Ceramiczne figurki, stworzone przez toruńskich artystów - mieszczanie, Krzyżak w hełmie, czy pogrążeni w lekturze czytelnicy - postacie umieszczone na gotyckich murach Torunia, między ul. Szewską a Podmurną 60 oraz w niszach okiennych dziedzińca Ratusza Staromiejskiego.
Jako pierwsza pojawiła się w 2007 r. roku grupa mieszczan, których postacie nawiązują do średniowiecznego malowidła Pasji Chrystusowej z kościoła św. Jakuba. Nieznany artysta umieścił sceny Męki Pańskiej w realiach XV-wiecznego Torunia i na nich to wzorował się rzeźbiarz Dariusz Przewięźlikowski, tworząc galerię barwnych ceramicznych postaci.
Na starych, ceglanych obwałowaniach pomiędzy basztą Koci Łeb, a budynkiem CSW, ulokowano czytelników, których autorką jest Małgorzata Wojnowska-Sobecka.

Najdłuższy odcinek zachowanych toruńskich murów obronnych ciągnie się wzdłuż Wisły. Jest to jednak zaledwie nieco ponad kilometrowa część z dawnego 3-kilometrowego obwodu (łącznie murów Starego Miasta i Nowego Miasta, nie licząc murów zamku krzyżackiego). Poza tym fragmenty murów wraz z innymi elementami średniowiecznego i nowożytnego systemu fortyfikacyjnego znaleźć można m.in. wzdłuż południowego i północnego odcinka ulicy Podmurnej oraz w okolicach placu po dominikańskim zespole klasztornym i Kościele św. Mikołaja.
Dawne, średniowieczne mury miejskie zostały w większości rozebrane przez władze pruskie w latach 1873-1889, głównie w części wschodniej, zachodniej i północnej toruńskiego Średniowiecznego Zespołu Miejskiego.

Toruń praktycznie od początku istnienia, tj. od połowy XIII wieku, otoczony był podwójnym (tzw. mur niski z zewnątrz i mur wysoki od wewnątrz miasta) pierścieniem murów obronnych z mokrą fosą pomiędzy nimi (jedynie od strony Wisły mur był pojedynczy). W ciągu kolejnych lat i wieków mury ciągle udoskonalano - były podwyższane, wzmacniane, rozbudowywane; po raz pierwszy już w końcu XIII wieku.

Jako pierwsze zaczęto budować mury od zachodniej strony miasta. Fragment zachodniego odcinka murów obronnych Starego Miasta przy placu Rapackiego, między Krzywą Wieżą a nieistniejącą Bramą Starotoruńską, datowany jest na lata 1246-1262. Jest to jednocześnie najstarszy w Polsce zachowany fragment muru miejskiego.

Swój system obronny posiadały wszystkie trzy toruńskie jednostki urbanistyczne: Stare Miasto, Nowe Miasto (mur istniał też pomiędzy nimi, tj. wzdłuż ulicy Podmurnej, nawet pomimo połączenia miast w 1454 roku) oraz Zamek Krzyżacki. Obwód murów staromiejskich wynosił 1,7 km, obwód murów nowomiejskich: 1,1 km.

Nieodłącznym elementem obronnym tego systemu fortyfikacyjnego były baszty, bramy i barbakany. W ciągu 3,2-kilometrowej linii toruńskich murów obronnych znajdowały się około 54 baszty, 12 lub 13 bram i 2 barbakany typowe. Do dziś zachowało się: ok. kilometrowej długości odcinek murów, 9 baszt i 3 bramy.

Toruńskie średniowieczne obwarowania należały do najsilniejszych nie tylko w państwie krzyżackim, ale i na obecnych ziemiach polskich. Ich siła polegała na zastosowaniu podwójnych murów z międzymurzem, nawodnionej obmurowanej fosy, wzniesieniu zespołów obronnych bram: Starotoruńskiej i Chełmińskiej składających się z barbakanów i baszt. Fortyfikacje takie miały tylko nieliczne miasta europejskie.

