W 1930 roku na terenie Maczek mieszkało 3247 osób. Do rozwoju osady przyczyniło się zlokalizowanie na tym terenie zakładów wodociągowych, zaopatrujących w wodę okoliczne miejscowości Zagłębia Dąbrowskiego i kilka miast Górnego Sląska. Inicjatorem tego przedsięwzięcia był pierwszy prezydent II Rzeczpospolitej Gabriel Narutowicz. Decyzję o budowie ujęcia wodnego w Maczkach na Białej Przemszy polskie władze państwowe podjęły w 1928 roku, po przeprowadzeniu wszechstronnych badań i ekspertyz mających na celu określenie zasobów, jakości i lokalizacji źródeł wody. Autorem przyjętego do realizacji projektu był prof. R. Rosłoński. Budowę prowadziły Państwowe Zakłady Wodociągowe na Górnym Śląsku od 1929 roku; w 1930 roku zaczęto dostarczać wodę do Sosnowca, a w styczniu 1931 roku uruchomiono zakład. W jego skład wchodziły: żelbetonowe ujęcie wody na Białej Przemszy jaz piętrzący wodę, śluza płucząca i kanał doprowadzający wodę do pompowni wody surowej), odmulnik (osadnik) z czterema komorami, dwie komory filtracyjne, pompownia (hale maszyn) wraz z siecią wodociągową oraz zbiornik wody czystej. Przez pierwsze lata działalności produkowano tu 40.000 m3 wody na dobę. Była ona odpowiednia do picia, a ze względu na niski stopień twardości szczególnie przydatna w przemyśle. .Do końca 1937 roku trwała rozbudowa zakładu. Prowadzono ją w warunkach postępującego zanieczyszczenia wód Białej Przemszy przez fabrykę celulozy i papieru w Kluczach. Wybudowano nowe ujęcie wody na rzece Sztole w miejscowości Ryszka. Woda ze Sztoły popłynęła do zakładu w Maczkach nowym kanałem. Z eksploatacji Białej Przemszy zrezygnowano.