Uruchomiona pod koniec 1943 r. centralna łaźnia, tzw. Sauna, poprzez funkcję jaką pełniła ma wymiar symboliczny. Tam przyjmowano i rejestrowano jako więźniów hitlerowskiego obozu koncentracyjnego tysiące ludzi różnych narodowości, głównie Żydów, przywożonych z całej Europy. Tam naziści rozpoczynali proces pozbawiania swych ofiar człowieczeństwa. Funkcję i historię obiektu można poznać przechodząc przez kolejne pomieszczenia, w takiej samej kolejności, w jakiej zmuszone były do nich wchodzić ofiary.
Usytuowanie tego budynku, na terenie odcinka gdzie mieściły się magazyny, w których gromadzono mienie ofiar masowej zagłady, a także w pobliżu komór gazowych i krematoriów spowodowało, że oprócz ukazania jego roli w funkcjonowaniu obozu, umieszczono tu także, w ostatniej z sal, przez które przechodzą zwiedzający, fotografie znalezione po wyzwoleniu obozu, przywiezione w bagażach Żydów deportowanych do Auschwitz./źr.

Teoretycznie jako obóz dla jeńców. Plan wstępny jego budowy i zagospodarowania powstał i został zaakceptowany w październiku 1941 roku. Obszar zbliżony do prostokąta o długości boków 720 i 1130 m. Zaplanowano budowę 174 murowanych baraków dla więźniów. Najintensywniejsze prace budowy obozu przypadły na miesiące pomiędzy marcem 1941 i lutym 1942 roku. Zginęło wtedy przy budowie obozu wiele tysięcy Polaków i jeńców radzieckich. Plany zagospodarowania obozu zmieniały się kilkukrotnie. W swojej maksymalnej pojemności liczony był na nawet 200 tysięcy jeńców.Tak naprawdę nigdy do końca obóz nie został skończony, planowanego trzeciego etapu rozbudowy nigdy nie dokończono. Ilość osób które straciły tam życie szacowana jest na liczbę ponad 1.5 mln ofiar.

Dokładniejsze opisy przy poszczególnych obiektach.