą i powodują łatwość kontaktu wizualnego, a co za tym idzie – i duchowego.

Wyłaniający się zza św. Rozalii, wznoszący się ponad Nią i rozcinający przestrzeń obrazu swym perspektywicznym ujęciem – KRZYŻ – symbolizuje poświęcenie się naszej Patronki Najwyższemu. Wystarczy przeciętna wyobraźnia, by zauważyć, że tło za św. Rozalią nie jest bezładnym zlepkiem jaśniejszych i ciemniejszych plam. To światłość spływająca z krzyża oraz aureola Świętej rozjaśniają widoczne jeszcze gdzieniegdzie (w jej lewym rogu i po prawej stronie obrazu) brunatnooliwkowe mroki groty. Św. Rozalia jest jakby zawieszona w przestrzeni nad Monte Pellegrino, na którym to wzgórzu jaśnieją mury Jej sanktuarium. Postać Świętej góruje nad naszą kaplicą, symbolicznie reprezentującą całą naszą parafię, nad którą Ona sprawuje pieczę.

W refektarzu na plebanii zobaczyć możemy trzy obrazy św. Rozalii. Najstarszy (oleodruk) podarowany został parafii przez Rozalię Ciupek dn. 12 VI 1995 r. W bibliotece ks. proboszcza Andrzeja Targosza znajduje się obraz św. Rozalii (wym: 85 cm x 60 cm) namalowany na płótnie w 1998 r. przez artystę plastyka Władysława Fijałkowskiego. Wizerunek jest prywatną własnością jako pamiątka dla propagatora kultu św. Rozalii z okazji 15-lecia proboszczowania w Jej parafii. W kompozycji obrazu – co jest niespotykane – obok Świętej Pustelnicy w grocie znalazły się prawie wszystkie najczęściej występujące atrybuty związane z życiem Świętej Patronki.

Na 15-lecie parafii sprowadzone zostały relikwie św. Rozalii. W sprowadzeniu ich pośredniczył ks. Tadeusz Cichoń proboszcz z Gaubitsch (Austria). Dokument przekazania podpisał JE Ks. Abp Krzysztof Schönborn z Wiednia. Relikwie odebrał ks. Tadeusz Cichoń 13 IX 1997 r. w Maria Roggendorf z rąk JEm. Ks. Kard. Hansa Hermanna Groëra. W Krakowie zlecił artyście złotnikowi Markowi Ganewowi wykonanie dla nich specjalnego relikwiarza – z czystego srebra. Symbolika tego relikwiarza jest głęboka i pouczająca. Ma on formę krzyża, który nasza Patronka tak bardzo ukochała i który dlatego występuje zawsze jako główny atrybut na wszystkich obrazach i rzeźbach przedstawiających św. Rozalię. Sam krzyż relikwiarza (stylizowany, ażurowy) składa się z bardzo licznych drobnych elementów, mających jak gdyby przypominać: cierniste krzewy i przeróżne krzewinki rosnące na górskich zboczach. To symbol pustelniczego życia w wyjątkowo surowych warunkach. W to wszystko wplecione są dwa kwiaty: róża i lilia – jako części składowe imienia ROZALIA. Oznaczają: miłość i umartwienie (róża) oraz niewinność i czystość (lilia). Krzyż jak gdyby swymi korzeniami oplatał górę, a równocześnie wyrastał z niej.

Masyw Monte Pellegrino symbolizuje bryła bursztynu. Ten bursztyn znalazł się tu nieprzypadkowo. Przypomina, że św. Rozalia po 823 latach od swojej śmierci trafiła nad Morze Bałtyckie do prastarej bursztynowej krainy. Z drugiej strony daje nam pewne wyobrażenie, w jaki sposób przyroda zabezpieczyła przed zniszczeniem doczesne szczątki naszej Świętej Pustelnicy. Zasklepiła je na wzór tego, jak natura zachowała w bursztynach różne stworzonka, żyjące wiele tysięcy lat temu. Gdzie kończy się przypadek, a zaczyna działanie Opatrzności? Czy rzeczywiście istnieje czysty przypadek? Może poprzez szereg pozornych przypadków realizują się odwieczne plany Boże?

Dnia 13 IX 1999 r. ks. Tadeusz Cichoń pośredniczył w przekazaniu dla parafii w Szczecinku stuletniej figury o długości 110 cm (Zaśnięcie św. Rozalii), wyrzeźbionej w drewnie i polichromowanej. Znajdowała się w magazynie na strychu plebanii parafii pw. św. Piotra Apostoła w Wildendurnbach (archidiec. wiedeńska). Dokument przekazania wystawił proboszcz ks. Karl Hütter, w którym m.in. pisze: „Parafia Wildendürnbach ofiarowuje tę figurę leżącej św. Rozalii dla polskiej parafii i cieszy się, że znajdzie znów użytek” – tłum. z j. niem. Od grudnia 1992 r. parafia wydaje biuletyn pt.: POSŁANIEC (w domyśle: św. Rozalii Sinibaldi z Palermo). Początkowo ukazywał się jako kwartalnik, a obecnie już dwumiesięcznik poświęcony w przeważającej części historii ciągłego tworzenia się placówki duszpasterskiej, której patronuje Święta Sycylijka. Pismo to służy także szerzeniu kultu naszej Patronki. Źródło: