Polskie Zakłady "Marconi" S.A. zostały założone w Warszawie, w styczniu 1928 r. przez londyńską firmę Marconi's Wireless Telegraph Company Ltd., mającą już od 1920 r. swe przedstawicielstwo w Polsce. Prezesem i założycielem firmy macierzystej był sam Guglielmo Marconi - twórca radia i radiofonii. Zakłady w Polsce otrzymały prawo eksploatacji wszystkich patentów Marconiego, a także daleko idącą pomoc techniczną centrali.
Kapitał założycielski stanowiło 800.000 zł, podzielone na 800 akcji na okaziciela o wartości 1.000 zł każda.
Siedzibą obrano budynki upadłego Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego – PTR przy ul. Narbutta 29 na warszawskim Mokotowie. Historia upadku PTR, pierwszej, dużej polskiej firmy radiotechnicznej, niewątpliwej propagatorki polskiej radiofonii, wychodzi poza ramy tego opisu i wymaga oddzielnego opracowania. Warto jednak wspomnieć, że PTR bazowało w większości na zagranicznym kapitale, choć z nazwy polskie, to naprawdę nigdy polskim do końca nie było.
Warto zacytować ustęp z pewnego opracowania, poświęconego Polskiemu Radio: ....Na burzliwe zebranie wierzycieli przybył specjalny wysłannik brytyjskiej Marconi Wireless Telegraph Co Ltd. I zakończył spory jednym pociągnięciem pióra, kładąc podpis na czeku opiewającym na zawrotną kwotę 5 tys. funtów szterlingów (milion przedwojennych złotych). Upadła firma została wykupiona przez Brytyjczyków z Marconiego i przekształcona w Polskie Zakłady Marconi S.A.". Wtedy też na tyłach budynku powstała nowa hala produkcyjna dostawiona do starych zabudowań. Dawno też zdemontowano nadawcze maszty radiowe.

Po przejęciu Towarzystwa, Zakłady Marconiego przejęły całą firmę i kontynuowały sprzedaż i montaż odbiorników radiowych do końca roku 30. 
Prowadzono także sprzedaż lamp elektronowych ze zlikwidowanej już wytwórni lamp PTR. 
Prócz odbiorników radiowych P. Z. Marconi montowały stacje nadawcze, radiostacje ruchome, aparaturę dźwiękową dla kin oraz aparaturę rozgłoszeniową. W 1936 roku wartość produkcji sprzedanej wynosiła 516.000 zł, zatrudniano wtedy 35 robotników i 16 urzędników. W Zarządzie Zakładów byli tylko przedstawiciele macierzystej firmy londyńskiej, prezesem od roku 1935 był Francuz G. A. Mathieu. 
Dyrektorem firmy był inż. Siemion Eisenstein (brat znanego rosyjskiego reżysera filmowego), dyrektorem technicznym aż do roku 1940 był inż. Józef Plebański.

Zabudowania fabryki przetrwały do 1944 r. W czasie powstania Niemcy wysadzili hale produkcyjne i spalili budynek frontowy. Po wojnie cegły jego murów były budulcem trzypiętrowego budynku mieszkalnego, stojącego do dzisiaj.

Opr. Festung, 25 kwietnia, 2013 r.