Parowiec “Löwentin” (niemiecka nazwa Jeziora Niegocin) był najdłużej eksploatowanym i najbardziej rozpoznawalnym statkiem pasażerskim pływającym po Wielkich Jeziorach Mazurskich. Został zbudowany w 1892 r. w stoczni Gustav Fechter w Königsbergu na zamówienie Mazurskiej Kompanii Żeglugi Parowej z Giżycka (Masurische Dampfer-Kompagnie Lötzen).
Statek miał długość 25,2 m, zanurzenie 1,4 m, napędzany był silnikiem parowym o mocy 75 KM, i zabierał do 190 pasażerów.

“Löwentin” odbywał rejsy na całym szlaku Wielkich Jezior Mazurskich i do 1931 r. był największą jednostką z należących do MDKL. W 1914-15 r. czasowo przejęty przez wojsko służył jako statek transportowy i lodołamacz. W 1940 r. po przebudowie trzymał nowy silnik o mocy 140 KM. W 1944 r. został przekazany do dyspozycji wojska w ramach “Transportflotille der Masurischen Seen” i 22 stycznia 1945 r. (cztery dni przed zajęciem Giżycka przez Armię Czerwoną) zatopiony w Kanale Łuczańskim w okolicach zamku.

Od 1948 r. pływał pod nazwą “Łowiczanka” (armatorem było przedsiębiorstwo Państwowa Żugluga na Wiśle - Warszawa, od 1949 r. Państwowa Żegluga Śródlądowa, a od 1951 r. P.P. Żegluga na Wiśle, z ekspozyturą w Giżycku). W 1951 r. jednostka przeszła modernizację połączoną ze zmianą napędu z parowego na motorowy (silnik o mocy 150 KM) i przystosowaniem do przewozu 150 osób oraz nadaniem nowej nazwy “Hanka Sawicka”. W 1957 r. statek wszedł w skład floty nowopowstałego Przedsiębiorstwa Państwowego “Żegluga Mazurska” i był eksploatowany do 1975 r.

W latach 1976-79 statek stał przycumowany w porcie w Giżycku i pełnił funkcję restauracji PSS Społem, a w 1979 r. przeholowany został do przystani Wojskowego Domu Wypoczynkowego (obecnie Stanica Wodna Stranda). Od 1983 r. wydobyty na brzeg niszczał. Około 2005 r. teren ośrodka wypoczynkowego został sprzedany. W 2008 r. dzierżawca Ośrodka PTTK Wilkasy Grzegorz Sierański odkupił od nowego właściciela wrak statku. Ogołocony przerdzewiały stalowy kadłub przetransportowano do stoczni w Płocku, gdzie posłużył jako wzór do zbudowania całkiem nowej jednostki, a w 2010 r. został pocięty i przekazany na złom. Zrekonstruowany z uwzględnieniem współczesnych wymogów i przepisów statek “Loewentin” w 2013 r. przetransportowano do przystani w Wilkasach nad Jeziorem Niegocin. Od 2015 r. po przepłynięciu do Warszawy statek odbywa rejsy po Wiśle.

W 1909 r. Mazurska Kompania Żeglugi Parowej z Giżycka (Masurische Dampfer-Kompagnie Lötzen) sprowadziła parowiec zbudowany w 1896 r. w stoczni Gustav Fechter Werft w Królewcu. Wcześniej jednostka służyła pod nazwą “Altstadt” jako holownik w królewieckim porcie. Po adaptacji statek otrzymał imię “Ernst” na cześć Ernsta Rakowskiego, jednego z założycieli MDKL. Statek napędzany był silnikiem o mocy 48 KM i zabierał na pokład do 100 pasażerów.



W 1914 r. statek “Ernst” przejęło wojsko. Po przystosowaniu i ustawieniu na pokładzie działa polowego parowiec pod nową nazwą “Barbara” pełnił funkcję kanonierki. “Barbara” odegrała ważną rolę podczas walk w rejonie Węgorzewa ostrzeliwując pozycje rosyjskie, eskortując statki transportowe, przewożąc rannych do szpitala w Giżycku i dostarczając zaopatrzenie dla oddziału niemieckiego na Wyspie Upałty. Później rejonem jej działania było Jezioro Śniardwy. W 1915 r. statek wrócił do służby cywilnej i pływał nadal jako “Barbara”. W 1944 r. statek został przekazany do dyspozycji wojska w ramach “Transportflotille der Masurischen Seen” i 22 stycznia 1945 r. podczas ewakuacji Giżycka został zatopiony w Kanale Łuczańskim.



W związku z powojenną odbudową żeglugi mazurskiej statek został wydobyty w 1945 r. i wyremontowany. Od 1946 r. pływał pod nazwą “Sieja”. W 1952 r. przeszedł modernizację połączoną ze zmianą napędu z parowego na motorowy oraz zmianą nazwy na “Barbara”. Jednak z powodu znacznej awaryjności statku został on w 1956 r. całkowicie przebudowany, łącznie ze zmianą kształtu kadłuba, i zwodowany pod nazwą “Mazury” jako jednostka holowniczo-pasażerska. W 1957 r. statek wszedł w skład floty nowopowstałego Przedsiębiorstwa Państwowego “Żegluga Mazurska” i był eksploatowany do 1966 r. Później został wyciągnięty na brzeg Zatoki Tracz, ale brak informacji co do jego dalszych losów.