Pałac zbudowany w latach 1768-73 według projektu wybitnego architekta włoskiego Franciszka Placidiego jako letnia rezydencja biskupów kujawskich. Należy do najokazalszych, późnobarokowych rezydencji magnackich w Polsce. Jest to budynek dwukondygnacyjny, zbudowany na planie prostokąta. Dawniej był połączony z bocznymi oficynami półkolistymi galeriami kolumnowymi.



Obok pałacu, prócz dwóch oficyn, stoją jeszcze pomieszczenia gospodarcze oraz kordegarda; wokół rozciąga się park pałacowy. Do zespołu prowadzi od zachodu żelazna brama.



Rezydencja był siedzibą biskupów kujawskich do 1818 roku, gdy przejęła go Komisja Rządowa Wojny Królestwa Polskiego i ulokowała w nim w 1834 roku inwalidów wojennych. Później urządzono tu koszary, co spowodowało dewastację pałacu i parku. W XIX wieku obniżono dachy i obłożono je blachą w miejsce dachówki. W pawilonach kwadratowych zlikwidowano górne kondygnacje w wysokich mansardach z lukarnami i tarczami zegarowymi. Zniszczono galerie kolumnowe pomiędzy korpusem głównym i oficynami. Porte-fenetry zamurowano i zastąpiono oknami. Od 1910 roku obiekt nie był użytkowany.

W czasie I wojny światowej spłonęły dachy nad kopusem głównym i oficyną południowo-wschodnią.

W latach 1922-1923 zespół odbudowano oszpacając pałac facjatami na dachu oraz w miejsce dwukolorowej elewacji całość otynkowano na szaro. Zlikwidowano klatki schodowe.

We wrześniu 1939 roku spaleniu uległa południowo-wschodnia oficyna.



Źródło: