starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 4 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. lubelskie › powiat tomaszowski › Wożuczyn › Zespół pałacowo-zamkowy Wożuczyńskich i Miera › Obeliski bramne |
15 sierpnia 2020 , Obeliski bramne po renowacji, wzniesione zapewne jako element założenia rezydencjonalnego spolonizowanego Szkota Wilhelma Miera, szambelana Augusta III i kasztelana słońskiego. Założenie to powstało około 1742 roku na dawnych bastejowych obwarowaniach dworu obronnego, zbudowanego jeszcze w XVI wieku przez Wożuczyńskich na północnym stoku doliny rzeki Huczwy.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2010 luty
16 lat 2 miesiące 6 dni |
Dodane: 30 sierpnia 2020, godz. 19:52:39
Autor zdjęcia: Wiesław Smyk
Rozmiar: 2500px x 1667px
Aparat: NIKON D5300
1 / 400sƒ / 10ISO 20018mm
0 pobrań 1423 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Wiesław Smyk
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
bramy
|
Obeliski bramne
więcej zdjęć (12)
Zbudowano: XVIII
Zabytek: A-255 28-04-1983
Obeliski wzniesione zapewne jako element założenia rezydencjonalnego spolonizowanego Szkota Wilhelma Miera, szambelana Augusta III i kasztelana słońskiego. Założenie to powstało około 1742 roku na dawnych bastejowych obwarowaniach dworu obronnego, zbudowanego jeszcze w XVI wieku przez Wożuczyńskich na północnym stoku doliny rzeki Huczwy. Na fotografii sprzed 1914 roku obeliski stanowiły wysunięte pylony; zewnętrznej bramy, powiązane ćwierćkolistymi murami ze spoinowanej cegły z jej słupami, prowadzącej do odległego o około 150 metrów piętrowego budynku bramnego, poprzedzonego murowanym mostkiem nad fosą. Obie bramy łączył ponadto podwójny parkan ze sztachet i muru ujmujący drogę dojazdową. Barokowy charakter obelisków, mimo pewnego uproszczenia form, odbiegał od przyległych murów bramy, ogrodzeń i arkatur o eklektycznych formach, pochodzących zapewne z 2 połowy XIX wieku, czyli w okresie gdy Wożuczyn był własnością Wydżgów, pozostających właścicielami do 1945 roku. Ponadto zły stan obelisków, około 1914 roku, kontrastował z pozostałymi elementami otoczenia. W czasie obydwu wojen światowych zespół uległ całkowitemu zniszczeniu. Po nacjonalizacji, przez teren dawnego zespołu pałacowego, około 1970 roku poprowadzono drogę lokalną, równoległą do pierwotnego dojazdu, przecinającą dawne tarasy ogrodowe, pałac i teren po folwarku. Para obelisków usytuowana jest na wschodnim skraju pola, na łagodnym północnym skłonie doliny Huczwy, około 150 metrów na wschód od pozostałości założenia pałacowo-parkowego. Obeliski murowane, z cegły palonej na zaprawie wapiennej, otynkowane. Budowla na rzucie kwadratu, w formie smukłego ostrosłupa zakończonego czapką w formie płaskiej piramidki. Cokół zdwojony; część dolna nieco szersza, o zróżnicowanej ze względu na pochyłości terenu wysokości. Część górna o proporcjach sześcianu. Cokoły w partii dolnej gładkie, w górnej ze zdwojonymi płycinami w formie leżącego prostokąta. Na każdym boku zakończone prostym gzymsikiem. Płyta bazy obelisku o szerokości równej górnej partii cokołu, zakończona pochyłą półeczką. Boki obelisków z trapezoidalnymi płycinami, u podstawy i szczytu wyciętymi półkoliście ku górze. Za
Zespół pałacowo-zamkowy Wożuczyńskich i Miera
więcej zdjęć (12)
Zbudowano: XVII/XVII
Usytuowany w zachodniej części wsi, na wzniesieniu, przy drodze Łaszczów-Zamość, nad rzeką i stawami. W skład zespołu wchodzą ruiny zamku Wożuczyńskich z XVI/XVII w. oraz pozostałości pałacu Mierów z XVIII w.
Pierwszy, zapewne drewniany dwór istniał w Wożuczynie już w XV w., zbudowany przez Wożuczyńskich herbu Godziemba. Na przełomie XVI/XVII w. powstał tu mały obronny zameczek, przebudowany w XVII w.
na obronne założenie z basztami na narożach, lochami, fosą i kaplicą zamkową poza murami. W 1666 r. zamek został spalony. Do końca XVII w. własność Wożuczyńskich. Około 1739 r. ruiny zamku wraz z majątkiem nabył Szkot Wilhelm Mier, który przebudował zespół zamkowy na modne w tamtych czasach założenie rezydencjonalne „entre cour et jardin”(z franc. ”między dziedzińcem a ogrodem”). Kolejnymi właścicielami byli: Jan Kraczewski, Wapińscy i Wydżgowie - do 1945 r. Zespół pałacowy przekształcony na pocz. XX w. W jego wnętrzu znajdowały się obrazy Jacka Malczewskiego i pamiątki po Fryderyku Chopinie. Pałac zniszczony przez Austriaków 29/30 sierpnia 1914 r. Jego pozostałości rozebrali mieszkańcy po II wojnie na budulec. Do dziś zachowały się fragmenty z XVI/XVII w. zamku Wożuczyńskich:
Baszta południowo-zachodnia - usytuowana przy drodze Łaszczów-Zamość, prawie do pierwotnej wysokości, murowana z cegły, półkolista, widoczne ślady umocnień lub jakichś konstrukcji.
Fragment baszty północno-zachodniej - dziś już w całkowitej ruinie, zachował się tylko niewielki fragment muru z cegły. Pierwotnie była to baszta wjazdowa do zamku. W XIX w. stanowiła część parku angielskiego. Utworzono w niej grotę św. Onufrego, w której umieszczono postać świętego z XVIII w. (od 2007 r. w Muzeum diecezjalnym w Zamościu) pl). W 1863 r., według podania miała się w niej znajdować skrytka z kasą powstańców. Jako grota funkcjonowała do końca lat 60. XX w. Opuszczona popadła w ruinę.
Baszta południowo-wschodnia – zachowana we fragmencie, przy wschodniej ścianie oficyny pałacowej, przy drodze. Murowana z cegły, zarośnięta zielenią, widoczna jedynie późną jesienią i zimą.
Piwnica zamkowa/?/ lub pomieszczenie zamkowe/?/ XVI/XVII w. Znajduje się kilka metrów od półkolistej baszty południowo-zachodniej, nad wejściem do lochów. Jest to być może jedyne zachowane pomieszczenie po dawnym zamku. Prostokątna z czworobocznym słupem na osi, podtrzymującym sklepienie krzyżowe. W północnej części zachowany otwór kominowy. W czasie II wojny służyła jako schronienie dla p. Kuźniarskej, która ukrywała się tu z kozą. Obiekt nie badany. Na początku XXI w. wschodnia ściana pomieszczenia została zdewastowana przez poszukiwaczy skarbów, przez co została zachwiana konstrukcja. Za
Pierwszy, zapewne drewniany dwór istniał w Wożuczynie już w XV w., zbudowany przez Wożuczyńskich herbu Godziemba. Na przełomie XVI/XVII w. powstał tu mały obronny zameczek, przebudowany w XVII w.
na obronne założenie z basztami na narożach, lochami, fosą i kaplicą zamkową poza murami. W 1666 r. zamek został spalony. Do końca XVII w. własność Wożuczyńskich. Około 1739 r. ruiny zamku wraz z majątkiem nabył Szkot Wilhelm Mier, który przebudował zespół zamkowy na modne w tamtych czasach założenie rezydencjonalne „entre cour et jardin”(z franc. ”między dziedzińcem a ogrodem”). Kolejnymi właścicielami byli: Jan Kraczewski, Wapińscy i Wydżgowie - do 1945 r. Zespół pałacowy przekształcony na pocz. XX w. W jego wnętrzu znajdowały się obrazy Jacka Malczewskiego i pamiątki po Fryderyku Chopinie. Pałac zniszczony przez Austriaków 29/30 sierpnia 1914 r. Jego pozostałości rozebrali mieszkańcy po II wojnie na budulec. Do dziś zachowały się fragmenty z XVI/XVII w. zamku Wożuczyńskich:
Baszta południowo-zachodnia - usytuowana przy drodze Łaszczów-Zamość, prawie do pierwotnej wysokości, murowana z cegły, półkolista, widoczne ślady umocnień lub jakichś konstrukcji.
Fragment baszty północno-zachodniej - dziś już w całkowitej ruinie, zachował się tylko niewielki fragment muru z cegły. Pierwotnie była to baszta wjazdowa do zamku. W XIX w. stanowiła część parku angielskiego. Utworzono w niej grotę św. Onufrego, w której umieszczono postać świętego z XVIII w. (od 2007 r. w Muzeum diecezjalnym w Zamościu) pl). W 1863 r., według podania miała się w niej znajdować skrytka z kasą powstańców. Jako grota funkcjonowała do końca lat 60. XX w. Opuszczona popadła w ruinę.
Baszta południowo-wschodnia – zachowana we fragmencie, przy wschodniej ścianie oficyny pałacowej, przy drodze. Murowana z cegły, zarośnięta zielenią, widoczna jedynie późną jesienią i zimą.
Piwnica zamkowa/?/ lub pomieszczenie zamkowe/?/ XVI/XVII w. Znajduje się kilka metrów od półkolistej baszty południowo-zachodniej, nad wejściem do lochów. Jest to być może jedyne zachowane pomieszczenie po dawnym zamku. Prostokątna z czworobocznym słupem na osi, podtrzymującym sklepienie krzyżowe. W północnej części zachowany otwór kominowy. W czasie II wojny służyła jako schronienie dla p. Kuźniarskej, która ukrywała się tu z kozą. Obiekt nie badany. Na początku XXI w. wschodnia ściana pomieszczenia została zdewastowana przez poszukiwaczy skarbów, przez co została zachwiana konstrukcja. Za