1 grudnia 1907 otworzono szkołę górniczą z polskim językiem wykładowym w Dąbrowie na Śląsku. Nauka rozpoczęła się 6 grudnia a 8 grudnia odbyło się uroczyste otwarcie szkoły w obecności posła Jana Zarańskiego jako delegata Koła polskiego w Wiedniu, posła Dra Michejdy i prezesa Związku Polskich Górników i Hutników w Austrji, hr. Zamoyskiego. Odtąd nauka w szkole rozpoczęła swój normalny przebieg. Byt Szkoły był jedynie prowizoryczny, w przeciągu swego istnienia Szkoła kilkukrotnie zmnieniala lokalizacjie, naprz. https://kresy.fotopolska.eu/Dabrowa_Doubrava/b383009,Dabrowa_75.html?f=1918551-foto https://kresy.fotopolska.eu/Dabrowa_Doubrava/b406708,Szkola_Podstawowa_Z%C3%A1kladn%C3%AD_%C5%A1kola_Doubrava.html
Szkoła górnicza w Dąbrowie na Śląsku cieszyńskim była szkołą średniego typu, której absolwenci mieli prawo ,po myśli ustawy o kierownikach i osobach dozoru, do stanowisk zastępców sztygarów (sztygarów i nadsztygarów) kopalń, w pierwszym zaś rzędzie mieli być zastępcami sztygarów kopalń węgla kamiennego na wschodnim Śląsku i zachodniej Galicji. Nauka w szkole trwała 2 lata i dzieliła się na 2 nierówne kursy: przygotowawczy, trwający 6 miesięcy i fachowy 14 miesięcy. Ten ostatni dzielił się na dwie części: pierwszą (4 miesiące) tworzącą wraz z kursem przygotowawczym pierwszy rok nauki, i drugą tworzącą drugi rok nauki. Dla przyjęcia do szkoły wymagało się od kandydatów conajmniej dwóch lat praktyki w kopalniach węgla kamiennego oraz zdania egzaminu wstępnego lub ukończonych 4 klas szkół średnich. Do egzaminu wstępnego dopuszczano kandydatów, którzy ukończyli z dobrym postępem szkołę ludową. Wykonawczy Zarząd szkoły spoczywał w rękach p. Inż. L. Szefera, który był bezpośrednim przełożonym personelu szkoły, mianowanego przez Komitet szkolny. Uczniowie zamiejscowi przez czas nauki mieszkali w internacie. Po ukończeniu szkoły składali egzamin przed specjalną Komisją, która orzekała o ich uzdolnieniu do sprawowania w przyszłości obowiązku osób dozoru. Z początku utrzymywał szkołę z własnych funduszów Związek Górników i Hutników Polskich w Austrji, a to z funduszu subskrybowanego przez kopalnie galicyjskie (koron 8000 jednorazowo, koron 2000 rocznie), jednorazowej narazie subwencji Wydziału krajowego (koron lOOO) i darów osób prywatnych i instytucji.
Podnieść należy ,świadczące o solidarności polskiego, górnictwa gorące poparcie ze strony przemysłu naftowego, że wspomnimy tylko o darze koron 500 Tow. Magazynów dla produktów naftowych we Lwowie. Stała subwencja ze strony Sejmu galicyjskiego, oraz po zatwierdzeniu statutu ze strony Rządu była pewną.
W czasie trwania I.wojny światowej i aż do przewrotu politycznego z końcem października 1918 roku nauka w szkole odbywała się regularnie. Ze strony Władz austrjackich nie czyniono trudności, natomiast Zarządy kopalń korzystając ze sposobności, że uczniowie byli równocześnie przejściowymi robotnikami na kopalniach, nie chciały udzielać im urlopów na uczęszczanie do szkoły. Sprawa oparła się o wojskową Komisję zażaleń, która dzięki poparciu ówczesnego naczelnika Okr. Urz. Górn. w Mor. Ostrawie p. Dr Czaplińskiego uczniom udzieliła urlopów na uczęszczaniedo szkoły. Z datą przewrotu stosunki znacznie się na niekorzyść zmieniły. Dąbrowa i gminy okoliczne, w których uczniowie do szkoły uczęszczali, stały się terenem polsko-czeskiej walki politycznej.Od stycznia 1919 roku rozpoczęły się wyraźne szykany przez czeskie Władze policyjne i wojskowe. Aresztowaniom uczniów i grona profesorskiego nie było końca. Kilka razy musiało się naukę na kilka a nawet kilkanaście dni zawieszać, aż do uspokojenia się umysłów po politycznych ekscesach. Po pogromie polskiej inteligencji i bardziej uświadomionej i w polskim ruchu narodowym biorącej udział warstwy robotniczej przez czeskie bandy pałkarskie w dniu 15 maja 1920r. zmuszony był dyrektor szkoły naukę przerwać, zarządzić wakacje z terminem do końca sierpnia 1920 r.
