starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 9 głosów | średnia głosów: 6

Polska woj. dolnośląskie Wrocław Przedmieście Oławskie ul. Haukego-Bosaka Józefa, gen. XIII Liceum Ogólnokształcące

1951 , Ul. Hauke- Bosak 35. Publiczna Szkoła Powszechna Nr 17. Zbiory p. Agnieszki D.

Skomentuj zdjęcie
Anneob
Na stronie od 2020 maj
5 lat 11 miesięcy 9 dni
Dodane: 18 grudnia 2020, godz. 1:52:09
Rozmiar: 1654px x 1126px
0 pobrań
580 odsłon
6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Anneob
Obiekty widoczne na zdjęciu
szkoły średnie
Zbudowano: 1885-1887
Dawniej: XXX Knaben und XXIX Mädchen Volksschule, SP nr 17

Pierwsze projekty nowej szkoły wykonał H. F. Steinbart w 1884 r. jednak już rok później Richard Plüddemann dokonał zmian w konstrukcji schodów, stropów, a także projekcie elewacji. Pozwolenie na budowę wydano 24 czerwca 1886 r. Pierwotny projekt Steinbarta ceglanej fasady o klasycznych formach przekształcono w duchu architektury średniowiecznej. Ceglaną elewację ozdobioną glazurowymi elementami zwieńczono gzymsem z fryzem arkadowym. Ostatecznie budowa zakończyła się w 1887 r. i kosztowała 165 000 marek.



(za: Architektura Wrocławia XIX-XX wieku w twórczości Richarda Plüddemanna; Agnieszka Gryglewska)


Dawniej: Clausewitz Strasse
W 1860 r. kupiec Heinrich Karlowsky zaproponował utworzenie w kwartale ulic Traugutta, Pułaskiego, Worcella i Krasińskiego dwóch krzyżujących się ulic. Jedna miała połączyć ul. Traugutta z ul. Worcella, zaś druga ul. Krasińskiego z ul. Pułaskiego. Wielkie trudności z wykupem parceli spowodowały upadek koncepcji poprowadzenia ulicy z północy na południe. Jednak budowa drogi z zachodu na wschód także nie mogła być w pełni zrealizowana. Najwięcej problemów sprawiał właściciel wielkiej olejarni znajdującej się wewnątrz kwartału, w miejscu dzisiejszego zespołu szkół. Efektem było równoczesne powstawanie dwóch ślepych ulic, jednej od ul. Krasińskiego i drugiej od ul. Pułaskiego kończących się płotem wspomnianej olejarni. Stan taki utrzymywał się do początku XX w. kiedy ostatecznie nastąpiło połączenie obu odcinków. Dopiero wtedy miasto oficjalnie przejęło ulicę pod warunkiem, że będzie wybrukowana czego podjął się przedsiębiorca browarniany Karl Scholz. Początkowo ulica podzielona na dwa odcinki nosiła dwie nazwy, takie same jak ulice od których odchodziły. Dopiero po połączeniu nadano jej nieoficjalną nazwę Karlowsky Str., a w 1911 r. ostatecznie Clausewitzstr. Pierwsza wywodziła się od nazwiska twórcy ulicy, druga upamiętniała Carla Philippa Gottfrieda von Clausewitza (1780-1831) pruskiego generała i teoretyka wojskowości, którego grób znajdował się najpierw na starym cmentarzu wojskowym przy ul. Krasińskiego, następnie na nowym cmentarzu wojskowym na rogu ul. Ślężnej i al. Wiśniowej, by ostatecznie trafić w 1972 do Berlina.
Podobnie jak okoliczne ulice także tutaj wystąpiły znaczne szkody podczas II wojny światowej. Zniszczone zostały kamienice po północnej stronie nr 2-18, 30-32, 36-38, a także nr 3-9, 13 oraz narożny budynek z ul. Pułaskiego po stronie południowej. Po wojnie uzupełniono zabudowę pod nr 2-14, 3-9 oraz nr 13 lecz równocześnie zburzono pod koniec lat 90. kamienicę nr 34. Obecną nazwę generała Józefa Haukego-Bosaka (1834-1871), dowódcy w powstaniu styczniowym i działacza emigracyjnego nadano po wojnie.