starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 13 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. kujawsko-pomorskie › Toruń › Stare Miasto › ul. Szeroka › Szeroka 40 |
14 czerwca 2020 , Kamienica przy ulicy Szerokiej nr 40.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2013 listopad
12 lat 5 miesięcy 3 dni |
Dodane: 23 czerwca 2020, godz. 7:26:50
Autor zdjęcia: legion
Rozmiar: 1061px x 1500px
Licencja: CC-BY-SA 3.0 Aparat: Canon PowerShot SX510 HS
1 / 800sƒ / 5ISO 12512mm
0 pobrań 300 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia legion
Obiekty widoczne na zdjęciu
Szeroka 40
więcej zdjęć (6)
Zabytek: 340 z 04.09.1979
Kamienica na zrębie gotyckim z XIV w., następnie modernizowana w okresie baroku w XVII w. - z tego okresu barokowa fasada bez szczytu (obecny szczyt klasycystyczny z 2. poł. XIX w.).
Jak większość kamienic toruńskich tak i ta była drastycznie przebudowana w XIX w. Niegdyś była typowym toruńskim budynkiem trójtraktowym, składającym się z trzech części: przedniej, środkowej i tylnej. W części środkowej od średniowiecza znajdowały się schody na piętra i kuchnie, które w drugiej połowie XIX w. zostały przeniesione do oficyny - tylnej części budynku. Trakt środkowy zlikwidowano, a stropy pomieszczeń przykryto sufitami z dekoracją sztukatorską.
Na parterze od frontu pomieszczenie dawnej wysokiej sieni z charakterystycznymi ściennymi wnękami łukowymi.
Wewnątrz w tylnej części parteru - w dawnej izbie traktu tylnego - odsłonięto bardzo cenny, bogato zdobiony strop belkowy z doskonałą i bogatą polichromią manierystyczną z ok. 1600 r., przedstawiającą m.in. portrety czterech ewangelistów oraz wielorakie sceny z życia codziennego, z polowania, z ogrodu, a nawet z bajek, a także motywy nawiązujące do sztuki gotyckiej - muzyki i plastyki.
Wizerunki Mateusza, Łukasza i Jana to prawdopodobnie portrety osób współczesnych malarzowi, natomiast św. Marek przedstawiony jest w tradycji biblijnej.
Na pierwszym piętrze sufity z girlandami sztukatorskiej roboty, XIX w.
Źródło:
Jak większość kamienic toruńskich tak i ta była drastycznie przebudowana w XIX w. Niegdyś była typowym toruńskim budynkiem trójtraktowym, składającym się z trzech części: przedniej, środkowej i tylnej. W części środkowej od średniowiecza znajdowały się schody na piętra i kuchnie, które w drugiej połowie XIX w. zostały przeniesione do oficyny - tylnej części budynku. Trakt środkowy zlikwidowano, a stropy pomieszczeń przykryto sufitami z dekoracją sztukatorską.
Na parterze od frontu pomieszczenie dawnej wysokiej sieni z charakterystycznymi ściennymi wnękami łukowymi.
Wewnątrz w tylnej części parteru - w dawnej izbie traktu tylnego - odsłonięto bardzo cenny, bogato zdobiony strop belkowy z doskonałą i bogatą polichromią manierystyczną z ok. 1600 r., przedstawiającą m.in. portrety czterech ewangelistów oraz wielorakie sceny z życia codziennego, z polowania, z ogrodu, a nawet z bajek, a także motywy nawiązujące do sztuki gotyckiej - muzyki i plastyki.
Wizerunki Mateusza, Łukasza i Jana to prawdopodobnie portrety osób współczesnych malarzowi, natomiast św. Marek przedstawiony jest w tradycji biblijnej.
Na pierwszym piętrze sufity z girlandami sztukatorskiej roboty, XIX w.
Źródło:
ul. Szeroka
więcej zdjęć (466)
Dawniej: Breite Strasse
ULICA SZEROKA
W średniowieczu były to dwie uzupełniające się ulice: Rymary i Wielka. Pierwsza z nich mieściła się między Rynkiem Staromiejskim a ul. Szczytną, a druga zamknięta była od wschodu ul. Podmumą oraz Bramą Wielką, zwaną też Dobrzyńską lub Kotlarską (zburzoną w 1834 r.), która prowadziła na teren Nowego Miasta.
