Koloruj
 | Polska › woj. łódzkie › powiat pabianicki › Pabianice › Stary Rynek › Kościół św. Mateusza Apostoła i Ewangelisty i św. Wawrzyńca Męczennika |
Lata 1915-1917 , Stary Rynek przy budynku magistratu. Opis: "Kościół w Pabianicach i stacja końcowa elektrycznego pociągu dalekobieżnego Łódź-Pabianice"
|
Na stronie od 2010 marzec
16 lat 2 miesiące 25 dni |
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Murowany, renesansowy kościół został wzniesiony z cegły w latach 1572-1577 jako trójnawowa budowla orientowana, na planie krzyża, w typie bazyliki. Wcześniej w jego miejscu stał od 1354 r. stał kościół drewniany pw. św. Wawrzyńca (najprawdopodobniej pierwszy kościół w Pabianicach). Spłonął on w 1532 r. w wielkim pożarze miasta. Dwa lata później wybudowano kolejną świątynię drewnianą. Obecny obiekt powstał po wzniesieniu w latach 1567-1572 dworu kapituły krakowskiej.
Wieża kościelna, w której znajduje się główne wejście do kościoła, ma w dolnych partiach przekrój czworoboku, w wyższych zaś ośmioboku. Nad wejściem do kościoła znajduje się herb Aaron - znak przynależności Pabianic do dóbr kapituły krakowskiej. Na uwagę zasługuje gzyms okalający budynek oraz charakterystyczne dla renesansu szczyty transeptu. Do południowej części świątyni przylegają przybudówki - wejście do zakrystii oraz przedsionek południowy z wejściem bocznym.
Kościół wielokrotnie przebudowywano. (m.in. podwyższono wieżę, dobudowano skarpy, przebudowano sklepienia i wnętrze, a w 1865 r. zlikwidowano charakterystyczną baniastą kopułę wieży, zastępując obecnym nakryciem piramidalnym).
We wnętrzu kościoła, m.in. XVII-wieczny krucyfiks z dawnej tęczy (w kruchcie po prawej stronie) i półkolisty portal ujęty dwoma półkolumnami, oddzielający kruchtę od reszty kościoła.
Źródło:
Wybudowana w 1901 r. linia tramwajowa do Pabianic początkowo kończyła się na ul. Warszawskiej przed skrzyżowaniem z ul. Konstantynowską, ponieważ władze miejskie uzależniały zgodę na wprowadzenie jej do centrum miasta od umożliwienia udziału w dochodach z eksploatacji linii. Dopiero w 1903 r. rozstrzygnięcie przez cara spornej kwestii na korzyść właścicieli linii pozwoliło na podjęcie prac przy przedłużeniu. Oddanie do użytku nowego odcinka nastąpiło w drugiej połowie 1905 r. Krańcówka mijankowa usytuowana została na Starym Rynku naprzeciwko budynku Magistratu (obecnie Muzeum Miasta Pabianic). Krańcówka funkcjonowała do 1924 r., kiedy to doprowadzono linię do dworca kolejowego.