Zdjęcie można dać do renowacji. A czy wiesz co to za uroczystość?

Myślę że weswlw będzie?Rodzina czeka na kawalera co pannicę w białym powiedzie do siebie.

To jest wesele, tylko nowożeńcy starsi, panna młoda trzyma bukiet, obok niej pan młody z przystrojoną klapą garnituru. Wówczas nie ubierano białych sukni. Ten mały chłopiec to mój opa, stoi przy swoich rodzicach (jego ojciec, mój praopa jest bratem panny młodej ;) ).

Grzegorzu, zrekonstruowałam to zdjęcie. Priv.

do EPI: Kolegi nie ma od dwóch lat na portalu. Chyba się nie uda kontakt.

do Desperado: Ok, dzięki.

Piękne zdjęcie! Nie mogę się powstrzymać, by nie przytoczyć tu fragmentu ze strony , który pasuje tu jak ulał: "Bardzo interesujące są zdjęcia ślubne i weselne, głównie te uwieczniające kobiety, zwłaszcza panny młode. Każdą z nich wyróżnia wianek mirtowy symbolizujący panieństwo i niewinność. Nakrycie głowy panny młodej – jak widać na zdjęciach – było bardzo ważną częścią jej obrzędowego stroju. Zielony wianek mirtowy mogła założyć tylko dziewica. Był on zawsze bardzo dobrze widoczny, albowiem włosy zaczesane gładko (bez grzywki) były upięte z tyłu głowy w kok. Mężczyźni, w tym nowożeńcy, już w drugiej połowie XIX wieku zaakceptowali zachodnie wpływy kulturowe, a konkretnie – mieszczański strój obrzędowy. I tak, na zachowanych fotografiach każdy pan młody ubrany jest w elegancki czarny garnitur (ancug), białą koszulę z zawiązaną pod szyją białą (rzadziej ciemną) muszką. Z butonierki wystaje gustowna chusteczka, a do klapy marynarki przypięta jest woniaczka, czyli mały bukiecik mirtowy, dodajmy: jedyny tradycyjny rekwizyt mający przypominać dawną „różdżkę weselną”. W ręku trzyma białe rękawiczki, nieraz również cylinder. Taki wizerunek pana młodego dopełniają skórzane półbuty. Natomiast wśród pań młodych staromodną elegancją wyróżniają się te ubrane w strój ludowy zwany chłopskim, czyli w ancug, który był szyty z czarnej tkaniny fabrycznej (weluru, aksamitu, cienkiej wełny, rypsu lub jedwabiu). Składał się on z dwóch części – charakterystycznego kaftana (jupy, inaczej jakli) ze stójką, zapinanego na zatrzaski (ozdobne guziki naszyte w jednym lub dwóch rzędach stanowiły element dekoracyjny), sięgającego za biodra, poszerzanego u dołu i bardzo często zakończonego koronkową falbaną. Spódnica (mazelonka) doszyta była do stanika (lajbika). Widoczne na zdjęciach mazelonki są stosunkowo krótkie, gdyż zgodnie z modą z początku XX wieku sięgają do połowy łydki. Całość tego czarnego stroju ślubnego obowiązkowo dopełnia biały (jasny) fartuch (jedwabny, atłasowy, adamaszkowy, brokatowy lub satynowy), krótszy od mazelonki i typowy dla strojów Śląska Opolskiego. Jak widać, fartucha (zopaski) jako symbolu kobiecości, pracowitości, płodności nie mogło zabraknąć również w stroju obrzędowym. Ten dostojny wizerunek pań młodych spod Góry Świętej Anny, ubranych w tradycyjny strój, zwany też polskim, dopełniają gustowne kolczyki. Co godne uwagi – panny młode nie trzymają już w ręku książeczki do nabożeństwa, zastąpił ją bowiem zgodnie z najnowszymi trendami mody i walorami estetycznymi bukiet kwiatów."

do Dana : Zapraszam do "fotografii obok". Przed chwilą załadowałam zrekonstruowane wyżej zdjęcie.

do EPI: Niezła robota.

do Neo[EZN]: Dziękuję.

Wymiana (rekonstrukcja - EPI).