27.04.2026 - zamówione 2 dyski SSD GOODRAM CX 400 2TB za 1698 zł - kończy nam się miejsce na dyskach SSD 460 GB (zostało 15 GB wolnego miejsca). Na tych dyskach są m.in. system operacyjny, kafelki mapy i miniatury zdjęć. Dyski będą w czwartek, w majowy weekend przeniosę na nie wszystkie dane. W maju lub w czerwcu kupię dyski HDD ~ 20 TB i przeniesiemy tam dane z dysków 3 TB (oprócz tego mamy 2 x 12 TB w RAID 1 od Esskiego).
Opowieść o historii ziemiańskiego rodu Wołyńcewiczów w Wojnówce mogła powstać dzięki materiałom zgromadzonym przez Piotra Wołąsewicza opublikowanym w internecie jako „Archiwum Wołąsewicza” pod adresem www.wolasewicz.com.
Polescy Wołyńcewicze wywodzą się najprawdopodobniej z Podola, skąd przywędrowali już w XVI - XVII wieku uzyskując tytuły szlacheckie za zasługi wojenne jeszcze w czasach Wielkiego Księstwa Litewskiego. Na historycznym cmentarzu w Wysokim Litewskim spoczywa, żyjący w latach 1812 - 1900 protoplasta właścicieli majątku Wojnówka, Józef Wołyńcewicz. Pierwszymi, po Matuszewiczach, gospodarzami dworu w Wojnówce byli prawdopodobnie, Józef i Kazimiera (z d. von Taube) Wołyńcewicz, rodzice późniejszych współwłaścicieli majątku Samuela -Bernarda i Anatola Wołyńcewiczów. Nie wykluczone że w dworze w Wojnóce mieszkał również ich dziad Józef spoczywający na cmentarzu w Wysokim Litewskim. Samuel – Bernard Wołyńcewicz urodził się w 1867 roku w Wojnówce i był najstarszym z dzieci Józefa i Kazimiery. W wieku 25 lat zawarł związek małżeński z pochodzącą z majątku Kruhel koło Kamieńca Litewskiego, Antoniną z Podgórskich. Małżonkowie zamieszkują w Laskach koło Warszawy, gdzie w 1893 roku rodzi się ich pierwsza córka Kazimiera. Po kilku latach wracają w rodzinne strony. W należącym do majątku Wojnówka folwarku Jodłówka rodzi w roku 1895 rodzi się syn Samuela i Antoniny, Karol-Antoni Wołyńcewicz. W majątku Wojnówka po śmierci ojca (ok. 1842r.) gospodarzy młodszy brat Samuela, Anatol Wołyńcewicz i jego pochodząca z Warszawy małżonka, Matylda z domu Jurańczyk. W latach 1896 – 1915 Samuel dzierżawi majątek Leniewicze koło Kamienca, gdzie rodzą się kolejne jego dzieci; Helena, Maria, Stanisław i Jadwiga.
W ostatnich latach XIX wieku Samuel rozpoczyna w folwarku Jodłówka budowę nowego dworu, z przeznaczeniem dla swojej matki Kazimiery mieszkającej wraz z młodszym synem Anatolem w dworze Wojnówka. Podobno „starsza pani wojnowska”, tak nazywano Kazimierę Wołyńcewicz, nie mogła pogodzić się z małżonką Anatola Matyldą, wcześniej kasjerką znanej wówczas warszawskiej restauracji ,,Ziemiańska”. Wiosną 1915 r Samuel wraz z małżonką Antoniną i dziećmi uciekając przed nadchodzącą armią niemiecką emigruje w ramach tzw. bieżeństwa w głąb Rosji. Zawieruchę wojenną przeczekują w Rostowie nad Donem. Po powrocie w 1919 roku Samuel zastaje jedynie zgliszcza majątku w Leniewiczach i zamieszkuje wraz z matką w Jodłówce. Anatol w czasie I wojny światowej służył w Legionie polskim, który walczy z Niemcami u boku armii carskiej. Anatol z Matyldą doczekali trójki synów. Najstarszy Kazimierz - Józef urodzony w 1907 roku, inżynier leśnik, zmarł w 1979 roku w Koszalinie. Młodszy Jerzy urodzony w 1908 roku, żołnierz 96 pułku piechoty w stopniu kapitana, internowany do obozu w Kozielsku, zginął w 1940 roku w Katyniu. Najmłodszy Zygmunt, zwany w rodzinie „Musiek” urodzony w 1909 roku, zmarł w 1987 roku w Londynie. W materiałach genealogicznych dotyczących rodziny figuruje jeszcze urodzona w 1926 roku nieślubna córka Anatola, Maria. W latach 1925 – 1930 bracia dokonują częściowej parcelacji i sprzedaży swoich posiadłości. W 1933 roku Samuel Wołyncewicz dokonuje podziału majątku Jodłówka pomiędzy sześciorga swoich dzieci. Dwór wraz z zabudowaniami gospodarczymi otrzymała trzydziestosześcio letnia, niezamężna córka Samuela i Antoniny Wołyńcewiczów, Helena. W roku 1936 umiera małżonka Samuela Antonina. Zgodnie z jej życzeniem zostaje pochowana w brzozowym zagajniku, nieopodal dworku Jodłówka.
