starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 2 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. śląskie › powiat pszczyński › Pszczyna › Stare Miasto › Rynek › Rynek 20 |
26 lipca 2020 , Kamienice przy pszczyńskim rynku pod numerami (kolejno od lewej) 19, 20, 21.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2011 listopad
14 lat 7 miesięcy 5 dni |
Dodane: 13 grudnia 2020, godz. 13:58:55
Autor zdjęcia: Andrzej G
Rozmiar: 2000px x 1526px
Licencja: CC-BY-NC-SA 4.0
0 pobrań 474 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Andrzej G
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
restauracje
|
Rynek 20
więcej zdjęć (14)
Zbudowano: 1868
Zabytek: A/467/65 z 14.12.1965 r.
Kamienica przy Rynku pod numerem 20. Pierwotnie budynek narożny przy ulicy Rynek i Żydowskiej (obecnie Garncarskiej), jest budynkiem zabytkowym, wpisanym do rejestru zabytków pod numerem 467/65. Budynek pochodzący najprawdopodobniej z XVIII w. był przez blisko 150 lat własnością rodziny Herodes (do 1904 r.).
W kamienicy tej przez długi czas była przechowywana sikawka przeciwpożarowa, zakupiona osobiście przez Franza Herodesa i podarowana miastu. Sikawka przeciwpożarowa składała się z miedzianego kotła z uchwytami i dwóch drążków do jego uruchomienia. Pojemność kotła wynosiła 12 konwi wody, a wydajność 10 konwi na minutę. Do sikawki dołączony był wąż o długości 28 łokci, pozwalający dosięgnąć do drugiej kondygnacji budynku, a także wąż o długości 300 łokci wykonany z reńskich konopi, złożony z sześciu części i możliwy do połączenia w pięć minut. Wąż był wykonany przez rzemieślnika Stolza z Gnadenfeld (Pawłowiczki, w województwie opolskim). Drugi taki wąż został zakupiony z współudziałem księcia pszczyńskiego, który pokrył 2/3 jego ceny, a resztę finasował Herodes.
W 1850 roku kamienica miała na parterze izbę z komorą, kuchnię i skład (sklep), na pierwszym piętrze izbę z komorą i kuchnią. Poddasze kamienicy było nieużytkowane. W oficynie było pięć małych izdebek z kuchnią i stajnią. Zabudowania gospodarcze składały się z chlewu dla świń, drewutni i szopy. W 1869 roku kamienica została przebudowana. Na poddaszu od strony ogrody wykonano izbę, a dach pokryto niepalną papą. Kolejna przebudowa kamienicy miała miejsce w roku 1875, gdy wdowa po Franzu Herodesie, dobudowała według planów Ernsta Betza z Pszczyny, jednopiętrową oficynę, wystawioną od strony dzisiejszych ulic Warownej i Garncarskiej. Równocześnie w budynku bocznym, w części wykonano piętro, a na podwórzu wykonano chlew dla świń. Ostatnim przedwojennym właścicielem kamienicy był Johan Fizek.
W okresie powojennym budynek nie przechodził prawie w ogóle prac remontowych i konserwacyjnych, co doprowadziło do jego prawie zupełnej ruiny w końcu XX w. W roku 2003 kamienica została nabyta przez prywatnych właścicieli, którzy przeprowadzili, pieczołowity remont pod nadzorem konserwatora zabytków, odtwarzając detale architektoniczne we wnętrzu (w tym stare zabytkowe belkowania i ceglane posadzki. Po zakończeniu prac restauratorskich, od 2006 r. do października 2014 r. w budynku mieścił się Hotel Zamkowy i Restauracja "Stara Piekarnia". Obecnie na parterze funkcjonuje się Pizzeria "BuongiornO".