Od początku budowy tak mury, jak i baszty i bramy, obdzielane były ozdobami; zwyczaj dekorowania nie był czymś nadzwyczajnym i w tym typie budownictwa. Prawie zawsze na basztach i bramach umieszczano ceramiczne fryzy ornamentacyjne, wprowadzając także malowane motywy na tynkowanych blendach. Poszczególne odcinki murów przyozdabiano wprowadzając rombowe układy z ciemnych cegieł "zendrówek". Zasada dekorowania fortyfikacji tłumaczona jest m.in. tym, że miały one w oczach przyjezdnych i atakujących podkreślać bogactwo i potęgę miasta.

Mury, oprócz funkcji militarnych, dla średniowiecznego społeczeństwa miały charakter ideowy. Mur był symbolem miasta, określał jego granice, wewnątrz których toczyło się życie wg ustalonych zasad i norm prawnych.

Źródło:

ULICA SZCZYTNA
Zapewne traktowana była niegdyś jako przedłużenie ul. Łaziennej, skoro nosiła identyczne nazwy jak jej dawne odcinki, czyli Jęczmienna (czasem Zbożowa) i Szkolna. Od końca XIX w. aż do 1920 r. zwano ją ulicą Schillera. W XIV wieku mieszkali tu głównie kupcy, ale od połowy następnego stulecia coraz częściej osiedlali się przy niej różni rzemieślnicy, bednarze, nożownicy, paśnicy i wreszcie szczytnicy (wyrabiający tarcze-szczyty), od których wywodzi się współczesną nazwę ulicy. Przy niej znajduje się kilka kamienic O bardziej lub mniej wyraźnych cechach gotyckich, widocznych na fasadach lub we wnętrzu.
Do najbardziej oryginalnych należy budynek wzniesiony jako jedyny w Toruniu na planie kwadratu (nr 2/4). W drugiej połowie XIV w. była to jeszcze wieża mieszkalna, ale w XVI i XIX w. przebudowana została na wielką kamienicę. Na parterze, który pełnił rolę reprezentacyjną, zachowała się wysoka sala z pięknym gotyckim sklepieniem, wspartym na jednej ośmiobocznej kolumnie. Nad parterem mieściły się izby mieszkalne właściciela, do których prowadziła okrągła klatka schodowa. Natomiast w trakcie tylnym znajduje się sala ze stropem renesansowym, przeniesionym z górnego piętra. Obecnie mieści się tu stylowa restauracja "Staromiejska".
Na zapleczu budynków (nr 11-15), ulokowanych po nieparzystej stronie ulicy, widoczne są częściowo zrekonstruowane, średniowieczne mury oddzielające poszczególne parcele. Ładną gotycką fasadę z XV w. zachował dom nr 17, a w sąsiednim (nr 15) odkryto nawet piętnastowieczne malowidła ścienne o tematyce świeckiej (zaloty miłosne).
Stojąca obok czternastowieczna kamienica (nr 13), przekształcona później na magazyn, służy obecnie jako Ośrodek Czytelnictwa Niepełnosprawnych.
W miejscu baru (nr 10 i 12) znajdowały się na początku XVIII w. dwie bliźniacze kamienice, J. G. Rösnera, a następnie około połowy XIX w. urządzono tam żydowskie szkoły - elementarną i religijną. W 1847 r. w głębi parceli wzniesiono synagogę, zniszczoną w 1939 r. przez Niemców. Fakt ten upamiętnia umieszczona tu w 1993 r. tablica.
W pobliżu (pod nr 16) stal dom, w którym mieszkali synowie Jana III Sobieskiego, towarzyszący ojcu w czasie odwiedzin miasta na przełomie maja i czerwca 1677 r.