Przypuszczał bowiem, że do tego terminu sprawa Śląska zostanie najprawdopodobniej załatwioną. W razie pomyślnego załatwienia, miał zamiar przez pierwsze sześć tygodni ukończyć naukę na kursie przygotowawczym, względnie kursie fachowym część I. i bezpośrednio nawiązać wykłady kursu fachowego część I. względnie część II. Niestety rozstrzygnięcie Rady Ambasadorów z dnia 28 lipca 1920 r. Dąbrowa wraz z całem zagłębiem przypadły Czechosłowacji. Już na posiedzeniu w dniu 19 maja 1920 r. uchwaliła czeska szkolna Rada miejscowa, a w dniu 8 czerwca 1920 r. czeska Rada gminna wypowiedziała szkole Górniczej lokal przez nią zajmowany, motywując krok swój tern, że lokali tych gmina potrzebuje na pomieszczenie własnych szkół. W przeddzień okupacji Dąbrówej przez wojska czeskie motłoch uliczny zamalował szyld szkolny smołą, i wygrażał się pod adresem uczniów i grona profesorskiego. Wobec takich stosunków i wobec tego, że Zarządy kopalń, które bez wyjątku niezdobywały się na najmniejszy chociażby opór przeciw Władzom czeskim, uczniów do szkoły z pewnością niewysyłałyby, Dyrektor szkoły przyszedł do przekonania, że dalsze prowadzenie Zakładu jest bezcelowem i technicznie niemożliwem. Nie chcąc zaś brać na siebie całej odpowiedzialności i pragnąc otrzymać aprobatę swych wniosków co do zakładu, zaprosił nadzień 18 sierpnia 1920 na konferencję do Krakowa tych członków Komitetu szkolnego, których mógł dorywczo zebrać. W konferencjitej uczestniczyli p.p. Starosta górniczy Meyer, Dyrektorowie: Skoczylas i Rieger, Dr Czapliński, Radca Okołowicz i Dyr. szkoły wielickiej Jan Pietrzak. Na tej konferencji jednomyślnie stwierdzono, że dalsze prowadzenie szkoły górniczej w Dąbrowie jest technicznie niemożliwem i przedyskutowano wnioski Dyr. Szefera idące w tym kierunku, by wartościowy inwentarz szkolny jak bibljotekę, przyrządy i zbiory naukowe oddać akademji górniczej w Krakowie na jeden rok w depozyt do używania, mniej wartościowy inwentarz, jak urządzenie internatu i sal szkolnych spieniężyć, a uzyskaną kwotę uż;yć na koszta przeprowadzki. Jednogłośnie uchwalono, by tym uczniom, którzy mają zamiar szkołę górniczą ukończyć, umożliwić przeniesienie się do szkoły wielickiej. Co do grona nauczycielskiego, przyjęto do wiadomości, że Dyr. Szefer i inż. Niziński uważają swój stosunek służbowy z dniem 30 września 1920 za rozwiązany. W czasie konferencji podniesiono sprawę odszkodowania Dyr. Szefera, który przez lat 13 szkołę prowadził. Dnia 28 sierpnia 1920 zwołano uczniów I. i II. roku, zakomunikowano im wynik klasyfikacji, przedstawiono sytuację, w jakiej znalazła się szkoła górnicza w Dąbrowie i polecono tym, którzyby mieli zamiar szkołę ukończyć, zgłosić się do Wieliczki. Wszyscy uczniowie, którzy wykazali postęp ogólny ,,bardzo dobry", ,,dobry" lub ,,dostateczny" zgłosili zamiar uczęszczania do szkoły wielickiej, chociaż będzie to dla nich połączone z wielkiemi kosztami i niewygodani, a po ukończeniu szkoły w Wieliczce zmuszeni będą szukać chleba poza rodzinnem zagłębiem karwińskiem. Ci, którzy żadnych zasiłków z kopalń nie pobierali, prosili o wystaranie się dla nich o pewne subwencje z gwarectw górniczych pracujących na terenie Polski, wzamian za co zobowiążą się po ukończeniu zakładu wstąpić do nich na służbę. Dyr. Szefer zwrócił się w tej sprawie do Rady zjazdu przemysłowców górniczych w b. Królestwie polskiem, jakoteż za po średnictwem Dra Czaplińskiego do zachodnio-małopolskich towarzystw górniczych z prośbą o udzielenie 8 uczniom pomocy przez 16 miesięcy, zaś 9 uczniom przez 8 miesięcy w rodzaju stałej miesięcznej subwencji w wysokości około 400 Mp. Rada zjazdu przemysłowców pismem z dnia 13 września 1920 Ns 2435 zgodziła się na wypłacenie w wysokości 400 Mp. miesięcznie tym uczniom, szkoły górniczej w Dąbrowie (Śl. ciesz.), którzy złożą zobowiązanie pisemne, iż po ukończeniu szkoły w Wieliczce będą pracowali w należących do Rady zjazdu kopalniach węgla, galmanu i rudy żelaznej.
W roku więc 1920 przestała istnieć Szkoła górnicza w Dąbrowie na Śląsku Cieszyńskim, jako jeden ze skutków zasadniczej zmiany geografji Europy po wielkiej wojnie światowej. Pozostało jednak 120 jej absolwentów, z których część pozostała na stanowiskach sztygarów w zagłębiu ostrawsko-karwińskiem, znaczna zaś większość pracuje we wszystkich zagłębiach węglowych Wolnej Polski.
Źródło Śląska Biblioteka Cyfrowa Jednodniówka na uroczystość 25-lecia Polskiej Szkoły Górniczej w Dąbrowie (Śl. C.) odbytej w Katowicach w dniu 7 i 8-go grudnia 1932 roku.
