Kościół wzniesiony od podstaw w latach 1988–1995, po zniszczeniu poprzedniego w pożarze (1986), według projektu Leopolda i Antoniego Taraszkiewiczów. Nowa świątynia od strony wschodniej (prezbiterium i zakrystii) została połączona z plebanią, a kaplica zastępcza została zaadaptowana na Dom Pielgrzyma. W 1997 abp Tadeusz Gocłowski poświęcił kaplicę Matki Boskiej Płaczącej w nawie bocznej kościoła, w 2003 ustanowił tu archidiecezjalne Sanktuarium Matki Boskiej Saletyńskiej, a w 2007, w asyście kilku innych biskupów, dokonał uroczystej koronacji figury.

Kościół na planie prostokąta, murowany, z nawami bocznymi. Nad wejściem wieżyczka nawiązująca kształtem do tej zniszczonej w 1945. Prezbiterium ozdobione jedynie prostym drewnianym krzyżem; z prawej strony, w południowej nawie kaplica Matki Boskiej Płaczącej, w nawie przeciwległej kaplica Miłosierdzia Bożego ze stałą adoracją Najświętszego Sakramentu. Przy parafii, w dalszym ciągu kierowanej przez saletynów, działają liczne organizacje i stowarzyszenia katolickie. Na jej terenie funkcjonują też inne zgromadzenia zakonne, w tym od roku 1946 franciszkanki służebnice krzyża oraz od 1991 pallotynki.