Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 3 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Stare Miasto › ul. Katarzyny, św. › Kościół św. Katarzyny |
1897 , Portal kościoła św. Katarzyny. Grafika Otto F. Probst
Skomentuj zdjęcie
† ☻
 Anioł z tego portalu ocalał, a przynajmniej jego większy fragment 2012-11-09 09:07:36 (13 lat temu)
|
|
Na stronie od 2005 czerwiec
20 lat 10 miesięcy 16 dni |
5 pobrań 1583 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Pako45
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół św. Katarzyny
więcej zdjęć (39)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1314-1378
Zabytek: 16 z 28.11.1947; 43 z 25.01.1962
Kościół Dominikanek wraz z klasztorem Dominikanek zaczęto wznosić przed 1309, z 1314 pochodzi wzmianka o dalszych pracach budowlanych. Pierwotny kościół byt budowlą salową. Wnętrze przykryto sklepieniem krzyżowo-żebrowym spoczywającym w części wsch. na pótfilarach, w części zach. na rzeźbionych konsolach. Fasada zach. mieściła ostrołuczny portal. O następnym etapie budowy mówi dokument papieża Urbana VI z 1378 określający liczne beneficja dla klasztoru Dominikanek we Wrocławiu. W 1386 i 1398 mowa jest o odpuście dla odwiedzających kościół, co także może świadczyć o prowadzonej wówczas budowie empory w przęśle zach. ze sklepieniem trójpodporowym (ob. niezachowanym), wspartym na 2 granitowych slupach. Ustanowiony przez kolegium kardynalskie w Awinionie odpust z 1463, i in. z 1459, 1468 i 1473, łączyć można ze zdobywaniem środków na prowadzenie prac bud., które mogły dotyczyć zarówno klasztoru, jak i (wg niektórych badaczy) górnej kondygnacji kościoła.
Obecna 2-kondygnacyjna forma budowli jest efektem przebudowy z przeł. XVI/XVII w. polegającej na przedłużeniu mieszczącej się w zach. poł. budowli d. empory zakonnic i wprowadzeniu kam. słupów wspierających archaiczne krzyżowo-żebrowe sklepienia. Dolna kondygnacja kościoła mogła służyć wiernym spoza zgromadzenia, górna wyłącznie mniszkom. Takie późne datowanie części wsch. mogą także potwierdzać odnalezione na wysokości sklepień malowidła w ścianie pn. i na narożniku pn.-wsch. budowli, pochodzące z pocz. XVI w. i widoczne być może aż do pocz. XVII w. Malarstwo to, konserwowane w latach 1979-82, przedstawiało m.in. św. Katarzynę adorującą NMP i motywy heraldyczne. Takie widzenie etapów rozwoju może być również potwierdzone przez nowoż. widoki kościoła wówczas budowli 5-przęsłowej, z oknami pozbawionymi wyraźnych podziałów na kondygnacje. Z późniejszych przebudów należy odnotować wzniesienie w 1740 podwójnego barok, portalu zach. z figurą św. Katarzyny (niezachowany). Jego umieszczenie na poziomie d. ulicy spowodowało konieczność wyznaczenia nowego stropu dzielącego d. pierwszą kondygnację kościoła i wyznaczenie piwnicy pełniącej wówczas funkcje krypty. Od tego czasu kościół miał już 3 kondygnacje. Jak wynika z widoku miasta z 1562, kościół posiadał nakrytą hełmem wieżę, która została rozebrana w końcu XVIII w. W 1806 kościół został częściowo zniszczony, w 1812 naprawiony, o czym świadczyła inskrypcja z taką datą roczną na zworniku sklepienia dolnego kościoła. Po 1811 kościół zsekularyzowano i w 1814 przekształcono w magazyn i winiarnię. Od lat 30. XIX w. służył jako świątynia staroluterańska i nadal był częściowo wykorzystywany do celów magazynowych. W 1907 pod kierunkiem król, radcy bud. Schródera wzniesiono nową wieżę po stronie pd. i klatkę schodową.
Zniszczoną w 1945 budowlę odbudowano w 1975-80 wg proj. Jadwigi Maciejowskiej i Andrzeja Kamińskiego z przeznaczeniem na pracownie Przedsiębiorstwa Państw. Pracownie Konserwacji Zabytków, w formach postmodernist., z charakterystycznymi wysokimi pionowymi oknami w neogot. elewacji zachodniej. Obecnie budowla mieści klub muzyczny.
Rafał Eysymontt
Obecna 2-kondygnacyjna forma budowli jest efektem przebudowy z przeł. XVI/XVII w. polegającej na przedłużeniu mieszczącej się w zach. poł. budowli d. empory zakonnic i wprowadzeniu kam. słupów wspierających archaiczne krzyżowo-żebrowe sklepienia. Dolna kondygnacja kościoła mogła służyć wiernym spoza zgromadzenia, górna wyłącznie mniszkom. Takie późne datowanie części wsch. mogą także potwierdzać odnalezione na wysokości sklepień malowidła w ścianie pn. i na narożniku pn.-wsch. budowli, pochodzące z pocz. XVI w. i widoczne być może aż do pocz. XVII w. Malarstwo to, konserwowane w latach 1979-82, przedstawiało m.in. św. Katarzynę adorującą NMP i motywy heraldyczne. Takie widzenie etapów rozwoju może być również potwierdzone przez nowoż. widoki kościoła wówczas budowli 5-przęsłowej, z oknami pozbawionymi wyraźnych podziałów na kondygnacje. Z późniejszych przebudów należy odnotować wzniesienie w 1740 podwójnego barok, portalu zach. z figurą św. Katarzyny (niezachowany). Jego umieszczenie na poziomie d. ulicy spowodowało konieczność wyznaczenia nowego stropu dzielącego d. pierwszą kondygnację kościoła i wyznaczenie piwnicy pełniącej wówczas funkcje krypty. Od tego czasu kościół miał już 3 kondygnacje. Jak wynika z widoku miasta z 1562, kościół posiadał nakrytą hełmem wieżę, która została rozebrana w końcu XVIII w. W 1806 kościół został częściowo zniszczony, w 1812 naprawiony, o czym świadczyła inskrypcja z taką datą roczną na zworniku sklepienia dolnego kościoła. Po 1811 kościół zsekularyzowano i w 1814 przekształcono w magazyn i winiarnię. Od lat 30. XIX w. służył jako świątynia staroluterańska i nadal był częściowo wykorzystywany do celów magazynowych. W 1907 pod kierunkiem król, radcy bud. Schródera wzniesiono nową wieżę po stronie pd. i klatkę schodową.
Zniszczoną w 1945 budowlę odbudowano w 1975-80 wg proj. Jadwigi Maciejowskiej i Andrzeja Kamińskiego z przeznaczeniem na pracownie Przedsiębiorstwa Państw. Pracownie Konserwacji Zabytków, w formach postmodernist., z charakterystycznymi wysokimi pionowymi oknami w neogot. elewacji zachodniej. Obecnie budowla mieści klub muzyczny.
Rafał Eysymontt
ul. Katarzyny, św.
więcej zdjęć (780)
Dawniej: Katharinen Strasse
Ulica św. Katarzyny – fragment jednego z głównych średniowiecznych traktów komunikacyjnych Wrocławia w rejonie ścisłego centrum starego miasta, prowadzący do placu Nowy Targ; dalej trakt ten łączył się z drogą wylotową na północ, prowadzącą przez najstarsze przeprawy mostowe: Most Piaskowy i następnie przez Mosty Młyńskie do Ołbina (albo przez Most Tumski do Ostrowa Tumskiego).
Przebiega obok dawnego klasztoru i kościoła (ufundowanego w 1294 roku) zgromadzenia zakonnego dominikanek i od ich patronki wywodzi swoją nazwę, także historyczną tak polską („przy świętej Katarzynie”), jak i niemiecką (od XVII wieku Katharinengasse, potem Katharinenstraße). Początkowo miała długość jednego kwartału zabudowy (od dzisiejszej ul. Wita Stwosza do pl. Nowy Targ; w 1824 roku włączono w nią, jako jej południowy fragment, Zaułek Kapturowy (Kugelzipfel), a w roku 1889 dołączono jeszcze Zaułek przy Moście Zielonego Drzewa (An der Grünenbaumbrücke), przez co ul. św. Katarzyny uzyskała połączenie z ul. Oławską; w 1890 ulica została poszerzona.
Po zniszczeniach wojennych związanych z oblężeniem Festung Breslau w 1945 roku zabudowa wzdłuż ulicy została prawie całkowicie zniszczona w stopniu nienadającym się do odbudowy i w konsekwencji zrównana z ziemią. Odbudowano tylko część dawnego klasztoru (w latach 70.) oraz sąsiadujący z nim kościół św Wojciecha (wcześniej, w latach 50.); odbudowany też został znajdujący się pomiędzy nimi budynek, w którym latach 1839-1850 mieścił się Zakład Fizjologii Eksperymentalnej Uniwersytetu Wrocławskiego założony (w 1832) przez prof. J.E. Purkyniego; później budynek ten pełnił różne inne funkcje, m.in. (pod koniec XX wieku) był siedzibą oddziału Banku Śląskiego. Fragmenty ulicy, włączone w nią w XIX wieku (Zaułek Kapturowy i Zaułek przy Moście Zielonego Drzewa) znalazły się po powojennych przekształceniach w przestrzeni obszernego placu Feliksa Dzierżyńskiego (dziś: plac Dominikański - w ostatniej dekadzie XX wieku ten fragment placu uzyskał nominalnie swojego indywidualnego patrona, Czesława Odrowąża i nosi nazwę ul. Błogosławionego Czesława), a ul. św. Katarzyny, tak jak przed 1824 rokiem, liczy znów tylko ok. 160 metrów i przebiega od skrzyżowania ulicy Wita Stwosza z pl. Dominikańskim na południu do skrzyżowania ulicy Purkyniego z placem Nowy Targ na północy; za tym placem przedłużenie ul. św. Katarzyny nosi już nazwę ul. Piaskowej. Jezdnia ulicy św. Katarzyny jest obecnie jednokierunkowa (z północy na południe), a równolegle do niej ułożone są tory dwukierunkowej linii tramwajowej.
Przebiega obok dawnego klasztoru i kościoła (ufundowanego w 1294 roku) zgromadzenia zakonnego dominikanek i od ich patronki wywodzi swoją nazwę, także historyczną tak polską („przy świętej Katarzynie”), jak i niemiecką (od XVII wieku Katharinengasse, potem Katharinenstraße). Początkowo miała długość jednego kwartału zabudowy (od dzisiejszej ul. Wita Stwosza do pl. Nowy Targ; w 1824 roku włączono w nią, jako jej południowy fragment, Zaułek Kapturowy (Kugelzipfel), a w roku 1889 dołączono jeszcze Zaułek przy Moście Zielonego Drzewa (An der Grünenbaumbrücke), przez co ul. św. Katarzyny uzyskała połączenie z ul. Oławską; w 1890 ulica została poszerzona.
Po zniszczeniach wojennych związanych z oblężeniem Festung Breslau w 1945 roku zabudowa wzdłuż ulicy została prawie całkowicie zniszczona w stopniu nienadającym się do odbudowy i w konsekwencji zrównana z ziemią. Odbudowano tylko część dawnego klasztoru (w latach 70.) oraz sąsiadujący z nim kościół św Wojciecha (wcześniej, w latach 50.); odbudowany też został znajdujący się pomiędzy nimi budynek, w którym latach 1839-1850 mieścił się Zakład Fizjologii Eksperymentalnej Uniwersytetu Wrocławskiego założony (w 1832) przez prof. J.E. Purkyniego; później budynek ten pełnił różne inne funkcje, m.in. (pod koniec XX wieku) był siedzibą oddziału Banku Śląskiego. Fragmenty ulicy, włączone w nią w XIX wieku (Zaułek Kapturowy i Zaułek przy Moście Zielonego Drzewa) znalazły się po powojennych przekształceniach w przestrzeni obszernego placu Feliksa Dzierżyńskiego (dziś: plac Dominikański - w ostatniej dekadzie XX wieku ten fragment placu uzyskał nominalnie swojego indywidualnego patrona, Czesława Odrowąża i nosi nazwę ul. Błogosławionego Czesława), a ul. św. Katarzyny, tak jak przed 1824 rokiem, liczy znów tylko ok. 160 metrów i przebiega od skrzyżowania ulicy Wita Stwosza z pl. Dominikańskim na południu do skrzyżowania ulicy Purkyniego z placem Nowy Targ na północy; za tym placem przedłużenie ul. św. Katarzyny nosi już nazwę ul. Piaskowej. Jezdnia ulicy św. Katarzyny jest obecnie jednokierunkowa (z północy na południe), a równolegle do niej ułożone są tory dwukierunkowej linii tramwajowej.