W dawnych latach 70 XX w byłem tu ze szkolną wycieczką oglądać produkcję książek. Ta drukarnia się specjalizowała w drukowaniu książek medycznych oraz wszelkiego rodzaju albumów. Była tu taka wielka sztanca, która za jednym uderzeniem ok 1,5 metrowego noża potrafiła obciąć stos kartek o wysokości, czy ja wiem, jakieś 12 cm? Operator kładł na stół arkusze papieru, a potem musiał obie ręce dać w dół, bo aby załączyć sztancę, trzeba było jednocześnie nacisnąć dwa przyciski, oba umieszczone pod tym stołem. Chodziło o to, żeby pracownik miał obie ręce daleko od noża, który z siłą kilku ton spadał na stos kartek i przycinał je do równa. Efekt dźwiękowy był nieprawdopodobny jak ta maszyna pracowała.
Kilka lat wcześniej, byłem także na wycieczce szkolnej w starym budynku drukarni przy ul, Pokoju, wtedy tego nowego budynku jeszcze nie było. W starym obiekcie oglądaliśmy głównie pracę zecerów, a efekty ich pracy to ołowiane sztabki z czcionkami, stanowiące jedną linijkę tekstu. Nowa linijka powstawała przez przełamanie poprzedniej, stąd dziś mówimy o łamaniu tekstu. Nawet kiedyś to słowo umieszczano bodaj w książkach: "skład, łamanie, druk w Drukarni .... tu nazwa

do Stenek: Miałem kilka albumów wydrukowanych w CDW. Jak na tamte czasy - była to poligrafia na poziomie. A teksty jeszcze długo składali w kaszty z ołowianych czcionek. Prawie jak za Gutenberga. Drukarnia nie przeżyła niestety rewolucji cyfrowej.

do Stenek: To mi przypomina zasady bezpieczeństwa na prasach - dwa przyciski (to operator sobie wymyślił deseczkę którą wciskał oba na raz jedną ręką) - zainstalowano więc obudowy na przyciskach (zasłaniające od góry i od wewnętrznej strony przyciski) - operator do deseczki doczepił kawałki w kształcie litery L - żeby wchodziły pod obudowę przycisków. A co na końcu? Przycisnęło mu rękę - delikatnie mówiąc.