Z informacji Henryka Dziewulskiego zamieszczonych w cytowanym 14. numerze Tygodnika Ilustrowanego z 4 kwietnia 1908 roku (str. 279) wynika, że w pobliżu sieleckiego pałacu stał także drugi, mniejszy pałacyk, co potwierdzają zachowane fotografie dóbr sieleckich z tego okresu . Na podstawie stylu architektonicznego można domniemywać, że był to budynek zbudowany pod koniec XVIII wieku lub najprawdopodobniej w I połowie XIX w stylu historyzującego, eklektycznego neogotyku typowego dla budowli pałacowych i ogrodowych tego okresu. Obiekt posiadał cztery elewacje, każdą w innym stylu architektonicznym, oraz charakterystyczną neogotycką wieżyczkę; znajdował się kilka metrów na południowy wschód od południowej oficyny pałacu głównego. Położenie pałacyku jest zaznaczane jeszcze na planach Warszawy Lindleya z 1900-1901 roku, a także na mapach i zdjęciach lotniczych Warszawy z okresu międzywojennego. Obiekt nie zachował się do naszych czasów, ostatni raz pojawia się na zdjęciu lotniczym z 1945 roku, zapewne rozstał rozebrany w okresie po II wojnie światowej w wyniku ingerencji w kształt lub rewitalizacji parku sieleckiego.