Odra (czes. i dł. Odra, niem. Oder, gł. Wodra, łac. starożytna Suevus, łac. średniowiecza Oddera (w Dagome iudex), Odera; łac. renesansowa Viadrus (od 1543)) – rzeka w Europie Środkowej, w zlewisku Morza Bałtyckiego, na terenie Czech, Polski i Niemiec. Pod względem całkowitej długości jest drugą (po Wiśle) rzeką Polski. Biorąc pod uwagę tylko jej część w granicach Polski jest trzecią rzeką pod względem długości (po jej dopływie Warcie).

Rzeka ma długość 854,3 km, z czego 742 km w Polsce. Powierzchnia dorzecza Odry obejmuje obszar 118 861 km² z tego 106 056 km² w Polsce.

Wypływa na wschodzie Czech, w Górach Odrzańskich w Sudetach Wschodnich, na wysokości 634 m n.p.m.; uchodzi do Roztoki Odrzańskiej, będącej zatoką Zalewu Szczecińskiego, w północno-zachodniej części Polski, przy północnej granicy miasta Police.

Największymi miastami nad Odrą są: Ostrawa w Czechach oraz Opole, Wrocław i Szczecin w Polsce.

Odra swoje źródło ma na południowo-wschodnim zboczu wzgórza Fidlův kopec w Górach Odrzańskich na wysokości 634 m n.p.m. Płynie przez Bramę Morawską, poniżej przez Śląsk. W górnym biegu pomiędzy Boguminem a ujściem Olzy na krótkim odcinku jest rzeką graniczną między Polską a Czechami, a w dolnym – od ujścia Nysy Łużyckiej (w km 542,4) stanowi granicę między Polską i Niemcami przez 161,7 km długości swojego biegu. Powyżej Gryfina we wsi Widuchowa, na 704,1 km biegu, Odra rozdziela się na dwa nurty – Odrę Wschodnią (która przechodzi w Regalicę do jeziora Dąbie) oraz płynącą przez centralne dzielnice Szczecina i omijającą od zachodu jezioro Dąbie – Odrę Zachodnią. W okolicy Szczecina, na Międzyodrzu, płynie już kilkoma korytami, z których główne to (oprócz Odry Wschodniej i Zachodniej) Duńczyca, Parnica i Święta. Odcinek rzeki w Policach utworzony przez połączenie Odry Zachodniej i wód wypływających z jeziora Dąbie poprzez Iński Nurt, Babinę aż do ujścia do Roztoki Odrzańskiej nosi nazwę Domiąży.

Północna część Odry Zachodniej, począwszy od północnego mostu Trasy Zamkowej w Szczecinie, należy do akwenu polskich morskich wód wewnętrznych.

Średni spadek rzeki w jej górnym biegu wynosi 7,2‰, poniżej Bramy Morawskiej spadek zmniejsza się do 0,33‰, a średni spadek na całej długości wynosi 0,74‰.

Dzięki uregulowaniu całego koryta Odra jest najdłuższą śródlądową drogą wodną w Polsce. Nazwana Odrzańską Drogą Wodną była żeglowna od ujścia Opawy. Po powodziach z 1997 - Powódź tysiąclecia oraz z 2010 jest żeglowna od Śluzy Koźle długość odcinka żeglownego zmniejszyła się z 761 km do 646 km. Skanalizowana od Kędzierzyna-Koźla do Brzegu Dolnego, była wykorzystywana przez kraje środkowoeuropejskie nie mające dostępu do morza.

Kanalizacja Odry odbyła się w dwóch etapach. Pierwszy zrealizowano w latach 1888 - 1897, skanalizowano wówczas odcinek od Koźla do ujścia Nysy Kłodzkiej, wybudowano 12 stopni wodnych ze śluzami komorowymi. Szybko jednak okazało się, że jest to niewystarczająca liczba i w latach 1907 - 1922 w ramach drugiego etapu powstało 10 kolejnych stopni.

W dorzeczu Odry znajduje się 7 elektrowni wodnych (największa w Brzegu Dolnym o mocy 9,7 MW).

Na Odrze funkcjonuje kilka przepraw promowych, w tym na terenie województwa lubuskiego w Milsku, Pomorsku, Brodach i Połęcku. W Bytomiu Odrzańskim i Brzegu Dolnym działa przeprawa promowa.

Powierzchnia dorzecza Odry obejmuje obszar 118 861 km² z tego 106 056 km² w Polsce, co stanowi 32,9% powierzchni kraju. Dorzecze wykazuje asymetrię na korzyść dopływów prawobrzeżnych. Jego najwyższym punktem jest wierzchołek Śnieżki (1602 m n.p.m.).

