Klasztor Elżbietanek w Cieszynie powstał w 1754 roku. Pierwszym lokum zakonnic była kamienica zakupiona od hrabiego Jana Kaspara Wilczka. Urządzono tu wówczas kaplicę, którą poświęcono Matce Boskiej Bolesnej. W roku 1755 siostry otrzymały od cesarza zgodę na przebicie w murze miejskim furtki do ogrodu, który znajdował się za obwarowaniem. Tutaj grzebano zmarłe zakonnice (cmentarz istniał do 1883 roku). W kolejnych latach XVIII wieku klasztor się powiększał. Np. w 1761 roku przystąpiono do budowy nowego budynku (szpital dla kobiet). Na perspektywicznym rysunku Cieszyna sprzed pożaru miasta, jaki miał miejsce w 1789 r., oprócz przyrynkowej kamienicy elżbietanek, widać już zespoloną z nią zabudowę (także wspomnianą furtkę w murze). Podczas pożaru w 1789 roku klasztor się spalił. Rok później zapadła decyzja o odbudowie klasztoru, dekret cesarski informował o przyznaniu środków. Odbudowę nadzorował ksiądz Leopold Jan Szersznik. Na przestrzeni następnego stulecia klasztor oraz szpital ulegały kolejnym rozbudowom. Fotografie z przełomu XIX i XX stulecia utrwaliły przede wszystkim kaplicę, która znajdowała się przy Rynku. Wówczas, pod koniec swego istnienia, kompleks klasztorny posiadał adres Demelplatz 13 (numer konskrypcyjny 125). Do kaplicy z tyłu przylegała zakrystia i pokoje zakonnic. Znajdujący się za tym obiektem budynek, osobno położony, mieścił pralnię, suszarnię i pomieszczenie dezynfekcyjne (zabudowania te zlokalizowane były bliżej ul. Szerokiej). Wzdłuż obecnej ul. Matejki ciągnęły się kolejne zabudowania klasztorne. Pierwszy, dolegający do kaplicy, mieścił refektarz, kuchnię i spiżarnie. Dalej następne budynki: starego szpitala, późniejszego szpitala, dom służby. W kompleksie istniały też: prosektorium, skład drzewa, pomieszczenia dla zwierząt i skład narzędzi. W 1903 roku, klasztor i szpital przeniesiono na nowe miejsce