Parafia [wolska] erygowana 11 lipca 1611 r. przez biskupa Andrzeja Opalińskiego, ale jako filia parafii św. Jana Chrzciciela w Warszawie wspomniana jest w dokumencie papieża Jana XXII pod datą 1 maja 1319. Jest przypuszczenie, że wkrótce po erekcji parafii św. Jana Chrzciciela, a było to ok. 1300 r., została wzniesiona na Woli kaplica, która przez 300 lat pełniła funkcję filii parafii świętojańskiej.

W swojej historii zmieniała czterokrotnie kościoły będące siedzibami parafii. Pierwszą świątynią parafialną był kościół św. Wawrzyńca Diakona i św. Stanisława Biskupa na Reducie Wolskiej [dziś św. Wawrzyńca]. Po zamienieniu go w 1834 roku przez władze carskie na cerkiew prawosławną parafianie, nie chcąc tułać się po okolicznych kościołach i kaplicach, zostali zmuszeni do wybudowania w 1858 roku kościoła pw. św. Stanisława Biskupa i św. Wawrzyńca Diakona [dziś św. Stanisława] przy ulicy Kościelnej (obecnie Bema). W 1903 roku centrum parafialnym stał się przestronny kościół św. Stanisława Biskupa przy ulicy Wolskiej [dziś w parafii św. Wojciecha], natomiast świątynia przy ulicy Bema została powierzona w 1917 roku ojcom redemptorystom (opieka do 1927 r.).

Dnia 1 listopada 1923 (1925?) roku kard. Aleksander Kakowski wydzielił ze starej i wielkiej parafii wolskiej na nowo parafię św. Wawrzyńca z kościołem św. Wawrzyńca i św. Stanisława oraz utworzył 1 kwietnia 1927 roku dwie kolejne parafie: św. Stanisława Biskupa z kościołem św. Stanisława i św. Wawrzyńca przy ul. Bema oraz św. Wojciecha z kościołem św. Stanisława przy ulicy Wolskiej.

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika i św. Wawrzyńca Diakona Męczennika, zbudowany w latach 1858-1860 z fundacji Adama Michała Poraj-Biernackiego wg projektu arch. Józefa Orłowskiego przez ks. Leopolda Rzeczyckiego. Poświęcony 14 października 1860 roku przez bp. Henryka Platera. Konsekrowany 7 sierpnia 1949 roku przez abpa Stefana Wyszyńskiego. Styl neoromański. W kościele znajduje się obraz Matki Bożej zwanej Elekcyjną, pochodzący z 1621 roku.

Plebania zbudowana w latach 1931-1933 przez ks. Seweryna Popławskiego. Zburzona w 1945 r. i odbudowana. Wikariatka z 1957 r. wybudowana przez ks. J. Podbielskiego. Dom administracyjno-katechetyczny zbudowany w latach 1987-1992 przez ks. Jana Godzisza.

/p>

Ulica Bema wiodąca przed rokiem 1876 od ul. Opaczewskiej do wsi Wola, niegdyś nosiła nazwy Droga Parafialna i Kościelna, związane z kościołem pw. św. Stanisława Biskupa wybudowanym w latach 1858-60. Do roku 1916 znajdowała się poza granicami Warszawy; mimo to istniały już przy niej wielokondygnacyjne zabudowania przemysłowe i mieszkalne - od roku 1908 działała tu fabryka Lilpop, Rau i Loewenstein. W roku 1876 ulice przecięły tory kolei obwodowej, w okolicy powstało wtedy wiele bocznic kolejowych, wiodących między innymi do carskich magazynów wojskowych wzniesionych po roku 1893 pod nr. 60. W skład owych magazynów wchodziły zachowane do dziś przy ul. Prądzyńskiego ogromne elewatory zbożowe, które na długo zdominowały krajobraz okolicy. W zbliżonym okresie powstała pod nr. 70/72 przędzalnia bawełny i farbiarnia Towarzystwa Akcyjnego "Wola". W roku 1928 wzniesiono pod nr. 76 gmachy Towarzystwa Szkół Powszechnych nawiązujące swym planem do założeń pałacowych XVII/XVIII wieku; w tym samym roku ulicą Bema pojechał pierwszy tramwaj elektryczny. W roku 1939 spłonęły zbombardowane elewatory zbożowe; rok 1944 przyniósł zniszczenie kamienic w rejonie ulicy Wolskiej. W okresie powojennym bieg ulicy został zniekształcony przez rozbudowę węzła PKP: początkowy odcinek ulicy należący już przed wojną do dzielnicy Ochota został od niej ostatecznie odcięty i od roku 1979 nosi nazwę Al. Bohaterów Września.

Wikipedia