(na podstawie opracowania p. Joanny Strońskiej-Przybyła, kierownika Archiwum Państwowego w Katowicach, oddział w Pszczynie publikowanego w książce "Z dziejów pszczyńskich kamienic i ich mieszkańców 1748-1939) - za jej zgodę na użycie serdecznie dziękuję)
W kamienicy tej przez długi czas była przechowywana sikawka przeciwpożarowa, zakupiona osobiście przez Franza Herodesa i podarowana miastu. Sikawka przeciwpożarowa składała się z miedzianego kotła z uchwytami i dwóch drążków do jego uruchomienia. Pojemność kotła wynosiła 12 konwi wody, a wydajność 10 konwi na minutę. Do sikawki dołączony był wąż o długości 28 łokci, pozwalający dosięgnąć do drugiej kondygnacji budynku, a także wąż o długości 300 łokci wykonany z reńskich konopi, złożony z sześciu części i możliwy do połączenia w pięć minut. Wąż był wykonany przez rzemieślnika Stolza z Gnadenfeld (Pawłowiczki, w województwie opolskim). Drugi taki wąż został zakupiony z współudziałem księcia pszczyńskiego, który pokrył 2/3 jego ceny, a resztę finasował Herodes.
W 1850 roku kamienica miała na parterze izbę z komorą, kuchnię i skład (sklep), na pierwszym piętrze izbę z komorą i kuchnią. Poddasze kamienicy było nieużytkowane. W oficynie było pięć małych izdebek z kuchnią i stajnią. Zabudowania gospodarcze składały się z chlewu dla świń, drewutni i szopy. W 1869 roku kamienica została przebudowana. Na poddaszu od strony ogrody wykonano izbę, a dach pokryto niepalną papą. Kolejna przebudowa kamienicy miała miejsce w roku 1875, gdy wdowa po Franzu Herodesie, dobudowała według planów Ernsta Betza z Pszczyny, jednopiętrową oficynę, wystawioną od strony dzisiejszych ulic Warownej i Garncarskiej. Równocześnie w budynku bocznym, w części wykonano piętro, a na podwórzu wykonano chlew dla świń. Ostatnim przedwojennym właścicielem kamienicy był Johan Fizek.
W okresie powojennym budynek nie przechodził prawie w ogóle prac remontowych i konserwacyjnych, co doprowadziło do jego prawie zupełnej ruiny w końcu XX w. W roku 2003 kamienica została nabyta przez prywatnych właścicieli, którzy przeprowadzili, pieczołowity remont pod nadzorem konserwatora zabytków, odtwarzając detale architektoniczne we wnętrzu (w tym stare zabytkowe belkowania i ceglane posadzki. Po zakończeniu prac restauratorskich, od 2006 r. do października 2014 r. w budynku mieścił się Hotel Zamkowy i Restauracja "Stara Piekarnia". Obecnie na parterze funkcjonuje się Pizzeria "BuongiornO".
(na podstawie opracowania p. Joanny Strońskiej-Przybyła, kierownika Archiwum Państwowego w Katowicach, oddział w Pszczynie publikowanego w książce "Z dziejów pszczyńskich kamienic i ich mieszkańców 1748-1939) - za jej zgodę na użycie serdecznie dziękuję)
Rynek 19
więcej zdjęć (20)
Zbudowano: XVIII w.
Zabytek: A/466/65 z 14.12.1965 r.
Kamienica mieszczańska z XVIII w. Narożna. Murowana.
Po pożarze miasta z 1748 r. działka należała do Żyda Isaaka Salomona, który kupił ją wraz z nieukończoną kamienicą na przełomie 1764 i 1765 roku. Pierwszy opis kamienicy podaje, że składała się ona z budynku frontowego, podpiwniczonego z dwoma małymi piwnicami, gdzie na parterze znajdował się sklep, oraz cztery pokoje, komora (bez okna), i kuchnia. na pierwszym piętrze było pięć pokoi i kuchnia. W budynku gospodarczym po prawej stronie podwórza znadowała się izba czeladna i komora z maglem oraz stajnia, a po lewej szopa na magiel, komórka na drewno i węgiel. Za domem był mały ogródek.
Kamienica została przebudowana w roku 1863. Według projektu Wechowskego do budynku frontowego dobudowano komorę, kuchnię i sień przelotową, zaś w budynku gospodarczym dobudowano piętro z izbą i komorą. W roku 1864 budynek został sprzedany przez wnuka Samuela Skutscha, Ludwika, drukarzowi Augustowi Krummerowi za 6500 talarów. Agust Krummer był osiadłym w Pszczynie w roku 1849 przedsiębiorcą drukarskim wyznania ewangelickiego, który posiadał zakupioną za 1300 talarów od Christiana Schemmela dobrze prosperującą drukarnię przy dzisiejszej ulicy Chrobrego. Do tej drukarni w kolejnych latach dołączył on księgarnię, zakład litograficzny i introligatornię. W kamienicy przy Rynku 19 mieściła się siedziba jego firmy "Buch und Steindruckerei Gesellschaft m.b.H in Pless". Po śmierci Augusta Krummera w roku 1883 dom i przedsiębiorstwo zostały przejęte przez jego syna Augusta juniora, który z nieznnych przyczyn sprzedał je Maxowi Bertelsowi, który z żoną Heleną przyjechał do Pszczyny z Rybnika. Przedsiębiorstwo Bertels zlikwidował w roku 1921. Wówczas część wyposażenia i prawa do wydawania pszczyńskiej prasy została nabyta przez firmę Alfonsa i Otmara Lokay z Rynku 5.
W roku 1922 w kamienicy znajdowała się siedziba Banku Handlowego Aktiengesellschaft in Posen. W kamienicy mieściły się także biura adwokata i notariusza dr Mariana Pałki, salon fryzjerski Stanisława Kawalca, a także pracownia krawiectwa damskiego i męskiego oraz sklep z materiałami Augusta Honkischa.
(na podstawie opracowania p. Joanny Strońskiej-Przybyła, kierownika Archiwum Państwowego w Katowicach, oddział w Pszczynie publikowanego w książce "Z dziejów pszczyńskich kamienic i ich mieszkańców 1748-1939) - za jej zgodę na użycie serdecznie dziękuję)
Po pożarze miasta z 1748 r. działka należała do Żyda Isaaka Salomona, który kupił ją wraz z nieukończoną kamienicą na przełomie 1764 i 1765 roku. Pierwszy opis kamienicy podaje, że składała się ona z budynku frontowego, podpiwniczonego z dwoma małymi piwnicami, gdzie na parterze znajdował się sklep, oraz cztery pokoje, komora (bez okna), i kuchnia. na pierwszym piętrze było pięć pokoi i kuchnia. W budynku gospodarczym po prawej stronie podwórza znadowała się izba czeladna i komora z maglem oraz stajnia, a po lewej szopa na magiel, komórka na drewno i węgiel. Za domem był mały ogródek.
Kamienica została przebudowana w roku 1863. Według projektu Wechowskego do budynku frontowego dobudowano komorę, kuchnię i sień przelotową, zaś w budynku gospodarczym dobudowano piętro z izbą i komorą. W roku 1864 budynek został sprzedany przez wnuka Samuela Skutscha, Ludwika, drukarzowi Augustowi Krummerowi za 6500 talarów. Agust Krummer był osiadłym w Pszczynie w roku 1849 przedsiębiorcą drukarskim wyznania ewangelickiego, który posiadał zakupioną za 1300 talarów od Christiana Schemmela dobrze prosperującą drukarnię przy dzisiejszej ulicy Chrobrego. Do tej drukarni w kolejnych latach dołączył on księgarnię, zakład litograficzny i introligatornię. W kamienicy przy Rynku 19 mieściła się siedziba jego firmy "Buch und Steindruckerei Gesellschaft m.b.H in Pless". Po śmierci Augusta Krummera w roku 1883 dom i przedsiębiorstwo zostały przejęte przez jego syna Augusta juniora, który z nieznnych przyczyn sprzedał je Maxowi Bertelsowi, który z żoną Heleną przyjechał do Pszczyny z Rybnika. Przedsiębiorstwo Bertels zlikwidował w roku 1921. Wówczas część wyposażenia i prawa do wydawania pszczyńskiej prasy została nabyta przez firmę Alfonsa i Otmara Lokay z Rynku 5.
W roku 1922 w kamienicy znajdowała się siedziba Banku Handlowego Aktiengesellschaft in Posen. W kamienicy mieściły się także biura adwokata i notariusza dr Mariana Pałki, salon fryzjerski Stanisława Kawalca, a także pracownia krawiectwa damskiego i męskiego oraz sklep z materiałami Augusta Honkischa.
(na podstawie opracowania p. Joanny Strońskiej-Przybyła, kierownika Archiwum Państwowego w Katowicach, oddział w Pszczynie publikowanego w książce "Z dziejów pszczyńskich kamienic i ich mieszkańców 1748-1939) - za jej zgodę na użycie serdecznie dziękuję)
Rynek 21
więcej zdjęć (12)
Zbudowano: XVIII w.
Dawniej: Poczta
Zabytek: 468/65 z 14.12.1965 r.
Pierwotnie w miejscu obecnego budynku przy rynku pod numerem 21 znajdowały się dwa odrębne budynki. Budynki te przetrwały wielki pożar miasta, który strawił je w większości w roku 1748. Poczta zawitała tu w roku 1799, gdy właścicielem jednej z kamienic stał się Sebastian Rudziński, dyrektor poczty. W tamtych czasach poczta zajmowała się przesyłaniem listów i paczek, oraz przewozem osób. W pierwszej połowie XIX w. obie kamienice odkupił poczmistrz Carl Gottfried Stiller. Jedną zakupił w 1833 r. za 1600 talarów, a drugą w 1842 r. za 1750 talarów. W roku 1842 uzyskał on zgodę magistratu na dobudowę drugiego piętra i połączenie obu budynków. Projekt został zatwierdzony przez Juliusa Augustinii.Koszt całej przebudowy zamknął się sumą 4212 talarów. W roku 1850 przy okazji spisu do podatku w oświadczeniu podano, że na parterze znajdują się pomieszczenia wynajęte na czas nieoznaczony przez Generalną Dyrekcję Poczty w Opolu z przeznaczeniem na ekspedycję i pokoje dla podróżnych, na pierwszym piętrze mieściło się siedem pokoi i kuchnia, a na drugim piętrze - kuchnia i sześć pokoi. Na podwórzu została wybudowana stajnia na 12 koni, remiza na wozy i pomieszczenia na składowanie paszy.
W roku 1860 dyrekcja poczty w Opolu poprosiła pszczyński magistrat o wskazanie nowej lokalizacji dla poczty, ze względu na zbyt wygórowane żądania co do czynszu. W roku 1874 kamienicę zakupił kupiec Carl Gierich. Po jego śmierci w roku 1895 kamienicę zakupił książę pszczyński Jan Henryk XI Hochberg. W roku 1911 parterowe pomieszczenia zaadaptowano na mleczarnię, którą dzierżawił jeden z mieszkańców kamienicy, Paweł Woyte. Na kilka dni przed wybuchem wojny kamienica została zakupiona w dniu 24 sierpnia 1939 r. przez małżeństwo Józefa i Elżbietę Czembor.
W roku 1860 dyrekcja poczty w Opolu poprosiła pszczyński magistrat o wskazanie nowej lokalizacji dla poczty, ze względu na zbyt wygórowane żądania co do czynszu. W roku 1874 kamienicę zakupił kupiec Carl Gierich. Po jego śmierci w roku 1895 kamienicę zakupił książę pszczyński Jan Henryk XI Hochberg. W roku 1911 parterowe pomieszczenia zaadaptowano na mleczarnię, którą dzierżawił jeden z mieszkańców kamienicy, Paweł Woyte. Na kilka dni przed wybuchem wojny kamienica została zakupiona w dniu 24 sierpnia 1939 r. przez małżeństwo Józefa i Elżbietę Czembor.
Rynek
więcej zdjęć (870)