Po rozpoczęciu w Auschwitz w 1942 r. masowej zagłady Żydów zwłoki zamordowanych początkowo zakopywane były w masowych grobach na obrzeżach obozu Birkenau. Polecenie ich odkopania i spalenia wydał Heinrich Himmler w czasie wizyty w Auschwitz w lipcu 1942 r.
Jako opał wykorzystywano początkowo dostępne w pobliżu obozu drewno pochodzące z rozbieranych domów wysiedlonych polskich chłopów, później zaczęto sprowadzać gałęzie i drewno odpadowe ciężarówkami z okolicznych lasów.
Do końca roku spopielono w ten sposób około 107 tysięcy zwłok. Wiosną 1943 r., wraz z oddawaniem do użytku krematoriów, wykorzystanie dołów spaleniskowych zostało ograniczone. Na szerszą skalę do spalania zwłok w ten sposób powrócono wiosną i latem 1944 r. w czasie tzw. Sonderaktion „Ungarn” oraz likwidacji getta Litzmannstadt./
źr.
Fragment protokołu przesłuchania w charakterze świadka byłego więźnia Auschwitz, Szlomo Dragona, nr ob. 80359. W dniach 10-11 maja 1945 zeznał on przed Komisją dla Badania Zbrodni Niemiecko-Hitlerowskich m.in. na temat spalania zwłok:
W tym czasie gdy nadchodziły transporty węgierskie pracowaliśmy w krematorium V-tym na dwie zmiany. Zmiana dzienna od godz. 6.30 do 18.30 i zmiana nocna od 18.30 do 6.30 dnia następnego. Praca ta trwała około 3 miesięcy. Ponieważ jednak krematoria były mniej wydajne, wykopano dla palenia wygazowanych Węgrów doły obok krematorium V. Były tam 3 większe i dwa mniejsze doły. Proces palenia w dołach obok krematorium V był taki sam jak w dołach obok bunkrów 1 i 2.1 tu podpalaczem zwłok był Moll. Popiół z dołów wydobywano tak samo jak to robiono w bunkrach, tłuczono w specjalnych tłuczkach na miałko i wywożono do Soły. Popiół z pieca krematorium najpierw zakopywano w specjalnie do tego celu kopanych rowach. Później jednak, było to z rozpoczęciem ofensywy rosyjskiej, Höss polecił wydobyć popiół krematoryjny z tych dołów i również wywieźć do Soły./źr.