Powojenne osiedle zamknięte w kwartale ulic Górnickiego/Sienkiewicza/Reja/Nowowiejskiej to pierwsze tego typu osiedlew obrębie wrocławskiego śródmieścia po 1945 roku. Do połowy lat pięćdziesiątych na tym terenie zalegały gruzy z kamienic jakie zdobiły miasto przed wojną /szczególnie odcinek Chemicznej/. Autorem koncepcji architektonicznej zabudowy tego terenu był Leszek Tumanowicz ze swoim zespołem (T. Szerbak, B. Pepłowski, R. Zwiernik, K. Jemołowicz, J. Gierczak, E. Łobodziński, M. Kosiba) w roku 1958. Pierwowzór koncepcji zakłądał przy ulicy Górnickiego dwa rodzaje budynków jednak realia tamtych lat wymusiły jeden powtarzalny rodzaj bloku. W założeniu osiedle miał wieńczyć punktowiecc u zbiegu Górnickiego i Sienkiewicza ale i z tego się wycofano finalnie. Mieszkania w założeniu miały być 3 i 4 pokojowe jednak ich notoryczny brak na ternie miasta wymusił budowę w większości 2 i 3 pokojowych. Pierwsze 9 bloków osiedla zakończono w 1961 roku. Największym wyzwaniem osiedla miała byc kawiarnia u zbiegu Sienkiewicza i Górnickiego, której ostateczny projekt wykonał w 1961 roku Jerzy Zachodny z Józefem Gierczakiem. Pierwotnie miała tam znajdować się dwukondygnacyjna kawiarnia jednak cały projekt uproszczono budując dwa pawilony połączone łącznikiem istniejące w tej frmie do dziś. Ulicę Górnickiego domykał czteropiętrowiec nawiązujący do akademika po przeciwnej stronie ulicy i jako jeden z dwu budynków osiedla powstał wzdłuż alicy a nie grzebieniowo. Natomiast ciekawostką czteropiętrowca przy Sienkiewiczajest taras na dachu bloku. To udane jak na tamte czasy osiedle, które do dziś się broni swoją kompozycją, zielenią, przestrzenią użytkową.
b/h/202 na podstawie "Całe morze budowania" 2019 MAW
