Projekt Zbigniewa Ihnatowicza i Jerzego Romańskiego zbudowany po wojnie w ramach pierwszego planu trzyletniego. Oddany do użytku 22 lipca 1951 roku. W latach 50-tych jeden z największych domów towarowych w Polsce. Do 1958 roku na VI piętrze znajdowała się restauracja "Stolica". Na jej miejscu uruchomiono Salon Mody. Od 1968 CDT połączono organizacyjnie z przedsiębiorstwem "Domy Towarowe Centrum". Od 1969 Centralny Dom Dziecka. W 1975 budynek częściowo spłonął. Odbudowany w 1977. Siedziba domu towarowego "Smyk".

Gmachów podobnych temu planowano kilka na terenie Polski, Ten powstał w całości jako jedyny. Budowa jego wymusiła nowe technologie jak na tamte lata - specjalne środki chemiczne pozwalające szybciej wiązać beton w niskich /zimowych/ temperaturach. Nowością było te ogrzewanie zbrojeń budynku podczas budowy i masy cementowej. O ironio opóźnienie w oddaniu budynku spowodowały schody, dokładnie schody ruchome które obok tych z Trasy W-Z miały być nowością w Warszawie. Pierwotnie schody miały zostać dostarczone z Francji ale jak łatwo się domyśleć na przeszkodzie stanęły uwarunkowania polityczne tamtego okresu. Polskie zakłady nie były w stanie zbudować schodów dla CDT i w efekcie stanęło na schodach z Węgier. Te jednak okazały się na tyle ciężkie i siermiężne w wykonaniu, że konstrukcje budynku dodatkowo wzmocniono filarami zaś klatki schodowe o przeznaczeniu ppoż. stały się normalnymi do codziennego użytku. Sam budynek uroczyście otworzono w dniu 22 lipca 1951 roku. Z czasem była koncepcja zmiany jego bryły na bardziej "socrealistyczną" ale późniejsza odwilż polityczna przekreśliła te plany.

Ulica Krucza – ulica w warszawskiej dzielnicy Śródmieście. Ulica rozpoczyna swój bieg od skrzyżowania ulic Pięknej i Mokotowskiej, następnie biegnie w kierunku północnym, przecinając z obu stron ulice: Wilczą, Hożą, Wspólną, Żurawią, Nowogrodzką, dochodzi do Alej Jerozolimskich i po przejściu przez skrzyżowanie przecina ją jeszcze ulica Widok, swój kończy rozwidleniem – prawe nosi nazwę ul. Szpitalna, zaś lewe ul. Zgoda. Ulica wytyczona została około 1770 od zbiegu ulic Mokotowskiej i Pięknej do Nowogrodzkiej. Przedłużenie ulicy do Szpitalnej utrudniał podmokły grunt, nazywany potocznie krukiem – stąd nazwa ulicy. Ruch budowlany na ulicy rozpoczął się po 1870. Po obu stronach została ona zabudowana kamienicami czynszowymi. Przed I wojną światową przy ulicy istniało duże skupisko sklepów z tanią konfekcją damską. W czasie II wojny światowej zabudowa ulicy została zniszczona w blisko 100%. Ocalało kilka kamienic przy ulicach Nowogrodzkiej i Wilczej. Wypalone ruiny wyburzono w 1946 i ulicę przeznaczono pod zabudowę dzielnicy ministerstw. 1 listopada 1949 nastąpiło otwarcie dla ruchu nowej, poszerzonej Kruczej. Ostatecznie pomysł odbudowy Kruczej jako city – dzielnicy wyłącznie biurowej został uznany za błędny z powodu pustoszenia dzielnicy po godzinie 17. Dlatego po 1956 uzupełniono zabudowę o bloki mieszkaniowe. Ulica znalazła się w obrębie tzw. dzielnicy ministerstw. Ostatnim zrealizowanym w jej obrębie budynkiem był otwarty 1 października 1957 „Grand Hotel” Orbisu z 416 pokojami (obecnie Mercure Grand Hotel). W okresie od 1 października 1950 do 11 czerwca 1972 Krucza była najważniejszym ciągiem trasy trolejbusowej – kursowały tutaj ramowo trzy linie: 51, 53 i 54. 1 listopada 1953 na ulicy pojawia się pierwszy autobus linii 117.

Źródło: