 | Polska › Filmy kręcone na Śląsku › Jestem mordercą |
2015 , Kadry (printscreen) z filmu "Jestem mordercą" w reżyserii Macieja Pieprzycy. Producent: Renata Czarnkowska-Listoś, Maria Gołoś.
Na zdjęciach - na górze garaże w jednostce wojskowej, na dole: wnętrze aresztu na Rakowickiej w Warszawie.
ritterswalder
 Dobrze byłoby wstawić do Warszawy NN. 2021-04-07 11:44:51 (5 lat temu)
mokotofil
+2 głosów:2 Gdyby tak górne odwrócić to mielibyśmy idealnie jednostką wojskową na rogu Żwirki i Hynka 2021-04-07 21:36:20 (5 lat temu)
do mokotofil: Bo to są te garaże tylko flipnięte - brawo :-) 2021-04-07 21:41:36 (5 lat temu)
Ewqa100
+1 głosów:1 Przypisane, tylko nie wiem czy flipnąć zrzut ekranu czy trzymamy się oryginału. Na filmie jak widać był odwrócony obraz. Natomiast dolne zdjęcie zidentyfikowałam, to wnętrze aresztu na Rakowieckiej. Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: literówka 2021-04-08 05:38:26 (5 lat temu)
bonczek_hydroforgroup
+1 głosów:1 do Ewqa100: Zrób proszę tak jak jest w rzeczywistości. 2021-04-08 07:15:01 (5 lat temu)
do bonczek_hydroforgroup: Flipnęłam. terazz obraz odpowiada rzeczywistości :) 2021-04-08 18:08:17 (5 lat temu)
|
|
Na stronie od 2017 styczeń
9 lat 4 miesiące 2 dni |
 |
jednostki wojskowe
|
Film kręcono w następujacych miejscach:
- Warszawa, Rakowiecka 21 - filmowa komenda milicji
- Warszawa, kamienica i kapliczka przy ul. Naddnieprzańskiej 33 - familok w którym mieszka Kalicka
- Warszawa, Areszt Śledczy Warszawa-Mokotów na ul. Rakowieckiej - wnętrze więzienia gdzie osadzony jest Kalicki
- Warszawa, garaże w jednostce wojskowej przy ulicy Żwirki i Wigury - garaże gdzie ma być wykonany wyrok śmierci na Kalickim
- Warszawa, domy szeregowe przy ulicy Przyrynek - ulica na której miał swój nowy dom milicjant Janusz Jasiński
- Mysłowice, kopalnia "Mysłowice" - scena rozpoczynająca film, kiedy znaleziono zwłoki kobiety
- Katowice - Nikiszowiec, ulica Garbarska - scena znalezienia zwłok kobiety obok torów kolejowych
Powyższy opis : Ewqa 100
Jestem mordercą – polski film fabularny z 2016 w reżyserii Macieja Pieprzycy, inspirowany historią Zdzisława Marchwickiego, domniemanego „wampira z Zagłębia”, ukazaną w realiach Polski Ludowej lat 70. XX wieku.
Opis fabuły:
Film jest inspirowany prawdziwymi wydarzeniami z początku lat 70. XX w. Główny bohater filmu, Janusz Jasiński, jest młodym porucznikiem Milicji Obywatelskiej. Po kolejnych niepowodzeniach dotychczasowego śledztwa w sprawie brutalnych zabójstw kobiet zostaje mianowany nowym szefem grupy dochodzeniowej. Stara się zrobić wszystko, by wykorzystać życiową szansę i złapać seryjnego mordercę.
Obsada:
Arkadiusz Jakubik – Wiesław Kalicki, postać wzorowana na Zdzisławie Marchwickim
Agata Kulesza – Lidia Kalicka, żona Wiesława
Mirosław Haniszewski – Janusz Jasiński
Magdalena Popławska – Teresa Jasińska, żona Janusza
Karolina Staniec – fryzjerka Anka, kochanka Jasińskiego
Piotr Adamczyk – major Aleksander Stępski
Tomasz Włosok – milicjant Roman Mazur
Michał Żurawski – milicjant Marek, współpracownik Jasińskiego
Michał Anioł – oficer
Tomasz Borkowski – sierżant Olsza
Konrad Bugaj – inżynier Ulewicz
Wojciech Brzeziński – Józef Malec
Wiesław Cichy – Pierwszy sekretarz
Monika Chomnicka-Szymaniak – ofiara męża
Izabela Dąbrowska – Krystyna Górecka
Joanna Fidler – siostra Ulickiego
Michał Filipiak – milicjant Witek
Piotr Garlicki – teść Jasińskiego
Stephanie Jaskot – Ula, bratanica pierwszego sekretarza
Jakub Kamieński – biegły
Marek Karpowicz – oficer
Marek Kasprzyk – kapitan Nowak
Mariusz Kiljan – mistrz ceremonii na otwarciu muzeum „Wampira z Zagłębia”
Sebastian Konrad – mężczyzna na rowerze
Cezary Kosiński – prokurator Andrzej Molenda
Artur Krajewski – sąsiad Kalickich
Sergiej Kriuczkow – Rosjanin
Igor Kujawski – sędzia Tadeusz Wroński
Grażyna Laszczyk-Frycz – matka nieżyjącego
Wojciech Leonowicz – milicjant Jerzy; w napisach imię bohatera: Witek
Marek Lipski – kat
Jerzy Mazur – biegły
Michał Michalski – milicjant Zygmunt
Grzegorz Mielczarek – Piotr Konieczny
