Ulica stanowiąca trzon układu urbanistycznego Cieplic. Jej zabudowę zapoczątkowało wzniesienie w XVI lub XVII w. renesansowego pałacu Schaffgotschów. Przed fasadą pałacu założono plac zamkowy (Schlossplatz) z szpalerem drzew (ob. środkowa część ulicy Piastowskiej). Ulica spełniała wówczas funkcję drogi komunikacyjnej między Cieplicami a Sobieszowem, gdzie znajdował się zamek Chojnik i ordynacja majątku Schaffgotschów.
W 4 ćw. XVIII w. w związku z rozbudową pałacu w Cieplicach do obecnych rozmiarów dużej rezydencji, powstał nowy plac zamkowy, który dał początek kolejnemu etapowi rozwoju przestrzennego ulicy. Około połowy XVIII w., przy środkowej części dzisiejszej ulicy, założono zespół kościoła ewangelickiego. Gdy w latach 1781 1783 pomiędzy wsią Malinnik a Cieplicami wytyczono nową drogę do Jeleniej Góry (ob. ul. Wolności), prowadzący do niej plac Piastowski przejął funkcję głównego traktu komunikacyjnego Cieplic. Rozpoczęto zabudowywanie obu pierzei ulicy w kierunku wschodnim. Powstawały tam głównie zajazdy i hotele, początkowo (XVIII/XIX w.) jednokondygnacyjne wykonane z drewna i konstrukcji ryglowej, w drugiej połowie XIX w. i na początku XX w. zastąpione budynkami murowanymi dwu— i trzykondygnacyjnymi.
Zabudowa starszej, zachodniej i środkowej części ulicy (vis a vis pałacu Schaffgotschów i zespołu kościoła ewangelickiego) pochodzi głównie z XVIII w. z późniejszymi przebudowami.
Charakter zabudowy pl. Piastowskiego, obecnie typu miejskiego (XVIII i XIX w.); mieszany pod względem zarówno zwartości zabudowy ulicy jak i wysokości budynków, z przewagą dwu i trzykondygnacyjnych. Są to dawne pensjonaty, zajazdy, hotele oraz budynki użyteczności publicznej (m. in. poczta, urzędy), w części także kamienice mieszkalne.

Studium historyczno - urbanistyczne 2002

Położona w centrum starego uzdrowiska. Pierwotna nazwa Kleine Herren Gasse (XVIII, 1 poł. XIX w.) od około połowy XIX w. zwana An den Bädern.
W pierzei zachodniej zwarta obecnie zabudowa uzdrowiskowo-hotelowa z 3 i 4 ćw. XIX w. z dawnym domem zabiegowym Neue Quelle (południowa część pierzei zachodniej) oraz hotelem uzdrowiskowym Goldenen Pfeil (w północnej części pierzei zachodniej). Oba budynki włączone są w ciąg komunikacyjny łączników, prowadzących do dwóch głównych łaźni zdrojowych i pozostałych budynków zabiegowych centrum zdrojowego Cieplic. Oba wzniesiono w miejscu wcześniejszych, osiemnastowiecznych budynków zdrojowych.
Z barokowej zabudowy zdrojowej przy ul. Leśniczej zachował się tylko osiemnastowieczny pensjonat (ul. Leśnicza nr 3).
Pierzeję wschodnią ulicy zajmuje zwarta zabudowa uzdrowiskowa, która w wyniku współczesnych przekształceń utraciła wartości zabudowy historycznej. Zespół zabudowy nosił nazwę Zdroju Fryderyka (Friedrichsbad). Tam także stała tzw. stara apteka uzdrowiskowa (Alte Apotheke), gruntownie przebudowana w 1894 r. z wykorzystaniem murów wcześniejszej, renesansowej, przekształcona ostatecznie po 1945 r. w niemal bezstylowy budynek.

Studium historyczno - urbanistyczne 2002