Budynek przypisany był do dzielnicy Miasto z numerem konskrypcyjnym 127. Numer posesji był podwójny. Dla rynku był to nr 12, zaś dla ówczesnej Nonnengasse nr 1. W 1877 r. obiekt, który pełnił rolę domu zajezdnego należał do Ignacego Eisnera a przed 1883 r. do Franza Schreinzera (rodzina pochodziła z Białej), który urządził tu hotel. Pierwotnie nazywał się Zum Schwarzen Adler, później zaś Hotel Schreinzer. W 1897 r. został sprzedany Towarzystwu Domu Narodowego, który w 1900 r. rozpoczął jego przebudowę. Prace budowlane wykonał Josef Motika. Wielkim sponsorem i darczyńcą był właściciel sibickiej cegielni Franciszek Górniak . Po przeprowadzonej adaptacji 20 stycznia 1901 r. otwarto go jako Dom Polski. W kamienicy znajdowała się tu restauracja, którą dzierżawił Franz Gwodździewicz później prowadzona przez Władysława Jaworskiego oraz Towarzystwo oszczędności i zaliczek. W 1919 r. działało tu kino Macierzy Szkolnej "Ornak" (później przemianowane na Piast) któremu towarzyszył akompaniament muzyczny w postaci orkiestry Sochorów. W czasie okupacji w mieszczącym się wówczas przy Adolf Hitler Platz 12 budynku cieszynianie zmuszani byli do podpisywania volkslisty. W czasach PRL-u dom przy placu Józefa Stalina 12 zasiedliła Milicja Obywatelska, a potem komitet powiatowy i miejski PZPR. Po odwilży 1956 roku Dom Kultury wrócił do swej pierwotnej funkcji - siedziby stowarzyszeń i placówki kultury. Jednak dopiero lata 90. przywróciły mu rangę równą tej, z jaką zaczynał działalność u progu poprzedniego stulecia.