Kościół Matki Boskiej Loretańskiej. W 1617 powstał tu klasztor Bernardynów dla 30 zakonników z fundacji Zygmunta III Wazy i Zofii z Łubieńskich Kryskiej. Obok klasztoru stanęła w 1628-38 mała kaplica pw. Św. Antoniego. Dla osłony przed deszczem obudowano ją krużgankami. Przy kościele działało wiele organizacji, m.in. Bractwo Niemieckie. W 1640-4 powstała przy południowej ścianie kaplicy Kaplica Loretańska z fundacji Władysława IV, Cecylii Renaty i braci króla. Kaplicę zaprojektował Konstanty Tencalla, a wewnątrz mieści się domek loretański. W czasie potopu szwedzkiego kościół obrabowano. W domku loretańskim umieszczono cedrową figurkę MB Loretańskiej, sprowadzoną przez Władysława IV z Włoch, do której licznie pielgrzymowano. W 1675 i 1738 kaplicę odnowiono. Do figury w czasie adwentu chadzały procesje jezuitów i pijarów, spotykając się na środku zamarzniętej Wisły: rywalizujące ze sobą konwikty i procesje zwyczajnie tłukły się po drodze, krew się lała i dochodziło do scen gorszących. Wreszcie marsz. Bieliński zakazał procesji w tym samym czasie. 05.10.1733 pod śpiewającymi Te Deum w podzięce za elekcję Augusta III zarwała się posadzka. Nikomu nic wielkiego się nie stało, jednak uznano to za zły omen, co do króla. I słusznie... Mimo, że klasztor zlikwidowano w 1811, kaplica pozostała; zabrano jednak cudowną figurę w 1794 do św. Anny, przed atakiem Suworowa. Zamiast niej sprowadzono tu w 1811 figurę MB Kamionkowskiej, która otoczona była równym uwielbieniem. W 1821 dobudowano do kaplicy kruchtę, a w 1853 połączono je wspólnym dachem; dostawiono również portyk od ulicy wg proj. Alfonsa Kropiwnickiego. W 1919 parafię przeniesiono do Floriana, powróciła tu w 1941. Zniszczenia wojenne nie były wielkie, uszkodzono tylko wschodnią basztę.

Wyposażenie znalazło się po wojnie w różnych warszawskich kościołach: ołtarz główny u dominikanów (spłonął w 1944), dzwony na Czerniakowie, obraz św. Barbary u karmelitów bosych, ołtarz MB Częstochowskiej i rzeźby franciszkańskich świętych w św. Michale na Głębockiej.

Wewnątrz, po środku, stoi Domek Loterański z portalem z czarnego marmuru i figurą MB Kamionkowskiej z XV w. sprowadzoną ze Skaryszewa. W nowszej części stoi ambona z XVII w., obrazy barokowe Ukrzyżowanie, NMP Niepokalanie Poczęta z XVII w.

Dzwonnica. Powstała w XIX w.

Ogród przykościelny. Wcześniej mieścił się tu cmentarz, gdzie chowano m.in. kościuszkowców, ofiary rzezi Pragi.

Grób Rocha Kowalskiego, bohatera Potopu. Jego pierwowzorem był oficer husarski, który o mało nie zabił króla Karola Gustawa podczas bitwy toczonej na polach Bródna, Żerania i Pragi. Dopiero straż przyboczna króla go powstrzymała. Król, doceniając jego odwagę, kazał go pochować przy kościele. Nie wiadomo akurat, czy w tym miejscu...

Kolumna.

Statua Madonny. Wystawiona jako podzięka Opatrzności za opuszczenie miasta przez Rosjan w 1915 i odzyskanie niepodległości.

/p>

W końcu XVIII przy Targowej istniało już 71 drewnianych domów oraz 1 dom murowany. Należała wtedy do najludniejszych ulic Warszawy. W czasie insurekcji kościuszkowskiej, po wkroczeniu do Pragi wojska rosyjskie spaliły część zabudowań.. W 1808 wyburzono kolejne domy, głównie po zachodniej stronie ulicy. Dalszy rozwój ulicy skutecznie wstrzymał rozkaz Napoleona, który zakazał budowania murowanych domów na przedpolu przyczółka praskiego. Zburzono też wówczas ratusz praski oraz ratusz skaryszewski. W czasach Królestwa Polskiego jedynie część ul. Wołowej uwzględniono w planach odbudowy. Powstało 7 domów murowanych i ok. 50 drewnianych.

Przez cały XIX ulica stanowiła centrum Pragi. Lata 60. to czas wzmożonego rozwoju i przebudowy. W 1866 przeprowadzono tory dla tramwaju konnego. Po przeprowadzeniu linii Kolei Petersburskiej i Terespolskiej oraz ukończeniu w 1864 Mostu Kierbedzia sytuacja ulicy Targowej mocno się zmieniła. Jeszcze w 1880 na ulicy kwitło targowisko. Przeważał handel hurtowy, który zaopatrywał targi miejskie. Głównymi towarami były: bydło, trzoda chlewna, konie, bryczki, drewno opałowe, uprzęże oraz zboże. Po likwidacji targowiska na jego miejscu urządzono skwery i ułożono chodniki. Na przełomie XIX i XX stulecia wzniesiono na rogu Białostockiej domy dla kolejarzy. W 1909 tramwaj konny zastąpiono elektrycznym.

W 1916 do Targowej przyłączono ulicę Wołową. W latach 1926-1928 wybudowano budynek Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych. W 1928 wzniesiono wiadukt Kolei Średnicowej, zdobyty w czasie powstania warszawskiego przez powstańców.

Po II wojnie światowej ulica Targowa jako stosunkowo mało zniszczona stała się główną siedzibą władz miasta. Przeprowadzono przez nią pierwszą powojenną linię tramwajową. Swoją siedzibę znalazło tu również Polskie Radio, "Życie Warszawy" oraz Rząd Tymczasowy (budynek Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych).

Wikipedia