Największymi lewobrzeżnymi dopływami są rzeki wypływające w Sudetach, m.in. Opawa, Nysa Kłodzka, Bystrzyca, Kaczawa, Bóbr i Nysa Łużycka; wśród dopływów prawobrzeżnych wyróżnia się najzasobniejszy w wodę i najdłuższy dopływ Odry - Warta, poza tym m.in. Mała Panew, Barycz i Ina.

Kanały śródlądowe łączące się z Odrą:

* Kanał Gliwicki (prawy, 98 km rzeki, Kędzierzyn-Koźle)
* Kanał Odra-Sprewa (lewy, 553 km rzeki, Eisenhüttenstadt)
* Kanał Finow (lewy, 667 km rzeki, Hohensaaten)
* Kanał Odra-Hawela (lewy, 667 km rzeki, Hohensaaten)
* Kanał Hohensaaten-Friedrichsthal (niem. Hohensaaten-Friedrichsthaler Wasserstraße, HoFriWa) (lewy, Odra Zachodnia, Hohensaaten)

Poprzez Wartę, jej dopływ Noteć i Kanał Bydgoski Odra posiada połączenie także z Wisłą.

Źródło [ Wikipedia]
Stare mapy rzeki Odry z 1896 roku można znaleźć na

Heroldisdorf (1288), Herisdorf (1407), Herischdorf (1409)