Wybuch II wojny światowej przerwał obecność rodu Wołyńcewiczów w Wojnówce. Zabudowania dworskie w Wojnówce i Jodłówce we wrześniu 1939 roku przejęła we władanie Armia Czerwona, ustępując miejsca w czerwcu 1941 roku Niemcom. Anatol Wołyńcewicz zmarł w 1942 roku i został pochowany na katolickim cmentarzu parafialnym w Kleszczelach. Jego małżonka Matylda wyjeżdża do najstarszego syna mieszkającego w Koszalinie gdzie umiera w 1953 roku. Samuel Bernard Wołyńcewicz umiera w 1948 roku w Skarżysku. Na grobie żony Antoniny umieszczono jedynie napis świadczący o jego obecności w Jodłówce.
Najstarszy urodzony 28 kwietnia 1895 roku syn Samuela i Antoniny 20 stycznia wstępuje do formującego się pod auspicjami władz carskich ochotniczego legionu puławskiego zwanego też legionem polskim. Jako ułan bierze udział w wojnie rosyjsko – niemieckiej. Wyróżnia się odwagą i walecznością, W 1917 roku kończy Nikołajewskią Szkołę Kawalerii w stopniu chorążego (korneta) i zostaje skierowany do służby korpusie straży granicznej. W dniu 15 listopada 1918 roku wstępuje do odradzającego się Wojska Polskiego. Bierze udział w wojnie polsko – rosyjskiej 1920 roku, jako dowódca plutonu 10 pułku ułanów. Później w stopniu porucznika służy prawdopodobnie w 25 pułku ułanów, stacjonującym w Prużanach. Za zasługi w obydwu wojnach dwukrotnie, w roku 1920 i 1922, zostaje odznaczony „Krzyżem Walecznych”. Pułk bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 roku. Niestety brak jest jakichkolwiek informacji o udziale w kampanii wrześniowej por. Karola Wołyńcewicza. W 1939 roku Karol Wołyńcewicz zostaje internowany do obozu w Kozielsku. Ginie rozstrzelany 6 kwietnia 1940 roku w Katyniu. Los Karola,nieco później podzieliła jego małżonka Maria, która wraz z córkami Krystyną i Antoniną zostaje deportowana do Kazachstanu gdzie umiera w 1941 roku. Obydwie córki w ramach ewakuacji sierot po polskich skazańcach docierają do zorganizowanego specjalnie przez władze Nowej Zelandii obozu w Pahiatua. Ich rodziny do dziś mieszkają w Nowej Zelandii. W kraju pozostaje syn Karola Tadeusz urodzony w 1925 roku oraz dwaj synowie pochodzący z związków pozamałżeńskich Jan i Mikołaj. Pozostałe dzieci Samuela i Antoniny (Kazimiera, Maria, Stanisław i Jadwiga) wcześniej opuściły Jodłówkę, zakładając własne rodziny. Najdłużej, bo aż do wkroczenia czerwonoarmistów w dworku pozostawała Helena Wołyńcewicz, zmarła w 1963 roku w Warszawie. Prawa do spadku przekazała żyjącym siostrom Marii i Jadwidze.
Tak kończy się historia obecności rodu Wołyńcewiczów w Wojnówce i Jodłówce. Materialnym śladem ich obecności jest jedynie grób Antoniny Wołyńcewicz i niszczejący, czekający na ratunek dworek w Jodłówce.
