Usytuowany w centralnym punkcie miasta, niedaleko Skweru Kościuszki, InfoBox stanowi ważny punkt informacyjny i kulturotwórczy, zarówno dla mieszkańców Gdyni, jak i turystów. Konstrukcja budynku jest oryginalna, powstał bowiem z 65 kontenerów, a na szczycie wieńczy go wieża widokowa na wysokości 22 m. Dostać się można tam zarówno schodami, jak i przeszkloną windą. Z góry rozpościera się efektowna panorama miasta ze Śródmieściem, Molem Południowym oraz Zatoką Gdańską. Jest tu nawet peryskop, z którego obraz może zostać wyświetlony na ekranie. Widok można porównać z dużym zdjęciem z zaznaczonymi planowanymi inwestycjami.

Jednym z głównych zadań InfoBoxu, nazywanego „Obserwatorium Zmian” jest właśnie przedstawienie przekształceń, jakim ciągle jest i będzie w przyszłości poddawane miasto. Służy temu także ustawiona w sali głównej ogromna makieta Gdyni (8 m x 4 m) zawierająca 1700 trójwymiarowych modeli. Znajdują się na niej również obiekty, które dopiero powstaną. Dzięki ustawionym obok wielkim ekranom dotykowym możemy odbyć interaktywną podróż do Gdyni przyszłości.
W InfoBoxie można także zapoznać się z ofertą kulturalną miasta. W ramach projektu pod nazwą CultureBox sprzedawane są bilety do teatru, organizuje się wystawy, prelekcje i warsztaty. Dużą popularnością cieszą się zajęcia edukacyjne dla szkół dotyczące historii Gdyni, bezpieczeństwa ruchu drogowego czy ekologii. W trakcie zajęć wykorzystywane są multimedia, prowadzi się gry i zabawy. Dla najmłodszych przygotowano także inne atrakcje pod nazwą JuniorBox. Maluchy mogą tutaj zbudować z klocków Lego kojarzące się z Gdynią trolejbusy albo budynki. Nie brak tu gier planszowych i interaktywnych aplikacji. Stoi tu również duży model Sea Towers wyposażony w ekrany, na których można wypełnić kolorem kolejne charakterystyczne dla Gdyni obiekty, choćby statki czy fontanny.

Przy InfoBoxie działa też księgarnia, piekarnia-cukiernia Chwila oraz restauracja grillowa Moment. Tuż obok zaaranżowano zielony Skwer Żeromskiego. Ustawiono przy nim ławeczki leżaki. Po zmroku cały obiekt zyskuje efektowne oświetlenie.

Wybudowana przez Florentynę Dorsz i jej męża Leona kamienica przy skwerze Kościuszki 15 jest jednym z wielu przykładów gdyńskiej architektury modernistycznej. Na jej budowę małżeństwo Dorszów w Banku Gospodarstwa Krajowego zaciągnęło kredyt z Państwowego Funduszu Budowlanego w wysokości 100 000 zł. Wysoka na 27,5 m kamienica zaprojektowana została w 1935 r. przez inż. arch. Stanisława Garlińskiego i roboty budowlane rozpoczęto 2 września 1935 r. Żelbetowy szkielet konstrukcyjny budynku wypełniony został ceglanymi pustakami, w budynku zainstalowano centralne ogrzewanie oraz windę, a elewacja frontowa kamienicy oblicowana została płytami z jasnego piaskowca. Budowę zakończono w listopadzie 1936, a zezwolenie na użytkowanie całości budynku, w którym znalazło się 14 mieszkań, 2 lokale handlowe oraz 6 lokali biurowych, wydano 25 listopada 1936 r. To, co odróżniało kamienicę Florentyny Dorsz od innych projektów z tego okresu, to uniesiony na słupach, mocno przeszklony parter budynku oraz biegnące nad pasem parteru przez całą szerokość fasady zadaszenie.

Przed wojną w kamienicy swój oddział miał Bank Franco-Polonais. Mieściła się w niej również prowadzona przez Pawła Websa "Cafe Mocca". Swoją kancelarię w budynku prowadził również notariusz Henryk Chudziński. W czasie okupacji skwer Kościuszki przemianowany został na Adolf-Hitler-Platz. Wówczas w kamienicy pod numerem 15 siedzibę znalazł Volksbank Gotenhafen e.G.m.b.H. Działała tam również "Cafe Wien".

Po zakończeniu działań wojennych budynek przez krótki czas zajmowały wojska radzieckie, a po jego opuszczeniu natychmiast przystąpiono do organizacji Wypożyczalni Centralnej Miejskiej Biblioteki Publicznej. Otwarta 20 sierpnia 1945 r. placówka funkcjonowała w tym miejscu do początku lat 90. ub. wieku. W dawnym lokalu "Cafe Mocca" przez pewien czas w okresie powojennym funkcjonowało również Kasyno Oficerskie. Po rozwiązaniu umowy najmu z Wypożyczalnią Centralną Miejskiej Biblioteki Publicznej w kamienicy przy skwerze Kościuszki swoje siedziby znalazły kolejne banki, spółka Casinos Poland, a także biuro posłów Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

Dzisiejsza ul. Świętojańska początkowo nazywała się Drogą Oksywską, bo przez wieki łączyła starą wieś Oksywie poprzez Gdynię z prehistorycznym szlakiem stanowiącym przedłużenie Drogi Królewskiej, w przeszłości znanej jako via regia, wiodącej z południa kontynentu europejskiego nad Bałtyk do Gdańska.
Zarówno nazwa jak i charakter pryncypialnej ulicy w Gdyni często ulegały zmianom. Drogę Oksywską nazwano ul. Świętego Jana (od figury św. Jana Nepomucena znajdującej się aż za stacją Gd. Wzgórze św. Maksymiliana idąc w stronę Gdańska oraz osady podgdyńskiej o tej samej nazwie), następnie Św. Jańską, aż wreszcie - w połowie lat 30 - uzyskała dzisiejsze brzmienie: ul. Świętojańska. W czasie wojny główna arteria Gdyni nazwana została Adolf-Hitler-Strasse, a po wojnie - mimo zakusów by nazwać ją ul. Marszałka Stalina powróciła szczęśliwie do właściwej nazwy.

Całkowita długość ulicy - liczona od skrzyżowania z Derdowskiego aż do ostatniego bloku pod numerem 145 - wynosi 1866 m. Ciekawostką jest różnica poziomów na obu jej krańcach. Zwykle nie zwracamy na nią uwagi, podczas gdy równa się ona w przybliżeniu wysokości najwyższej kamienicy stojącej przy Świętojańskiej. I tak: przy budynku pod nr l i 2 wysokość terenu nad poziomem morza zbliżona jest do 4 m, przy budynku Urzędu Miasta wynosi 23 m., a przy ostatnim bloku (Świętojańska 141/145)jest to już 27 m n.p.m.
W 1930 r. Świętojańska otrzymała instalację wodnokanalizacyjną, wybrukowano ją, ułożono krawężniki i chodniki. Na odcinku od dzisiejszej Armii Krajowej /przed wojną E. Kwiatkowskiego/ w górę zbudowano pośrodku jezdni wysepki oddzielające oba kierunki ruchu. W 1936 r. usunięto je. Po wojnie zostały poszerzone chodniki kosztem jezdni.