Forum Skyscrapercity, zdjęcie 1300px:
Duże zdjęcie - link bezpośredni:
Blog: Miniatura podlinkowana do dużego zdjęcia na fotopolsce:
Duże zdjęcie: link do zdjęcia:
Miniatura: link do miniatury:
1981 , Byłem do dziś pewien, że kiedyś już to ujęcie umieściłem, ale wszystko wskazuje na to, że jakoś mi to umknęło. Na tym zdjęciu wykonanym w 1981 roku z wysokiego piętra budynku przy Lubuskiej 1-3 widoczne są: na najbliższym planie dach i najwyższa kondygnacja budynku przy ul. Stysia 24-69 (zwanego czasem "Jamnikiem"), dalej dwa bliźniacze pięciokondygnacyjne bloki przy ul. Zielińskiego 63-75 (ten bliższy, bardziej z prawej) oraz Zielińskiego 78-90 (ten dalszy, pośrodku kadru); za tym dalszym widać baraki i jakąś bazę, chyba transportową, nie pamiętam dokładnie co tam było. Te dwa niemal identyczne wysokie bloki w oddali, to o ile dobrze rozpoznaję Wielka 53-59 (ten pośrodku) i Drukarska 2-8 (ten z prawej). Komin natomiast należał do kotłowni przedwojennego szpitala, w budynkach którego obecnie mieści się Akademia Ekonomiczna (dawna kotłownia to o ile się nie mylę dzisiejsze archiwum, budynek "K" tej Akademii). Ten biały wysoki blok na prawo od komina to natomiast DS "Ślężak".
Na zdjęciu nie ma oczywiście jeszcze powstałej znacznie później zabudowy przy ul. Grabskiego ani galeriowca - por. foto z 2011 r. wykonane z tego samego miejsca:
- ani tym bardziej Centrum Południowego. Nie ma też rzecz jasna kompleksu Sky Tower, a znajdujący się wcześniej na jego miejscu "Poltegor" jest poza kadrem - na prawo od tego ujęcia.
Dawniej: Wenzel-Hancke Krankenhaus, Akademia Ekonomiczna im. Oskara Langego
Autorzy: R. Plüddemann i Karl Klimm. Pierwsze zbudowano budynki gospodarcze (1894-1895), a następnie kostnicę (1895) i budynki szpitalne (1895-1896). Szpital ufundowała fundacja Liny Hancke. Powierzchnia działki 37,75 arów. Działkę nieodpłatnie pod budowę przekazało miasto.
Do lat 70. XX w. ul. Wielka i ul. Przestrzenna tworzyły jedną długą ulicę od pl. Hirszfelda od ul. Wapiennej. Założył ją w 1871 r. graf Pinto i od jego imienia nazwano ulicę Pintostr. Obok niej występowała też nazwa Hugostr. od właściciela pracowni rzeźbiarskiej i kamieniarza Hugo Laubego. Wktótce po wytyczeniu ulicy, jej założyciel sprzedał parcele bankowi Friedentahl & Co., następnie przejął je Wrocławski Bank Budowlany, by na koniec trafić w ręce Wrocławskiego Towarzystwa Akcyjnego Nieruchomości. Ciągłe zmiany właścicieli spowodowały, że dopiero w 1887 r. zakończono budowę ulicy. Wtedy też zmieniono nazwę na Goethestr.
W czasie wojny zniszczono niemal całą zabudowę ulicy, zwłaszcza w jej zachodnim odcinku. Po wojnie, do 20 grudnia 1974 r. ulicę nazywano ul. Wielką. Wtedy podzielono ją, tworząc w środkowym odcinku wysypisko gruzu (Wzgórze Andersa). Odcinek od ul. Powstańców Śląskich do ul. Ślężnej pozostał ul. Wielką, zaś od ul. Borowskiej na wschód nazwano ul. Przestrzenną.
W początkach swojego istnienia ulica prowadziła od ul. Podwale i kończyła się na wysokości dzisiejszego nasypu kolejowego. Nosiła wtedy jeszcze nazwę Gabitzerstr. Na początku lat 70. XIX wieku w związku z budową gmachu Śląskiego Muzeum Sztuk Pięknych odcinek od ul. Podwale do ul. Kościuszki nazwano Museumstr. (ul. Muzealna). W tym samym czasie zmieniono też nazwę obecnej ul. Zielińskiego na Höfchenstr. Wywodziła się ona od nazwy dawnej wsi Höfchen (Dworek) włączonej do Wrocławia w 1886 r. Rozwój ulicy na południe ąż do pl. Hirszfelda nastąpił po 1880 r. za sprawą działalności spółki Schlesische Immobilien Aktien Gesellschaft. Zabudowę zdominowały wtedy kamienice czynszowe.
Ulica mocno ucierpiała w czasie walk od Festung Breslau. Ze zwartej zabudowy ocalało jedynie kilka kamienic. Po 1945 r. patronem ulicy został Tadeusz Zieliński (1859-1944), badacz i fililog klasyczny. W połowie lat 60. XX w. likwidacji uległ odcinek ulicy między ul. Kościuszki i ul. Piłsudskiego.
Ulica powstała pod koniec XIX wieku. Jej najstarszy odcinek biegł od ul. Wielkiej na południe do nieistnijącej dziś drogi zwanej Kräuterweg. Przedłużenie dalej na południe aż do ul. Sztabowej nastąpiło w pierwszych latach XX wieku. Mniej więcej w tym samym czasie powstała zabudowa ulicy. Patronem został Johannes Gensfleisch zum Gutenberg (ok. 1396-1468), złotnik i drukarz, wynalazca ruchomej czcionki.
W czasie II wojny światowej cała zabudowa ulicy została zrównana z ziemią. Po wojnie wprowadzono obecną nazwę w pewnym stopniu nazwiązującą do przedwojennej. W kolejnych latach w miejscu przedwojennych domów wzniesiono nowe bloki z wielkiej płyty.
Dawniej: Gabitz Strasse, Gajowicka (1945-1948), Adama Próchnika
Początkowy bieg ulicy pokrywa się mniej więcej z dawną drogą biegnącą od Wrocławia do wsi Gajowice (Gabitz). Początkowo ulica kończyła się przy dawnym cmentarzu na wysokości obecnej ul. Pretficza lecz w 1905 r. przedłużono ją dalej na południe. Już w pierwszej połowie XIX wieku zabudowa była dość zwarta, którą stopniowo zastępowały okazałe kamienice czynszowe. Odcinek południowy zabudowywano jeszcze w latach 20. XX wieku. Wtedy powstały m.in. gmach Nowej Komendantury (dziś sztab ŚOW), budynki w rejonie ul. Hallera proj. M. Mathisa. Końcowy odcinek zabudowany był willami zamożnych Wrocławian. Nazwa ulicy pochodziła od wspomnianej już wsi Gabitz.
W czasie walk o Festung Breslau zabudowa ulicy została niemal całkowicie zrównana z ziemią. Odbudowa rozpoczęłą się już w latach 50. lecz większość bloków powstała w latach 60. i 70.
Ulica przez pierwsze trzy powojenne lata nosiła obecną nazwę - ul. Gajowicka. W 1948 r. patronem został Adam Feliks Próchnik (1892-1942), działacz socjalistyczny i oświatowy, historyk. Od 1969 r. kiedy zlikwidowano odcinek ulicy między ul. Zaporoską i ul. Lubuską był on patronem właściwie dwóch ulic. W 1981 r. krótszy odcinek (od ul. Kolejowej do ul. Lubuskiej) otrzymał nowego patrona Wincentego Stysia (1903-1960), prawnika, ekonomistę i historyka.