Wieża o wysokości 29 m, zwana Piastowską. Jest pozostałością dawnego zamku gotyckiego z XIV w. Zbudowana na planie kwadratu z wapienia krzesanego i cegły, z czasem pokryta wysokim, późnogotyckim dachem. W narożach jej zwieńczenia znajdują się gotyckie kamienne tarcze herbowe z wizerunkiem orła piastowskiego. Pod wieżą znajdują się lochy i podziemne przejście prowadzące poza mury zamkowe. Stanowi ona doskonały punkt widokowy na Cieszyn oraz Beskid Śląski i Śląsko - Morawski.

Historia Góry Zamkowej w Cieszynie związana jest ściśle z najstarszymi dziejami Polski i Śląska Cieszyńskiego. Początki jej zasiedlenia datują się na V wiek p.n.e.. W IX wieku istniało już na niej grodzisko, które przed 115 rokiem zostało grodem kasztelana. Od 1290 do 1918 roku była siedzibą cieszyńskich książąt z dynastii Piastów i Habsburgów. Cieszyński zamek był imponującą warownią z kilkoma wieżami, otoczoną murami. Składał się z zamku górnego i dolnego. Pod koniec wojny trzydziestoletniej zamek został zniszczony i popadł w ruinę. Zbiegło się to z wygaśnięciem cieszyńskiej linii Piastów. Do reliktów piastowskiej przeszłości należy kaplica grodowa pod wezwaniem św. Mikołaja i św. Wacława. Jest to romańska orientowana rotunda wzniesiona w połowie XI wieku. Po średniowiecznych umocnieniach zamku górnego zachowała się cylindryczna baszta obronna z końca XIII wieku oraz gotycka “Wieża Piastowska” z wieku XIV, z której roztacza się szeroki widok na Cieszyn i Beskid Śląski. Na górze Zamkowej znajdują się także pozostałości dawnej drogi i wieży bramnej.

Kościół pod pierwotnym wezwaniem Trójcy Świętej i Świętego Krzyża został zbudowany na przełomie XIV i XV wieku (pierwszy zapis pochodzi z 1447 r.) na Frysztackim Przedmieściu, które w owym czasie znajdowało się poza murami miasta lokacyjnego. Pierwotnie była to kaplica usytuowana przy przytułku istniejącym dzięki fundacji książęcej, która z biegiem lat rozrosła się do rangi kościoła. W 1882 roku w wyniku pożaru przytułek ten uległ całkowitemu zniszczeniu. Jednonawowy gotycki kościół był wielokrotnie gruntownie przebudowywany. Nawa kościoła jest obecnie nakryta sklepieniem krzyżowo-kolebkowym, zaś prezbiterium krzyżowo-żebrowym. Żebra łączą się w kluczu ozdobionym tarczą z orłem piastowskim. Wejścia do zakrystii oraz do nawy głównej, które jest umieszczone w ścianie południowej, ujęte zostały gotyckimi portalami z I połowy XV wieku. W części strychowej, ponad sklepieniem nawy, znajdują się fragmenty gotyckiej polichromii również z XV wieku. Ozdobą prezbiterium jest płyta nagrobna Anny Heinel i jej rodziny z 1607 roku. We frontowej ścianie znajduje się dwukondygnacyjna, podzielona gzymsem i fryzem wieża z 1806 roku. Obecnie z XIX wiecznego wystroju kościoła w prezbiterium podziwiać można figury świętych: Jana Apostoła, Marii Magdaleny, Piotra i Pawła, Jana Nepomucena, Anny, św. Jerzego oraz Pietę. Ostatni wielki remont kościoła miał miejsce w 1886 r. Prace przeprowadzone w 1972 roku doprowadziły do zmodernizowania wnętrza. W 1751 r. ufundowano dzwon ważący półtora cetnara, który został odlany w Ołomuńcu. Następny dzwon pochodzi z 1826 r. W grudniu 1886 r. zakupiono kolejny dzwon, który odlano w ludwisarni w Białej. Fundatorami byli Johann Goleschowski oraz Maciejiczek. W sierpniu 1916 r. zostały zarekwirowane i przetopione na cele wojenne. Po I wś. nowy dzwon ufundował fabrykant mebli Emil Skřivánek , którego matką chrzestną została żona Skřivánka. Konsekracja miała miejsce jesienią 1922 roku. W 2013 r. odkryto gotyckie polichromie, z których najstarsze pochodzą z XV wieku i są związane z dekoracją nawy.

Nazwa Liburnia pojawia się w źródłach już w 1532 roku w wersji Lindeburn. U schyłku czasów austriackich nazywała się Dolinowa, w 1920 roku wrócono do tradycyjnej nazwy.
Michael Morys Twarowski