Sara Mrozik – Marysia Kalicka, córka Wiesława
Sławomir Muniak – technik z kamerą
Dariusz Niebudek – mąż ofiary na torach
Elżbieta Okupska – Śliwowa
Justyna Orzechowska – żona Koniecznego
Katia Paliwoda – milicjantka Janeczka
Patryk Piras – Franek Jasiński, syn Janusza
Leszek Piskorz – naczelnik więzienia
Aleksandra Pisula – kobieta na przystanku
Krzysztof Plewako-Szczerbiński – milicjant Norbert
Andrzej Popiel – milicjant Stach
Eryk Pratsko – syn Koniecznego
Krzysztof Pyziak – milicjant Heniek
Marek Rachoń – Ulicki
Zofia Schwinke – Iwona
Igor Słupecki – pomocnik kata
Kamil Stankiewicz – syn Kalickiego
Jarosław Stypa – barman
Marcin Szaforz – lekarz w szpitalu psychiatrycznym
Agnieszka Wagner – Grażyna Stępska, żona Aleksandra
Sławomir Zapała – milicjant Sylwek
Aleksandra Zawalska – sąsiadka Kalickich
Helena Zawistowska – córeczka Koniecznego
Krzysztof Globisz – wybitny aktor na spotkaniu z pierwszym sekretarzem
Leszek Wiśniewski – strażnik więzienny
Andrzej Chłapecki – asystent pierwszego sekretarza w teatrze; nie występuje w napisach końcowych
Źródło: Filmpolski.pl.
Nagrody:
2016: Gdynia (Festiwal Filmowy) – Srebrne Lwy,
2016: Gdynia (Festiwal Filmowy) – Nagroda Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych,
2017: Chicago (Festiwal Filmu Polskiego w Ameryce) – Nagroda Specjalna Jury,
2017: Tarnów (Tarnowska Nagroda Filmowa) – Grand Prix.
W 2017 film był również nominowany do Polskiej Nagrody Filmowej „Orzeł” w kilku kategoriach
Źródło:
W ciągu dwóch lat udało się wybudować jednopasmową drogę brukowaną granitową kostką, wyposażoną jednak w chodniki i ścieżki rowerowe, po zawodach prace kontynuowano - aleja została poszerzona i pokryta asfaltem, ustawiono też gazowe latarnie zaprojektowane specjalnie dla tej drogi. Ich wzór nie miał w Warszawie analogii. Wzdłuż ulicy posadzono lipy. Aleję uroczyście otwarto 26 sierpnia 1934. Otrzymała imię Franciszka Żwirki i Stanisława Wigury – zwycięzców zawodów Challenge 1932, którzy zginęli tragicznie w katastrofie lotniczej.
Pierwszym obiektem wybudowanym w pierzei ulicy był gmach Kierownictwa Marynarki Wojennej (Żwirki i Wigury 105, pierwotnie Wawelska 7 A) według projektu architekta Rudolfa Świerczyńskiego i inżyniera Stefana Bryły, który zajął się stroną konstrukcyjną projektu. Licowany piaskowcem budynek otrzymał nowoczesną konstrukcję ze stali i żelbetu. Wnętrza wykończono bardzo luksusowo, używając do tego celu m.in. marmuru, dolomitu, terrazytu i alabastru. Obecnie w gmachu mieści się m.in.:
* Filia Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej dla Pracowników Wojska SPZOZ
* Redakcja pisma "Głos Weterana i Rezerwisty"
* Urząd Dziekana Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej (Prawosławny Ordynariat Wojska Polskiego)
W okresie okupacji ulica nosiła nazwę Lotników (Strasse der Flieger). W latach 1955-1960 zmieniono nazwę Żwirki i Wigury na Rokitnicką, jednak po pięciu latach przywrócono starą nazwę. Obecnie nosi ją uliczka ulokowana między Polem Mokotowskim, a obiektami klubu RKS Skra Warszawa. Krótko potem zrekonstruowany został Pomnik Lotnika w Warszawie, stojący u zbiegu z Ulicą Wawelską. W 2006 r. zmieniono część nazwy trasy z ulicy Żwirki i Wigury na aleję Żwirki i Wigury.
Wikipedia
Przecznice ulicy Rakowieckiej to al. Niepodległości i ul. Wiśniowa, dodatkowo w kierunku południowym odchodzą od niej ulice Akacjowa, Fałata, Łowicka, Kielecka, Opoczyńska, Asfaltowa, Kazimierzowska, Sandomierska i Starościńska. Ulica nie ma przedłużenia z żadnej strony.
Wzdłuż ulicy znajdują się stare zabudowania Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, zabudowania Szkoły Głównej Handlowej, Kościół i Parafia św. Andrzeja Boboli razem z Papieskim Wydziałem Teologicznym, Sekcja św. Andrzeja Boboli "Bobolanum", Muzeum Geologiczne, Państwowy Instytut Geologiczny, Urząd dzielnicy Mokotów, Areszt Śledczy oraz Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. U zbiegu z aleją Niepodległości znajduje się południowe wejście do stacji metra Pole Mokotowskie.