Budowniczy Josef Schweda na podstawie własnych wspomnień z lat dzieciństwa, przypomina o obecności w pierwszej ćwierci XIX wieku dwóch rzeźb barokowych. Miały się znajdować na prawym brzegu kanału wodnego Młynówka, gdzie dawniej mieściła się fosa z mostem zwodzonym oraz tzw. Brama Wodna (Brücken Thor). Stały na tej samej wysokości, ale po przeciwległych stronach ulicy Zamkowej. Według J. Schwedy chodzi o te same figury, z których pierwsza przedstawiająca wizerunek św. Jana Nepomucena nadal znajduje się na swoim miejscu, czyli przed domem przy ulicy Zamkowej , natomiast druga pokazująca postać św. Antoniego Padewskiego została przeniesiona na zachodnią stronę, na Saskokępską ulicę (obecnie ul. Główna w Czeskim Cieszynie). W tym miejscu dodajmy, że figura św. Jana Nepomucena usytuowana była na wysokim postumencie zwrócona twarzą w kierunku ul. Zamkowej. Stała w ogrodzie należącym do domu Antona Gimpla. Budynek ten został w 1904 r. rozebrany, a na jego miejscu oraz przylegającym ogrodzie stanęły dwie istniejące po dziś dzień kamienice o numerach 4 oraz 4A , będące wówczas własnością Richarda Grünbauma. Wtedy też rzeźba św. Jana Nepomucena została wtopiona w specjalnie przygotowaną niszę kamienicy pod numerem 4A, przy czym została odwrócona w kierunku rzeki Olzy. W przypadku figury św. Antoniego Padewskiego rzeźba stanęła na lewym brzegu rzeki Olzy, naprzeciw domu Josefa Onderka. Również i ten budynek został w 1902 r. rozebrany, a na jego miejscu stanęła obecna rogowa kamienica Karla Lewinskiego o numerze 2 . Wspomnienia J. Schwedy potwierdza panorama Cieszyna autorstwa Friedricha Bernharda Wernera z 1734 r. , na której wyraźnie widać wzmiankowane figury. Dla odmiany poniekąd wcześniejsza ikonografia autorstwa Johanna Wilhelma Früschmanna z 1720 r. figur nie przedstawia. Trzeba jednak zaznaczyć, że mniej szczegółowa panorama J. W. Früschmanna mogła pominąć tak małe wolnostojące monumenty sakralne. Jednakże starsza i bogatsza w szczegóły panorama autorstwa Mathiasa Meriana z 1650 r. również nie potwierdza ich obecności. W związku z powyższym można z pewną dozą ostrożności przypuścić, iż rzeźby te mogły powstać w przedziale czasowym 1720-1734. Co ciekawe, kolejna panorama z około 1750 r. autorstwa wspominanego już F. B. Wernera pokazuje wyłącznie jedną figurę. Następne interesujące nas wydania, czyli plan miasta z 1775 r. Franza von Cerriniego, perspektywiczny plan miasta z lat 1777-1789 nieznanego autora, panorama miasta z 1782 r. Antona Aloisa Löhna, panorama miasta w czasie pożaru w 1789 r. Ignatzego Chambreza von Ryvos, plan miasta z 1789 r. E. Jacobi d’Eckholma, panorama miasta po pożarze z 1801 r. Ignatzego Chambreza von Ryvos, a także plan katastralny miasta z 1836 r. żadnej z figur nie uchwyciły. Czemu tak się stało? Możliwe, iż niejednokrotnie odbiegające od rzeczywistości artystyczne interpretacje cieszyńskiego grodu nie uwzględniły tego typu niewielkie obiekty. Dlatego też kluczowym i miarodajnym źródłem pozostają wspomnienia naocznego świadka Josefa Schwedy. Jak już odnotowano jedna z rzeźb, a więc figura św. Antoniego Padewskiego została przeniesiona na lewy brzeg rzeki Olzy. Powodem zmiany lokalizacji była budowa domu, gdzie pobierano opłaty za przejazd mostem Zamkowym , a który został wzniesiony dokładnie w miejscu pierwotnego usytuowania figury. Ten nieduży obiekt zbudowano około 1840 r. A zatem za możliwy rok przenosin rzeźby możemy przyjąć wspominany już rok 1840. Najstarszym znanym wyobrażeniem figury po jej przeprowadzce jest widok z tzw. Kamieńca, czyli lewobrzeżnego przedmieście Cieszyna na Wzgórze Zamkowe z 1864 r. autorstwa Ludwiga Vogla . Na obrazie tym widać wystającą ze zbocza Saskokępskiej drogi rzeźbę św. Antoniego Padewskiego. Po jej bokach wyrastają dwa jeszcze niezbyt dorodne drzewa, którymi zapewne były lipy. W nieco późniejszym okresie, a więc w latach 70. XIX wieku posąg przybliżają nam pierwsze zdjęcia fotograficzne. To dzięki nim możemy się bardziej szczegółowo zapoznać z detalami dwuczęściowego prostokątnego postumentu. Główny około trzy metry wysoki i zarazem masywny postument wykonany był najprawdopodobniej z kamienia lub cegły i w całości otynkowany. Na nim spoczywał o wiele mniejszy około pół metra wysoki cokół zwieńczony gzymsem, na którym usadowiona była właściwa figura skierowana twarzą w stronę ulicy. W 1891 r. w związku z wznoszeniem nowego mostu kratownicowego nad Olzą jego lewobrzeżny przyczółek został przebudowany. Na czas budowy figura wraz z postumentem została usunięta, w tym także dwie lipy. Zbocze drogi, w którym zasadzony był postument nadsypano i odpowiednio zniwelowano. Roboty te były spowodowane szerokością nowego mostu, który od swego poprzednika był większy. W trakcie powyższych prac ziemnych rzeźba została poddana zabiegom oczyszczającym. Wykonano również zupełnie nowy bardziej smukły i około dwa metry wysoki postument, z którego wystawała metalowa konsola z wiszącą lampką. Po zakończeniu wszystkich prac figurę wraz z nowym postumentem usytuowano mniej więcej w tym samym miejscu, czyli za kamienną balustradą odgradzającą chodnik od zbocza drogi i około dwadzieścia metrów od brzegu koryta rzeki. Posadzono również nowe drzewa. Rok później Gwiazdka Cieszyńska donosi: W nocy z 21 na 22 czerwca jakiś bezbożnik obrzucił błotem z rynsztoku świeżo odnowioną statuę św. Antoniego przy moście na Olzie. Są to owoce naszych bezreligijnych czasów. Brutalność ta wywołała wśród cieszyńskich katolików wielkie rozgoryczenie. W roku 1900 chodniki prowadzące wzdłuż Saskokępskiej ulicy zostały poszerzone, natomiast kamienna dotąd balustrada została zastąpiona metalową. W efekcie tych zmian postument wraz z rzeźbą jeszcze bardziej przybliżył się przechodniom stykając się już bezpośrednio z krańcem chodnika. W połowie lat 20. XX wieku statua została pokryta srebrną polichromią, co potwierdzają jej resztki znalezione w przegubach habitu. Kolejna przemiana miała miejsce w 1928 r., kiedy w bliskim sąsiedztwie figury stanął budynek Czechosłowackiego Urzędu Celnego . W związku z pracami budowlanymi ponownie usunięto drzewa oraz część stalowej balustrady znajdującej się od strony nowego budynku. Ponadto wokół postumentu powstał nieduży taras, który spłynął z chodnikiem. W listopadzie 1929 r. władze miasta wystosowały list do czeskocieszyńskiego urzędu parafialnego z prośbą o przeniesienie na koszt miasta figury św. Antoniego Padewskiego. Powodem przenosin był zamiar rozbudowy gmachu Czechosłowackiego Urzędu Celnego, który miał polegać na dobudowaniu niedużego pomieszczenia rewizyjnego oraz zadaszenia części chodnika, w miejscu gdzie sprawdzano dokumenty osobom wkraczającym do Czechosłowacji. Ostatecznie do rozbudowy doszło na przełomie maja i czerwca 1933 r. Rozpoczęcie prac budowlanych poprzedziło wydanie prasowe Silesii z dnia 4 