Najstarsza wiadomość o łańcuckim kościele datowana jest na rok 1349. W tamtych czasach istniała na tych ziemiach parafia p.w. św. Barbary, drewniana świątynia, wzniesiona przez ówczesnego pana na Łańcucie – Ottona z Pilczy (herbu Topór). Ze względu na bardzo dobre położenie strategiczne i geograficzne oprócz funkcji sakralnej służyła mieszkańcom miasta i okolic jako schronienie podczas licznych najazdów.

Drewniana fara została spalona podczas jednego z napadów, zastąpiono ją więc kościołem murowanym. W połowie XV wieku został on przekształcony na zbór protestancki, którym był aż do końca panowania kolejnych swoich właścicieli – Stadnickich.

Następnie Łańcut został zakupiony przez Stanisława Lubomirskiego (herbu Szreniawa). Wtedy to świątynię odbudowano pod wezwaniem św. Stanisława, pod którym istnieje do dziś.

W 1657 roku Jerzy II Rakoczy, książę Siedmiogrodu i sojusznik Szwedów w wojnie z Polską, najechał miasto i spalił farę.

Na polecenie potomków Lubomirskiego obudował ją jeden z najbardziej znanych i utalentowanych barokowych architektów – Tylman z Gameren. Kościół przybrał wtedy postać dwuwieżowego, z również odbudowanymi fortyfikacjami.

Łańcut dotkliwie odczuł skutki wojen okresu potopu, zgrabiony i spalony przez przetaczające się tędy wojska. Płomienie dosięgły również fary.

Kolejny Lubomirski, tym razem Teodor, odnowił kościół w połowie XVIII wieku. To wtedy właśnie świątynia przybrała formę trójnawowej, a od strony wschodniej dobudowano zakrystie.

Niedługo potem kolejna wojna dosięgła w skutkach Łańcuta. Znów został zrabowany i spalony. Kościół parafialny również.

W roku 1783 umiera dotychczasowy pan na Łańcucie – Stanisław Lubomirski. To wydarzenie zapoczątkowało tradycję chowania właścicieli Łańcuta w kościele farnym.

Przez ponad wiek Łańcucianie wiodą spokojny żywot, a administrujący parafią jezuici upiększają wystrój świątyni.

W latach 1896-1900 ma miejsce kolejna przebudowa kościoła, po której przybrał on dzisiejszy wygląd i został poświęcony przez ks. Józefa Sebastiana Pelczara.

W latach 90. XX wieku przeprowadzono renowację świątyni, a w roku 2001 mauzoleum i tak oto kościół wygląda obecnie.