Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 2 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Praga Północ - Stara Praga › pl. Weteranów 1863 r. › Dom Żołnierza |
1907 , Praga (Tygodnik Ilustrowany 42/1907)
Skomentuj zdjęcie
roox
+1 głosów:1  Zygmuntowska 3 / pl. Weteranów 1863 roku. 2020-02-05 23:20:37 (6 lat temu)
|
|
Na stronie od 2010 maj
16 lat 0 miesięcy 6 dni |
6 pobrań 1214 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia mag
Obiekty widoczne na zdjęciu
Dom Żołnierza
więcej zdjęć (11)
Zbudowano: 1903
Zlikwidowano: 1939
Dawniej: Teatr Praski, Teatr Odrodzenie, Teatr Ludowy
Nieistniejący dziś jednopiętrowy klasycystyczny budynek został wzniesiony przy ulicy Aleksandryjskiej (dziś Al. Solidarności) w 1903 roku i znajdował się po lewej stronie głównego wejścia do Parku Praskiego.
Przeznaczony na cele teatralne otynkowany na biało budynek posiadał widownię dysponującą około 700 miejscami na parterze. Ściany teatru były koloru bordo. Balkon podpierało siedem złoconych filarów. Przed sceną było miejsce dla 24 - osobowej orkiestry. W środku mieściła się herbaciarnia, sala wykładowa i czytelnia. Koszt budowy zamknął się sumą 25 tys. rubli.
Do 1928 roku w budynku znalazły swoją stałą siedzibę praskie teatry: "Teatr Praski" (od 1916), "Teatr Odrodzenie" (od 1925-26), działała też letnia scena "Teatru Ludowego". Odbywały się również okazjonalne pokazy filmowe.
10 października 1928 roku "Teatr Ludowy" przy Zygmuntowskiej 3 wraz z budynkiem został przekazany garnizonowi warszawskiemu i otrzymał nazwę "Dom Żołnierza Polskiego w Warszawie".
Do lutego 1929 w Domu Żołnierza wystawiono 96 przedstawień, zorganizowano 26 odczytów i 6 zabaw dla żołnierzy.
31 marca 1929 roku w odremontowanym i unowocześnionym budynku otwarto cieszące się wielką popularnością kino.
W 1930 roku obiekt został rozbudowany. Na tyłach istniejącego budynku (kosztem Parku Praskiego) powstał niewielki hotel (około 30 miejsc) i pawilon sportowy ze strzelnicą i innymi urządzeniami rekreacyjnymi.
W nowym budynku znajdował się magazyn kostiumów teatralnych i innych rekwizytów, zaś na pierwszym piętrze znajdowało się 14 pokoi dla weteranów i sierot 1863 roku, których w okresie międzywojennym otaczano wielką troską. Sędziwi powstańcy 1863 roku opiekowali się należycie Salą Tradycji, która znajdowała się w Domu Żołnierza.
W początku lat 30-tych jeszcze za życia Marszałka przed domem ustawiono na dużym cokole popiersie Józefa Piłsudskiego dłuta rzeźbiarza Jana Małety.
Aż do wybuchu II wojny światowej w Domu Żołnierza odbywały się liczne akademie z okazji świąt państwowych, w czasie których budynek był uroczyście ozdabiany.
We wrześniu 1939 roku budynek został spalony a jego wypalone mury wkrótce rozebrano.
Od 2009 roku w tym miejscu jest planowane wzniesienie nowoczesnego Praskiego Domu Kultury.
Źródło:
Przeznaczony na cele teatralne otynkowany na biało budynek posiadał widownię dysponującą około 700 miejscami na parterze. Ściany teatru były koloru bordo. Balkon podpierało siedem złoconych filarów. Przed sceną było miejsce dla 24 - osobowej orkiestry. W środku mieściła się herbaciarnia, sala wykładowa i czytelnia. Koszt budowy zamknął się sumą 25 tys. rubli.
Do 1928 roku w budynku znalazły swoją stałą siedzibę praskie teatry: "Teatr Praski" (od 1916), "Teatr Odrodzenie" (od 1925-26), działała też letnia scena "Teatru Ludowego". Odbywały się również okazjonalne pokazy filmowe.
10 października 1928 roku "Teatr Ludowy" przy Zygmuntowskiej 3 wraz z budynkiem został przekazany garnizonowi warszawskiemu i otrzymał nazwę "Dom Żołnierza Polskiego w Warszawie".
Do lutego 1929 w Domu Żołnierza wystawiono 96 przedstawień, zorganizowano 26 odczytów i 6 zabaw dla żołnierzy.
31 marca 1929 roku w odremontowanym i unowocześnionym budynku otwarto cieszące się wielką popularnością kino.
W 1930 roku obiekt został rozbudowany. Na tyłach istniejącego budynku (kosztem Parku Praskiego) powstał niewielki hotel (około 30 miejsc) i pawilon sportowy ze strzelnicą i innymi urządzeniami rekreacyjnymi.
W nowym budynku znajdował się magazyn kostiumów teatralnych i innych rekwizytów, zaś na pierwszym piętrze znajdowało się 14 pokoi dla weteranów i sierot 1863 roku, których w okresie międzywojennym otaczano wielką troską. Sędziwi powstańcy 1863 roku opiekowali się należycie Salą Tradycji, która znajdowała się w Domu Żołnierza.
W początku lat 30-tych jeszcze za życia Marszałka przed domem ustawiono na dużym cokole popiersie Józefa Piłsudskiego dłuta rzeźbiarza Jana Małety.
Aż do wybuchu II wojny światowej w Domu Żołnierza odbywały się liczne akademie z okazji świąt państwowych, w czasie których budynek był uroczyście ozdabiany.
We wrześniu 1939 roku budynek został spalony a jego wypalone mury wkrótce rozebrano.
Od 2009 roku w tym miejscu jest planowane wzniesienie nowoczesnego Praskiego Domu Kultury.
Źródło:
pl. Weteranów 1863 r.
więcej zdjęć (35)
Dawniej: Plac Aleksandrowski, Plac Weteranów
Plac Weteranów 1863 r. (dawniej Plac Aleksandrowski albo Plac Weteranów) znajduje się przy zbiegu alei Solidarności i ulicy Sierakowskiego. Ma on kształt półkola, dochodzą do niego ulica Olszowa oraz Floriańska.
Plac powstał w 1865 roku, a ponieważ był to czas zaboru rosyjskiego, na cześć cara Aleksandra II został on nazwany Placem Aleksandrowskim. Ówcześnie miał on kształt koła, zajmując część obecnego terenu Parku Praskiego. Od placu odchodziły promieniście ulice: Konstantynowska (dziś Floriańska), Namiestnikowska (dziś Sierakowskiego), Dębowa (dziś Olszowa), Aleksandrowska (dziś al. Solidarności) oraz przekształcone na alejki parkowe ul. Michałowska (dziś Waldemara Łukasińskiego) i aleja Ogrodowa (dziś Kazimierza Lisieckiego „Dziadka”). Ówcześnie przy wejściu do Parku stał budynek Teatru Praskiego. Po południowo-zachodniej stronie placu w 1868 roku wybudowano Szpital Praski. W latach 1887–1904 po południowo-wschodniej stronie placu trwała budowa Katedry św. Michała i św. Floriana.
Po I wojnie światowej zmieniono nazwę Placu na obecną dopiero w 1935 roku. Weterani powstania styczniowego byli w II Rzeczpospolitej symbolem patriotyzmu i walki o wolność. Na ulicy Floriańskiej urządzono również Dom Weteranów Powstania 1863. Nowe nazwy uzyskały także ulice odchodzące od Placu. Tuż po II wojnie światowej problem niewygodnych politycznie patronów rozwiązano likwidując datę. W ten sposób plac upamiętniał wszystkich weteranów. Jednak już w latach 70. rok 1863 wrócił i tak jest do dziś.
6 grudnia 2004 roku ogłoszono konkurs na projekt przebudowy placu. Zwycięska praca zakłada przywrócenie okrągłej formy oraz budowę Domu Kultury.
Przed praską katedrą 13 sierpnia 2005 odsłonięto Pomnik ks. Ignacego Skorupki.
Źródło:
Plac powstał w 1865 roku, a ponieważ był to czas zaboru rosyjskiego, na cześć cara Aleksandra II został on nazwany Placem Aleksandrowskim. Ówcześnie miał on kształt koła, zajmując część obecnego terenu Parku Praskiego. Od placu odchodziły promieniście ulice: Konstantynowska (dziś Floriańska), Namiestnikowska (dziś Sierakowskiego), Dębowa (dziś Olszowa), Aleksandrowska (dziś al. Solidarności) oraz przekształcone na alejki parkowe ul. Michałowska (dziś Waldemara Łukasińskiego) i aleja Ogrodowa (dziś Kazimierza Lisieckiego „Dziadka”). Ówcześnie przy wejściu do Parku stał budynek Teatru Praskiego. Po południowo-zachodniej stronie placu w 1868 roku wybudowano Szpital Praski. W latach 1887–1904 po południowo-wschodniej stronie placu trwała budowa Katedry św. Michała i św. Floriana.
Po I wojnie światowej zmieniono nazwę Placu na obecną dopiero w 1935 roku. Weterani powstania styczniowego byli w II Rzeczpospolitej symbolem patriotyzmu i walki o wolność. Na ulicy Floriańskiej urządzono również Dom Weteranów Powstania 1863. Nowe nazwy uzyskały także ulice odchodzące od Placu. Tuż po II wojnie światowej problem niewygodnych politycznie patronów rozwiązano likwidując datę. W ten sposób plac upamiętniał wszystkich weteranów. Jednak już w latach 70. rok 1863 wrócił i tak jest do dziś.
6 grudnia 2004 roku ogłoszono konkurs na projekt przebudowy placu. Zwycięska praca zakłada przywrócenie okrągłej formy oraz budowę Domu Kultury.
Przed praską katedrą 13 sierpnia 2005 odsłonięto Pomnik ks. Ignacego Skorupki.
Źródło: