Link od czoła to nie to.

Armii Krajowej 21 to ja tutaj nie widzę. Brama ma nr 20 a budynek na prawo od niej 19.

Od tego budynku po prawej zaczyna się ulica Plebiscytowa.

do Clipo66: Ja bym powiedział, że Plebiscytowa się tutaj kończy.

do Gandalf: Każda ulica ma dwa końce, jak mówi stare przysłowie... ;)

do Gandalf: Thx ;-)

kitapczy | 2020-10-06 00:14:02 - Pod nr 20 (nad przejazdem) mieszkał w okresie powojennym (zm. 1978) ppłk dypl. artylerii Tadeusz Żyborski, od 1938 r. dow. 14 dywizjonu artylerii konnej, w kampanii wrześniowej uczestnik bitwy pod Kockiem, jeniec oflagu Murnau, aż do czasu wyzwolenia w 1945 r. Rok później zaproponowano mu pracę w amerykańskim wywiadzie, ze względu na jego biegłą znajomość języków angielskiego, francuskiego i oczywiście niemieckiego. Tłumaczył zeznania jeńców wojennych. Amerykanie wydali mu wtedy nowe dokumenty na nazwisko Heinrich Mayer. W nowym wcieleniu pracował jako tłumacz w norymberskim procesie nazistowskich zbrodniarzy wojennych. Po namowie córki, Barbary Heska, powrócił 31 grudnia 1946 r. do Polski i zamieszkał wraz z rodziną w Opolu. Jako przedwojenny oficer w randze pułkownika przez długi czas nie mógł znaleźć pracy. Pierwszą pracę jaką dostał w zniszczonym kraju była praca w Cementowni "Odra", gdzie wraz z ówczesnym dyrektorem p. Tymienieckim zwoził wyszabrowane przez Rosjan urządzenia. Potem pomagał przy organizacji Opolskich Zakładów Naprawy Samochodów. Zajmował się również ochroną zabytków Opolszczyzny i turystyką, był przewodnikiem oraz pilotem wycieczek krajowych i zagranicznych

do foxi: Artur Janowski via FB ◾️5 październik 1939 roku. Pod Kockiem kończy się ostatnia bitwa wojny obronnej. Wydała ją Niemcom Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie”, dowodzona przez gen. Franciszka Kleeberg.
Przypominam ją, bo jeden z bohaterów tej batalii spoczywa na cmentarzu na Półwsi w Opolu. Podpułkownik Tadeusz Żyborski był wówczas dowódcą artylerii Podlaskiej Brygady Kawalerii. Żołnierze tej wielkiej jednostki bili się dzielnie od początku września, aż do początku października, po tym jak padła Warszawa, Modlin, czy półwysep Helski, przez wielu uważane za ostatnie punkty oporu.
◾️ Artylerzysta musiał sobie zdawać sprawę, że kampania jest przegrana, a mimo to on i podlegli mu żołnierze tuż przed kapitulacją zbierali działa oraz amunicję, porzucone przez inne jednostki. Tylko niektórzy wiedzieli, że plan gen. Kleeberga zakładał przebicie się w Góry Świętokrzyskie
i tam prowadzenie walki.
️◾️️To się nie miało prawa udać, a ostatnia bitwa regularnych oddziałów pierwszej kampanii II wojny światowej zakończyła się 6 października. Ppłk Żyborski, podobnie jak inni oficerowie, trafił do obozu jenieckiego w Murnau i dopiero w 1945 roku wolność przywrócili mu Amerykanie. Ułan – którego rodzina osiedliła się w lipcu 1945 r. w Opolu – do Polski wrócił jednak dopiero na przełomie 1946-1947 roku, przywożąc ze sobą walizkę i białe narty, obiecane córce, którą wiele lat temu dane było mi poznać.
◾️ Żyborski początki w Opolu miał trudne, podobnie jak inni, przedwojenni oficerowie. Pracował w kilku zakładach, działał też z pasją w PTTK i przez wiele lat był przewodnikiem oraz pilotem wycieczek. Zmarł w 1978 roku.
W Opolu już mało kto o nim pamięta, ale w tym roku uhonorowało go nasze wojsko. 1. Dywizjon artylerii 15. Giżyckiej Brygady Zmechanizowanej od sierpnia nosi imię ppłk. Żyborskiego.