maja, które opisuje wydarzenie jakie miało miejsce parę dni wcześniej, a mianowicie nałożenie polichromii. Według redaktora zachowana w bardzo dobrym stanie rzeźba została pomimo dobrych intencji nieodpowiednio pomalowana. Nieznany malarz miał się wykazać niebywałą fantazją, gdyż habit został pomalowany na jasnoniebiesko, zaś kaptur na brązowo, wobec czego wygląd postaci św. Antoniego Padewskiego był co najmniej dziwaczny. W dalszej części tekstu autor użala się nad brakiem opieki ze strony konserwatora zabytków, który nie dopuściłby do takiej sytuacji. Na sam koniec dodaje, że ta ahistoryczna kolorystka ma wkrótce zostać zastąpiona jednolitym brązowym kolorem, a więc takim jaki posiada franciszkański habit. I faktycznie już 9 maja pojawia się wiadomość o naprawie nieporadnej polichromii, co miało przynieść publiczne uznanie. 26 maja rozpoczęto prace związane z przesunięciem pomnika o około 30 metrów w kierunku drukarni rodziny Prochasków , w wyniku czego rzeźba wraz z postumentem stanęła na trawiastej kępce w cieniu drzew pomiędzy budynkiem Czechosłowackiego Urzędu Celnego, a obecnie nieistniejącym już kioskiem Zuzanny Gil . W tym miejscu św. Antoni Padewski pozostał do około 1942 r. po czym został przetransportowany na dziedziniec dzisiejszego Muzeum Śląska Cieszyńskiego. Obecnie nie sposób jednoznacznie ustalić, czemu tak się stało. Być może podczas wysadzenia mostu nad Olzą przez wycofujące się Wojsko Polskie z obszaru Śląska Zaolziańskiego, co miało miejsce 1 września 1939 r., eksplozje ładunków wybuchowych wywołały wstrząsy oraz fale uderzeniowe, które mogły mieć negatywny wpływ na stabilność figury. W końcu w ten właśnie sposób została uszkodzona kawiarnia „Avion” oraz budynek Czechosłowackiego Urzędu Celnego. Jednak o wiele bardziej prawdopodobnym wydaje się być zamiar przeprowadzenia prac konserwatorskich, za którym przemawia fakt, iż od tego czasu rzeźba nie posiada wielowarstwowej polichromii, a było ich około 6, w tym jedna złota. Nie mniej powyższe domniemywania pozostają w sferze nieznajomych, które mógłby potwierdzić lub wykluczyć tylko ówczesny kustosz Miejskiego Muzeum Viktor Karger. W 1970 r. czasopismo muzealne Těšínsko opublikowało artykuł Jindřicha Benatzkiego zatytułowanym: Pomníky a pamětní desky v Českém Těšíně (Pomniki i tablice pamiątkowe w Czeskim Cieszynie). Autor przyczynku błędnie podaje, iż figura stojąca dawniej w sąsiedztwie Czechosłowackiego Urzędu Celnego przedstawiała postać św. Jana Nepomucena. Nie wiadomo, co skłoniło autora do takich konstatacji. Być może lokalizacja figury nad samą rzeką nasuwała mu logiczne skojarzenie z patronem mostów, czyli właśnie św. Janem Nepomucenem. To by jednak oznaczało, że nie wiedział o istnieniu tego samego świętego po drugiej stronie rzeki usytuowanej w niszy kamienicy przy ul. Zamkowej nr 4A. W przeciwnym razie cieszyński most patronowałyby dwie identyczne figury. Autor na pewno nie korzystał z zapisków zamieszczonych w: Pamětní kniha města Českého Těšína (Księga pamiątkowa miasta Czeskiego Cieszyna) z 1933 r. prowadzona przez Antonína Landsfelda, który prawidłowo określa figurę jako postać św. Antoniego Padewskiego. Ponadto J. Benatzki błędnie datuje jej zniknięcie, co według niego miało się stać podczas budowy mostu Przyjaźni w 1954 r. Na przełomie 2001 i 2002 roku w otaczającym Muzeum Śląska Cieszyńskiego Parku Pokoju urządzono lapidarium , gdzie przeniesiona z dziedzińca muzeum figura znajduje się po dziś dzień. Najprawdopodobniej w trakcie transportu rzeźbie utrącono główkę małego Jezusa oraz fragment ręki. Ponadto została ogołocona o metalową lilię - symbol czystości, którą św. Antoni Padewski trzymał w prawej ręce. Dużo wcześniej, gdyż nieobecny jest na zdjęciach archiwalnych, zniknął nimb okalający głowę, czego świadectwem jest wystająca z czubka głowy metalowa pozostałość po jej mocowaniu. Półtora metra wysoka piaskowcowa rzeźba została osadzona na cokole ozdobionym kartuszem rokajowym z herbem miasta Cieszyna . Trzeba jednak zaznaczyć, że cokół ten nie ma żadnego związku z św. Antonim Padewskim, albowiem pierwotnie był częścią składową rynkowej fontanny . Ta została w 1942 r. poddana generalnemu remontowi, gdzie oprócz odrestaurowanej niecki zastąpiono stary postument z cokołem nowym, przy czym oryginalny cokół został przeniesiony na dziedziniec muzealny, gdzie w późniejszym okresie został niejako zszyty z rzeźbą św. Antoniego Padewskiego. W 2004 r. historyk sztuki Jaromír Olšovský w książce zatytułowanej: Barokní malířství a sochařství ve východní částí českého Slezska (Malarstwo i rzeźba w zachodniej i wschodniej części Śląska Cieszyńskiego) przypisuje autorstwo rzeźby Cieszyniakowi włoskiego pochodzenia Antoniemu Stanetti. Ten doświadczenia zawodowe zdobywał w Wiedniu, zaś po przeprowadzce do Cieszyna otworzył sobie własny warsztat rzeźbiarski. Artysta należał w Cieszynie do postaci znaczących, a figury rzeźbione w jego warsztacie do tej pory zdobią lokalne świątynie. Zdaniem autora figura św. Antoniego Padewskiego powstała w latach 40. XVIII wieku. Nie mniej J. Olšovský w swojej pracy popełnia dwa zasadnicze błędy. Po pierwsze - podaje nieprawidłową pierwotną lokalizację rzeźby, gdzie zamiast tzw. Bramy Wodnej przy ul. Zamkowej podaje ul. Schodową. Po drugie - sytuując ją przy ul. Schodowej zapewne miał na myśli tzw. Młyńską Bramę, a dokładnie rzecz ujmując schody łączące ul. Przykopa z ul. Śrutarską, gdzie faktycznie znajdowała się figura, tyle że św. Jana Nepomucena . Jej obecność potwierdzają nie tylko zdjęcia archiwalne, na których widać mniejszą, bo około jednego metra wysoką rzeźbę, ale także artykuł zatytułowany: Poświęcenie z maja 1896 r. zamieszczony w Gwiazdce Cieszyńskiej: W ubiegłą niedzielę po nieszporach dokonał ks. Administrator Hawlas poświęcenie odnowionej figury św. Jana Nepomucena na Przykopie w Cieszynie, przyprowadziwszy tam liczną procesyą, z parafialnego kościoła. W mowie okolicznościowej wspomniał, iż ta figura przed stu laty postawiona była przez wdzięcznych rodziców, którym 4-letnia córeczka do obok płynącej przykopy wpadła i pod koła młyńskie się dostała, lecz za wezwaniem św. Jana Nepomucena żywą i zdrową wyciągniętą została. Obecność w Cieszynie rzeźby św. Antonina Padewskiego nie jest przypadkowa, gdyż najprawdopodobniej wiąże się z ruchem kontrreformacyjnym Księstwa Cieszyńskiego. Jak stwierdza historyk sztuki Diana Pieczonka-Giec: Zaliczał się do świętych, których kontrreformacyjny Kościół promował. Jako wybitny kaznodzieja był wszak nazywany "młotem na heretyków", więc wobec tak dużej liczy luteran na tych terenach miał z pewnością swoje uzasadnienie. Co ciekawe, Antoni był franciszkaninem, a figura ma przy pasie różaniec, co jest jego rzadkim atrybutem. Być może jego obecność wskazuje na jeszcze bardziej kontrreformacyjny charakter tej rzeźby.