Ulica Fosa Staromiejska w Toruniu (dawniej Grabenstraße) - jedna z ulic na terenie Zespołu Staromiejskiego. Jak sama nazwa wskazuje, przebieg ulicy powiązany jest z układem dawnych murów miejskich.
Zgodnie z numeracją działek, ul. Fosa Staromiejska rozpoczyna się od skrzyżowania z ul. Kopernika i stanowi naturalne przedłużenie ul. Pod Krzywą Wieżą. Obecna ulica Kopernika zamknięta była Bramą Starotoruńską, której miejsce zajmuje dziś skrzyżowanie ulic Kopernika i Fosa Staromiejska.

Po wschodniej stronie ulicy znajduje się zwarta zabudowa dzielnicy staromiejskiej, po zachodniej zaś pas zieleni przechodzący w pl. Rapackiego. Niezabudowany obszar powstał po niwelacji terenu po dziewiętnastowiecznych fortyfikacjach. Po zachodniej stronie ulicy znajduje się fontanna stanowiąca pozostałość po mokrej fosie. Po kilkudziesięciu metrach po zachodniej stronie znajduje się kamienica zwana Łukiem Cezara z przebitym przejściem na ul. Piekary i ul. Różaną, a dalej w kierunku Rynku Staromiejskiego. W przeszłości pod Łukiem Cezara kursowały miejskie tramwaje. Po stronie zachodniej stoi Collegium Maximum UMK, dawny Bank Rzeszy. W dalszym swym biegu, ulica Fosa Staromiejska przebiega pomiędzy budynkami Sądu Rejonowego (wschód, Fosa Staromiejska 10a) i Collegium Minus (zachód, Fosa Staromiejska 1a). Wzniesiony w 1861 r. budynek sądu, pierwotnie służył jako szkoła. Z kolei popularna Harmonijka została wybudowana w 1936 r. jako gmach Starostwa Krajowego Pomorskiego, a obecnie mieści Wydział Humanistyczny UMK.

Dalej ulica zakręca na północny wschód, a jednocześnie od zachodu odchodzi jednokierunkowy wlot z ul. Wały gen. Sikorskiego. Kolejno, po północnej stronie ulicy znajduje się budynek Collegium Maius (Fosa Staromiejska 3). Budynek ten wzniesiono w 1907 r., jako Szkołę Przemysłową, a później znajdował się w nim pomorski Urząd Wojewódzki. Po przeciwnej, południowej stronie ulicy znajduje się areszt śledczy (Fosa Staromiejska 16). W podziemiach jednego z budynków gospodarczych znajdują się fundamenty narożnej baszty nazywanej Kocim Ogonem. Po dalszych kilkudziesięciu metrach w prawo (na południe) odchodzą ulice Piekary, Franciszkańska, a w lewo (na północ) ul. Horzycy. W dalszym ciągu ulicy stronie północnej stoi gmach dawnego Teatru Miejskiego, obecnie nazwanego imieniem Wilama Horzycy. Po przeciwnej stronie znajduje się rząd zabytkowych kamieniczek. Ulica Fosa Staromiejska przecina następnie ul. Chełmińską i po kilkudziesięciu metrach kończy swój bieg na skrzyżowaniu z ul. Podmurną na wprost baszty Koci Łeb.

Północny odcinek murów miejskich, pomiędzy narożnymi basztami Koci Łeb i Koci Ogon, pozostawał niemalże kompletny do drugiej połowy lat 80-ch XIX wieku. W 1889 roku zburzono Bramę Chełmińską stojącą na przecięciu obecnych ulic Chełmińskiej i Fosa Staromiejska. Dwa lata wcześniej rozebrano Basztę Koci Ogon wraz z przyległym do niej odcinkiem murów. Dwie wolnostojące baszty (według przyjętego systemu o numerach 25 i 27) uległy rozbiórce odpowiednio przy budowie: teatru (1903 r.) i Szkoły Przemysłowej (1906 r.).