Historyczna nazwa typu dzierżawczego, wywodzona jest od imienia Herold (lub zawołania rodowego), odnoszącego się zapewne do założyciela (zasadźcy) wsi.Malinnik był w średniowieczu wsią rolniczą, a od XV w. tkacką. Na jej terenie nad potokiem, zapewne w dolnej części wsi zakładano bielniki. Szczyt rozwoju tkactwa przypadł na około połowę XVIII w. Jego rozwój trwał do 1 połowy XIX w. W 1749 r. wzmiankowane były bielarnie z zabudowaniami w okolicach młyna, które stanowiły własność Jeremiasza Römischa i Gottfryda Römischa. W 2 połowie XIX w. nastąpił upadek tkactwa.
1288 – pierwsza wzmianka o wsi Heroldisdorf. Podpisany przez księcia Bolesława w dniu 20 marca dokument jest nadaniem prawa własności karczmy komturowi zakonu joannitów w Cieplicach.1309 – część majątku książęcego w Malinniku otrzymał jako własność dziedziczną Fritzko, łowczy księcia Bernarda Lwóweckiego i Henryka Śląskiego; w 1312 r. ustanowiono dla właściciela czynsz z połowy łana ziemi w tej wsi. Miejscowość była w tym czasie wolną wsią książęcą. Łowczy Fritzko żył jeszcze w 1320 r., bowiem jest to data przekazania mu pod zarząd wszystkich książęcych lasów wokół Jeleniej Góry.
1317 – majątek joannitów-szpitalników od Świętego Krzyża w Jeleniej Górze we wsi obejmował 5 gospodarstw kmiecych oraz rozległe ogrody uprawne.
1375 – księżna Agnieszka Świdnicka poświadczyła dokument sprzedaży majątku w Cieplicach i Malinnika przez ówczesnego właściciela dóbr w tych miejscowościach, Konrada von Gerstenberga. Nabywcą obu miejscowości była Zofia, wdowa po Hansie von Nimptsch i jej synowie Vincenz i Hans.
1381 – w dniu 16 sierpnia wydany został, podpisany przez króla Wacława Czeskiego akt nadania na własność dziedziczną majątku w Cieplicach i Malinniku rodzinie Gotsche Schoff, rezydującej na zamku Chojnik. Nadanie objęło również istniejący już wcześniej młyn w Malinniku. W tym samym roku wzmiankowany Heinrich Wiltperg, marszałek księżnej Agnieszki, który był zobowiązany Gotsche Schoffowi do zapłacenia czynszu na rzecz majątku i folwarku w Cieplicach i Malinniku. Część gruntu w Malinniku pozostawała nadal własnością książęcą.
1384 – kolejnym nadaniem dla Gotsche Schoffa było ofiarowanie przez księżnę Agnieszkę czynszu z gruntów uprawnych we wsi. Ten zaś w 1393 r. ustanowił 2 marki czynszu ze swojego majątku w Malinniku na rzecz kaplicy na zamku Chojnik.
1482 – Christoph von Schaffgotsch ofiarował parafii w Cieplicach jedno gospodarstwo kmiece z polami uprawnymi w Malinniku.
1518 – Ulrich Schaffgotsch sprzedał Georgowi von Zedlitz z Komarna roczny czynsz w wysokości 10 marek z majątku w Malinniku.
1524 – większość mieszkańców wsi przyjęła protestantyzm. Nabożeństwa w tym obrządku odbywały się dla nich w Cieplicach.
1560 – majątek Schaffgotschów we wsi przeszedł pod ich bezpośrednią jurysdykcję. W tym samym roku młyn należący do parafii katolickiej w Cieplicach został zamknięty. Nowy, zbudowany w 1707 r., w 1714 sprzedany został domenie w Cieplicach.
1628 – przy drodze na wzgórze Hartsteine (ob. okolice ul. J. Michejdy) zlokalizowany był folwark Schaffgotschów, który w 1650 roku nabył Melchior Albrecht, sekretarz majątku Chojnik. W 1928 r. własność przy folwarku uległa likwidacji. Obejmowała obszar 110 ha, z których część stanowiły lasy. Dzierżawcą folwarku w 1935 r. był mistrz wikliniarstwa i nadzorca budowli miejskich Paul Winckler.
1742 – w Malinniku działały dwie szkoły.
1781-1783 regulacja i budowa nawierzchni drogi z Jeleniej Góry do Cieplic przez Malinnik (ob. ul. Wolności).
1820 – otwarcie szlifierni szkła artystycznego na terenie, na którym później założono fabrykę maszyn papierniczych.
1845 – zmarł Albert Tollberg mieszkający w Malinniku architekt dworski Schaffgotschów, autor projektu teatru zdrojowego w Cieplicach. Założono gminę wyznania staroluterańskiego.
1845 – wieś była własnością Schaffgotschów; na jej terenie znajdowała się królewska celnica, folwark Schaffgotschów, 241 domów, 1614 mieszkańców, dwie ewangelickie szkoły, młyn wodny, 41 tkaczy bawełny, 32 tkaczy lnu, 41 rzemieślników, 20 handlarzy, szlifierz szkła, cegielnia, 5 zajazdów, 2 restauracje (na Górze Sołtysiej i na wzgórzu Weihrichsberg, ob. ul. A. Struga 22).
1848 – parafia staroluterańska liczyła 46 wiernych. Nabożeństwa odbywały się w Sobieszowie.
1854 – powódź, 1866 – epidemia cholery; 1883, 1886, 1888, 1897 – powodzie.
1869-1870 budowa kościoła dla wiernych wyznania staroluterańskiego (ul. Wolności 213).
1874 – we wsi było 261 domów, 1830 mieszkańców.
1878 – architekt i przedsiębiorca budowlany Wilhelm Ansorge nabył od rodziny Schaffgotsch grunt w okolicy obecnej ulicy Łabskiej, gdzie wytyczył drogę, która dała początek osiedlu Russische Colonie.
1891 – budowa drogi z Malinnika do dworca w Cieplicach, poprowadzonej wzdłuż zachodniej granicy cmentarza przy ulicy Jagiellońskiej w Cieplicach.
1893 – budowa żelaznego mostu nad Kamienną.
1894 – otwarcie poczty w okolicach ob. ul. Wolności 213.
1896 – budowa szkoły.
1899 – remont mostu nad Kamienną, na osi ob. ul. Ceglanej.
1900-1903 elektryfikacja wsi.
1901-1904 budowa szkoły ewangelickiej m.in. z fundacji Füllnera.
1904 – budowa rezerwuaru wodnego na Górze Sołtysiej.
1904-1908 budowa zapory wodnej.
1908 – we wsi było 353 domy, 3363 mieszkańców (2805 ewangelików, 543 katolików, 11 żydów).
1905 – 1906 budowa osiedla Scholzenberg Kolonie, ob. ul. M. Kasprzaka. Założenie wodociągów.
1906 – założenie parku Füllnera, tzw. parku norweskiego.
1910 – wzniesienie gmachu urzędu gminy (okolice ul. Wolności 214).
1913 – żwirowanie ulic osiedla Deutsche Kolonie.
1923-1924 brukowanie ulic Russische Kolonie; od 1915 r. osiedlu nadano nazwę Tannenberg.
1938 – powierzchnia terenu wsi 1148 ha, w tym110 ha było własnością Schaffgotschów. W tym roku mosty i ulice Malinnika wyłożono brukiem.
Studium historyczno - urbanistyczne 2002