Około 2000 roku na zlecenie miasta opracowano Studium Zabytków. W tym opracowaniu zapisano dla budynku przy Obrońców Pokoju 9:
Jak podaje studium historyczno urbanistyczne dla Jeleniej Góry:
"Dawny dom opieki, obecnie dom ul. Obrońców Pokoju nr 9, mur., 2 poł. XVIII w., klasycyzm. Proponowany wpis do rejestru zabytków.
> Zalecenia konserwatorskie:
- zachować rzut, bryłę, formę dachu i materiał zadaszenia,
- zachować układ i wystrój elewacji: kamienny portal i obramienia okien,
- zachować układ pomieszczeń wszystkich kondygnacji,
- zachować klatkę schodową,
- zachować stolarkę drzwi, okien i kraty,
- wymagane badania architektoniczne."
Miasto ten budynek zabytkowy, ale nie wpisany do rejestru, wykwaterowało i sprzedało w otwartym przetargu. Budynek sobie stał i niszczał. Kiedy niewiele z niego zostało, to nabywca "posprzątał" resztki i postawił w tym miejscu nowy budynek mieszkalny o dosyć pospolitej "urodzie"!
A jednego zabytku już nie ma.

Na wylocie kanału Młynówka, przy śluzie regulującej odpływ wody do rzeki Kamiennej, w 1922 postawiono oczyszczalnę ścieków. Praktycznie była to oczyszczalnia mechaniczna. Od czasu wybudowania nowej oczyszczalni w latach siedemdziesiątych obiekt stoi niewykorzystany i niszczeje. W części jest użytkowane mieszkanie.

Ul. Obrońców Pokoju (Hospitalstrasse)

Ulica ukształtowała się, podobnie jak sąsiadujące z nią ul. Podwale (Äusere Burgstrasse) i ul. Jana III Sobieskiego (Greiffenbergerstrasse) około połowy XVIII wieku. Swoją nazwę zawdzięczała położonemu u jej wylotu w stronę Podwala szpitalowi „Zum Leichnam Christi”, o średniowiecznym rodowodzie. W bezpośrednim jego sąsiedztwie znajdował się cmentarz, zlikwidowany zapewne jeszcze w XVIII w., na miejscu którego na początku XX wieku wybudowano zakład energetyczny (Städtische Elektrizitätswerk), z którego zachował się budynek maszynowni (nr 2a). Z tego samego okresu pochodzi sąsiadujący z nim budynek dawnej gazowni (obecnie nr 2). U wylotu ulicy w stronę północną w miejscu magazynu i wieży wodnej w latach 1787–1857 wybudowano rafinerię cukru (architekt K. G. Langhans), w II połowie XIX wieku przebudowaną na koszary (lata 1861–1863). W jej okolicy już od połowy XVIII wieku znajdował się dom opieki (Pflegehaus — obecny budynek nr 9). W jego pobliżu w 1801 ukończono budowę nowego szpitala “Corpus Christi”.
Dawny charakter ulicy został całkowicie zatarty przez budowę dzielącej ją na dwie części obwodnicy miejskiej oraz dworca autobusowego. Zachowały się pojedyncze relikty dawnej zabudowy (jej najstarszym elementem jest budynek nr 9) oraz zespół koszar.
Studium historyczno - urbanistyczne 2002