Gmach wybudowany na przełomie XIX i XX wieku na potrzeby krajowego systemu ubezpieczeniowego pruskiej prowincji śląskiej – Landesversicherungsanstalt Schlesien. Drugą wojnę światową przetrwał – jako jeden z nielicznych obiektów w tej części miasta zamienionej w morze ruin – w stopniu na tyle zadowalającym, że zdecydowano się go odbudować i przeznaczyć na potrzeby Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W marcu 1954 podjęto decyzję o zmianie przeznaczenia – na szpital. Prace adaptacyjne zakończono dwa lata później i 1 lipca 1956 rozpoczął tu swą działalność Wojewódzki Ośrodek Onkologiczny, przekształcony następnie w Specjalistyczny Zespół Onkologiczny we Wrocławiu – obecne (od 16.6.1993) Dolnośląskie Centrum Onkologii. Pierwotnie Ośrodek liczył 60 łóżek, a od 1 stycznia 1957 – 120; po zagęszczeniu zaś w roku 1959 – 130. W 1972 zaadaptowany został na potrzeby szpitala i podwyższony o jedno piętro budynek sąsiadujący, przez co uzyskano dodatkowe miejsce, dzięki czemu powiększono szpital o dalsze 68 łóżek. Równocześnie trwały prace (od końca 1971 roku) przy budowie nowego Pawilonu Telegammaterapii z trzema stanowiskami. Powstał on w stosunkowo krótkim czasie dzięki życzliwemu podejściu gospodarzy miasta i został oddany do użytku w lipcu 1973 roku. Zainstalowano w nim gammatron. W kolejnych latach rozbudowywana była i unowocześniana baza aparaturowa szpitala. Dolnośląskie Centrum Onkologii posiada 355 łóżek, w tym 80 chirurgicznych, 123 promieniolecznictwa, 44 chemioterapii oraz 108 ginekologii onkologicznej.

Źródło: - Historia Dolnośląskiego Centrum Onkologii