Pierwszy odcinek zamieszkały był na ogól przez rymarzy i siodlarzy. Ulica Wielka miała początkowo charakter wyłącznie kupiecki i dopiero w połowie XV w. również tutaj osiadali rymarze, siodlarze oraz inni rzemieślnicy. Zapewne miało to związek z coraz większą popularnością przeprawy i później mostu na Wiśle oraz rosnącym zapotrzebowaniem na usługi, świadczone przede wszystkim kupcom przybywającym drogą lądową z pobliskich Kujaw. W tym samym stuleciu nazwę ul. Wielkiej rozciągnięto na Rymary.
Z czasem ul. Szeroka stała się jedną z bardziej reprezentacyjnych, zresztą przez nią wiódł nie tylko szlak komunikacyjny z południa na północ, ale również z zachodu na wschód, na wzmiankowaną już w 1276 r. starą drogę dobrzyńską. W 1806 r., po wkroczeniu wojsk napoleońskich, ulicę uczczono imieniem cesarza Napoleona, ale od 1816 r. aż do lat osiemdziesiątych XIX w. nosiła ona imię króla pruskiego Fryderyka Wilhelma.
Również i dzisiaj ulica ma charakter reprezentacyjno-handlowy i należy do najbardziej ruchliwych na starówce. Jej architekturę zdominowały okazałe, wielopiętrowe kamienice, wzniesione w latach 1875-1914 w stylu neohistorycznym, secesji czy modernizmu, zresztą przeważnie na zrębach gotyckich lub nieco późniejszych.
Spośród nich interesujące wydają się dwa połączone i odremontowane domy nr 10/12. Starszy z nich (nr 10) barokowy pochodzi z drugiej połowy XVIII w., ale w 1852 r. uległ przebudowie i został połączony z kamienicą klasycystyczną (nr 12). Wówczas też na fasadzie domu nr 10 umieszczono płaskorzeźbę książki, która wskazuje na funkcję tej kamienicy. Jeszcze bowiem w pierwszej połowie XIX w. mieściła się tutaj wypożyczalnia książek, a potem księgarnia, która przetrwała do końca lat osiemdziesiątych XX wieku.
Sąsiedni budynek (nr 14) o cechach neoklasycznego modernizmu z alegorycznymi figurami, wzniesiony został w 1909 r. przez Vossa i Geistera na potrzeby Północnoniemieckiego Banku Kredytowego. Po wojnie ulokowano tu biura i kasy PKO. W 1993 r. dom ten połączony został z sąsiednią, o wiele starszą kamienicą (nr 16), w której odrestaurowano fragmenty późnogotyckich malowideł ściennych oraz malowany strop.
Na rogu ul. Łaziennej zachował się budynek, wzniesiony na zrębach kamienicy średniowiecznej, w którym mieści się tzw. Apteka Radziecka (nr 27), założona w 1623 r. przez Marcina Schweickerta. Stojący obok Domu Towarowego "Flisak" (nr 35)( obecnie Newyorker) dziewiętnastowieczny budynek (nr 37) zajmuje teren dawnych jatek, czyli ław mięsnych, które sięgały przez całą głębokość parceli aż do placu przy kościele św. Jana. Od średniowiecza sprzedawano tu codziennie mięso i jego wyroby. W soboty wolno było dodatkowo sprzedawać mięso na Rynku Nowomiejskim, a w czwartki na Rynku Staromiejskim, ale już od początku XIX w. na tym ostatnim miejscu praktyki tej zaniechano.
Zapewne najstarszą kamienicą przy ul. Szerokiej jest dom nr 38, którego rodowód sięga połowy XV wieku, chociaż uległ on również późniejszej przebudowie. W trakcie prac renowacyjnych w końcu lat siedemdziesiątych XX w. odkryto tu malowane szesnastowieczne stropy.
W średniowieczu były to dwie uzupełniające się ulice: Rymary i Wielka. Pierwsza z nich mieściła się między Rynkiem Staromiejskim a ul. Szczytną, a druga zamknięta była od wschodu ul. Podmumą oraz Bramą Wielką, zwaną też Dobrzyńską lub Kotlarską (zburzoną w 1834 r.), która prowadziła na teren Nowego Miasta.
Pierwszy odcinek zamieszkały był na ogól przez rymarzy i siodlarzy. Ulica Wielka miała początkowo charakter wyłącznie kupiecki i dopiero w połowie XV w. również tutaj osiadali rymarze, siodlarze oraz inni rzemieślnicy. Zapewne miało to związek z coraz większą popularnością przeprawy i później mostu na Wiśle oraz rosnącym zapotrzebowaniem na usługi, świadczone przede wszystkim kupcom przybywającym drogą lądową z pobliskich Kujaw. W tym samym stuleciu nazwę ul. Wielkiej rozciągnięto na Rymary.
Z czasem ul. Szeroka stała się jedną z bardziej reprezentacyjnych, zresztą przez nią wiódł nie tylko szlak komunikacyjny z południa na północ, ale również z zachodu na wschód, na wzmiankowaną już w 1276 r. starą drogę dobrzyńską. W 1806 r., po wkroczeniu wojsk napoleońskich, ulicę uczczono imieniem cesarza Napoleona, ale od 1816 r. aż do lat osiemdziesiątych XIX w. nosiła ona imię króla pruskiego Fryderyka Wilhelma.
Również i dzisiaj ulica ma charakter reprezentacyjno-handlowy i należy do najbardziej ruchliwych na starówce. Jej architekturę zdominowały okazałe, wielopiętrowe kamienice, wzniesione w latach 1875-1914 w stylu neohistorycznym, secesji czy modernizmu, zresztą przeważnie na zrębach gotyckich lub nieco późniejszych.
Spośród nich interesujące wydają się dwa połączone i odremontowane domy nr 10/12. Starszy z nich (nr 10) barokowy pochodzi z drugiej połowy XVIII w., ale w 1852 r. uległ przebudowie i został połączony z kamienicą klasycystyczną (nr 12). Wówczas też na fasadzie domu nr 10 umieszczono płaskorzeźbę książki, która wskazuje na funkcję tej kamienicy. Jeszcze bowiem w pierwszej połowie XIX w. mieściła się tutaj wypożyczalnia książek, a potem księgarnia, która przetrwała do końca lat osiemdziesiątych XX wieku.
Sąsiedni budynek (nr 14) o cechach neoklasycznego modernizmu z alegorycznymi figurami, wzniesiony został w 1909 r. przez Vossa i Geistera na potrzeby Północnoniemieckiego Banku Kredytowego. Po wojnie ulokowano tu biura i kasy PKO. W 1993 r. dom ten połączony został z sąsiednią, o wiele starszą kamienicą (nr 16), w której odrestaurowano fragmenty późnogotyckich malowideł ściennych oraz malowany strop.
Na rogu ul. Łaziennej zachował się budynek, wzniesiony na zrębach kamienicy średniowiecznej, w którym mieści się tzw. Apteka Radziecka (nr 27), założona w 1623 r. przez Marcina Schweickerta. Stojący obok Domu Towarowego "Flisak" (nr 35)( obecnie Newyorker) dziewiętnastowieczny budynek (nr 37) zajmuje teren dawnych jatek, czyli ław mięsnych, które sięgały przez całą głębokość parceli aż do placu przy kościele św. Jana. Od średniowiecza sprzedawano tu codziennie mięso i jego wyroby. W soboty wolno było dodatkowo sprzedawać mięso na Rynku Nowomiejskim, a w czwartki na Rynku Staromiejskim, ale już od początku XIX w. na tym ostatnim miejscu praktyki tej zaniechano.
Zapewne najstarszą kamienicą przy ul. Szerokiej jest dom nr 38, którego rodowód sięga połowy XV wieku, chociaż uległ on również późniejszej przebudowie. W trakcie prac renowacyjnych w końcu lat siedemdziesiątych XX w. odkryto tu malowane szesnastowieczne stropy.