Łańcut – miasto w Polsce położone w województwie podkarpackim, na granicy Podgórza Rzeszowskiego i Pradoliny Podkarpackiej. Siedziba władz powiatu i gminy. Leży w dawnej ziemi przemyskiej.
Łańcut należy do województwa podkarpackiego, leżąc 16 km na wschód od jego stolicy – Rzeszowa. Przez tereny miasta przebiega autostrada A4, która łączy zachód Europy z Ukrainą.
Według danych z 1 stycznia 2018 Łańcut liczył 17 777 mieszkańców.
Historia
Osobny artykuł: Historia Łańcuta.
Miasto założone zostało przez króla Kazimierza Wielkiego. Lokacja miasta na prawie magdeburskim nastąpiła w roku 1349 z nadania księcia Władysława Opolczyka w dolinie rzeki Wisłok.
Król sprowadził kolonistów niemieckich (zob. Głuchoniemcy[5]) z miasta Landshut (‘strażnica kraju’) w Bawarii[6][7]. Jest to zatem nazwa przeniesiona (ponowiona) przez kolonistów na nowo założone miasto, a następnie adaptowana fonetycznie z języka niemieckiego do polskiego[8]. W pobliżu Łańcuta założono w roku 1450 niemiecką wieś Helwigau. Ludność niemiecka z okolic Łańcuta zachowała swoją odrębność językową do pierwszej połowy XVIII wieku.
Nazwa miasta notowana była w formach: Landshut, Lanczuth (1375), Landssuth (1381), Lanchth (1384), Lanczuth (1494), jeszcze w roku 1650 Landshut.
W XV wieku wybudowano zamek początkowo drewniany, który do XVI wieku dawał odpór najazdom tatarskim.
W 1635 roku Łańcut uzyskał prawo składu.
W latach 1918–1921, podczas wojny polsko–bolszewickiej, Łańcut był miejscem przetrzymywania jeńców z Ukraińskiej Armii Halickiej (powstał w nim pierwszy obóz w Polsce)[12].
Podczas okupacji niemieckiej administracja tzw. Generalnego Gubernatorstwa wprowadziła dla miasta w 1941 roku nazwę Landshut.
Łańcut – miasto w Polsce położone w województwie podkarpackim, na granicy Podgórza Rzeszowskiego i Pradoliny Podkarpackiej. Siedziba władz powiatu i gminy. Leży w dawnej ziemi przemyskiej[4].
Łańcut należy do województwa podkarpackiego, leżąc 16 km na wschód od jego stolicy – Rzeszowa. Przez tereny miasta przebiega autostrada A4, która łączy zachód Europy z Ukrainą.
Według danych z 1 stycznia 2018 Łańcut liczył 17 777 mieszkańców[2].
Spis treści
1 Historia
2 Struktura powierzchni
3 Demografia
4 Zabytki i atrakcje turystyczne
5 Gospodarka
5.1 Przemysł
5.2 Handel
6 Transport
7 Oświata
7.1 Szkoły podstawowe
7.2 Szkoły ponadgimnazjalne
7.3 Szkoły artystyczne
8 Religia
8.1 Kościół katolicki
8.2 Kościół Adwentystów Dnia Siódmego
8.3 Świecki Ruch Misyjny „Epifania”
8.4 Świadkowie Jehowy
9 Sport
10 Przypisy
11 Linki zewnętrzne
Historia
Osobny artykuł: Historia Łańcuta.
Miasto założone zostało przez króla Kazimierza Wielkiego. Lokacja miasta na prawie magdeburskim nastąpiła w roku 1349 z nadania księcia Władysława Opolczyka w dolinie rzeki Wisłok.
Król sprowadził kolonistów niemieckich (zob. Głuchoniemcy[5]) z miasta Landshut (‘strażnica kraju’) w Bawarii[6][7]. Jest to zatem nazwa przeniesiona (ponowiona) przez kolonistów na nowo założone miasto, a następnie adaptowana fonetycznie z języka niemieckiego do polskiego[8]. W pobliżu Łańcuta założono w roku 1450 niemiecką wieś Helwigau. Ludność niemiecka z okolic Łańcuta zachowała swoją odrębność językową do pierwszej połowy XVIII wieku[9].
Nazwa miasta notowana była w formach: Landshut, Lanczuth (1375), Landssuth (1381), Lanchth (1384), Lanczuth (1494), jeszcze w roku 1650 Landshut[10].
W XV wieku wybudowano zamek początkowo drewniany, który do XVI wieku dawał odpór najazdom tatarskim.
W 1635 roku Łańcut uzyskał prawo składu[11].
W latach 1918–1921, podczas wojny polsko–bolszewickiej, Łańcut był miejscem przetrzymywania jeńców z Ukraińskiej Armii Halickiej (powstał w nim pierwszy obóz w Polsce)[12].
Podczas okupacji niemieckiej administracja tzw. Generalnego Gubernatorstwa wprowadziła dla miasta w 1941 roku nazwę Landshut.
więcej  |
proszę czekać...
|
