Legenda mówi o tonącym podczas szalejącego sztormu żaglowcu, którego załoga modliła się o ocalenie przed okrętową figurką Matki Bożej z Dzieciątkiem. Prośby żeglarzy zostały wysłuchane. Wkrótce znaleźli się na lądzie, a z morza, resztkami sil wydobyli figurkę Tej, której zawdzięczali życie. Statuetkę Wybawicielki ustawili - na pamiątkę miejsca ocalenia - w pobliżu wiejskiej studzienki. Tam ją zobaczyła, promieniującą, miejscowa ludność Swarzewa. Tyle głosi legenda, utrwalona przez prof. dr. hab. Uniwersytetu Gdańskiego Jerzego Sampa. Z zapisków opatów cysterskich w Oliwie wiemy, że kaszubscy rybacy wystawili nad studzienką kapliczkę i czcili w niej Madonnę aż do chwili, kiedy w połowie XV wieku postanowili przenieść figurkę do Kościoła pod wezwaniem św. Piotra i Pawła w Helu. W Swarzewie bowiem kościół w owych czasach jeszcze nie istniał.
Ksiądz Fankidejski w latach osiemdziesiątych wieku XIX tak opisał kapliczkę nad studzienką: "... okrągła kapliczka, cala murowana, kryta gontem, bardzo mała...” W latach 1997-1998 kaplicę odrestaurowano. Ze studzienki umieszczonej pod ołtarzem w kapliczce pielgrzymi czerpią wodę, która wg niektórych ma właściwości uzdrawiające. Współcześnie czciciele Matki Boskiej Swarzewskiej otaczają „studzienkę" wielką czcią. Każda pielgrzymka nawiedzająca swarzewskie sanktuarium, kieruje się do miejsca objawienia Matki Boskiej w Swarzewie. Do roku 1970 znaczenie studzienki podkreślało umieszczone tam na drewnianej tablicy „Krótkie opisanie zjawienia się cudownego obrazu Najświętszej Maryi Panny Swarzewskiey, nazwanego z xiąg kościoła swarzewskiego wyięta y z tradycyi podane, wierszem polskim wyłożone. Roku Pańskiego 1775.
(Petroniusz w oparciu o )