starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 2 głosy | średnia głosów: 6

Polska woj. pomorskie Gdynia Śródmieście ul. Świętojańska Restauracja Plichty

1933 , Leonard Bednarski (gdyński rzeźnik i właściciel sklepu). Na drugim planie widoczny nieistniejący obecnie dom Jana Plichty, w którym mieścił się wówczas zakład fotograficzny „FOTO BROM” (napis na gzymsie międzykondygnacyjnym).

Skomentuj zdjęcie
4elza
Na stronie od 2019 luty
7 lat 2 miesiące 13 dni
Dodane: 2 lutego 2022, godz. 5:04:09
Rozmiar: 1400px x 1108px
0 pobrań
594 odsłony
6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia 4elza
Obiekty widoczne na zdjęciu
restauracje
Restauracja Plichty
więcej zdjęć (6)
Zbudowano: 1911
Zlikwidowano: 1939-40

Restauracja i Dom Letniskowy Jana Plichty meściły się w narożnym budynku usytuowanym u zbiegu ulic: 10 Lutego (wówczas ul.. Kuracyjnej) i Świętojańskiej, prawdopodobnie pod numerem 1, na wprost domu wójta Radtkego. Był to jeden z pierwszych obiektów przeznaczonych dla letników. Całość została sprzedana (prawdopodobnie ok 1915r) Feliksowi Kohnke. W okresie międzywojennym znajdowały się w tym miejscu m.in.  drogeria i zakład Fotograficzny "Fotobrom". 



W czasie swojego dwukrotnego (dłuższego) pobytu w Gdyni - pierwszy raz w centrum miasta, a drugi w Orłowie w okresie 1920-22, najprawdopodobniej w tym właśnie budynku mieszkał Stefan Żeromski i to tu w 1922 roku napisał powieść "Wiatr od morza". Jednak niektóre źródła podają nie do końca potwierdzone informacje, że zaś na piętrze domu letniskowego Plichtów zamieszkiwała liczna rodzina właściciela domu, wobec czego warunki mieszkaniowe były tu dalekie od komfortu. Pokoje  niewielkie, z parteru dochodziły restauracyjne hałasy i zapachy. Być może mając na uwadze średnią jakość tego lokum, Stefan Żeromski wynajął w 1922, mieszkanie  po sąsiedzku, u szwagra Plichty nazwiskiem Hebel.



Dom Hebla był  murowany, z poddaszem, o spadzistym dachu, sporych rozmiarów. To tam według Edwarda Obertyńskiego (znanego gdyńskiego pisarza) zamieszkiwał Żeromski, natomiast oczywiście stołował się po sąsiedzku u Plichty.



W grudniu 1933, dzięki zaangażowaniu gdyńskich dziennikarzy, na ścianie budynku umieszczono i odsłonięto tablicę pamiatkową poświęconą pisarzowi. 


ul. Świętojańska
więcej zdjęć (702)
Dawniej: ul. Świętego Jana, Św. Jańska, Adolf-Hitler-Strasse
Dzisiejsza ul. Świętojańska początkowo nazywała się Drogą Oksywską, bo przez wieki łączyła starą wieś Oksywie poprzez Gdynię z prehistorycznym szlakiem stanowiącym przedłużenie Drogi Królewskiej, w przeszłości znanej jako via regia, wiodącej z południa kontynentu europejskiego nad Bałtyk do Gdańska.
Zarówno nazwa jak i charakter pryncypialnej ulicy w Gdyni często ulegały zmianom. Drogę Oksywską nazwano ul. Świętego Jana (od figury św. Jana Nepomucena znajdującej się aż za stacją Gd. Wzgórze św. Maksymiliana idąc w stronę Gdańska oraz osady podgdyńskiej o tej samej nazwie), następnie Św. Jańską, aż wreszcie - w połowie lat 30 - uzyskała dzisiejsze brzmienie: ul. Świętojańska. W czasie wojny główna arteria Gdyni nazwana została Adolf-Hitler-Strasse, a po wojnie - mimo zakusów by nazwać ją ul. Marszałka Stalina powróciła szczęśliwie do właściwej nazwy.

Całkowita długość ulicy - liczona od skrzyżowania z Derdowskiego aż do ostatniego bloku pod numerem 145 - wynosi 1866 m. Ciekawostką jest różnica poziomów na obu jej krańcach. Zwykle nie zwracamy na nią uwagi, podczas gdy równa się ona w przybliżeniu wysokości najwyższej kamienicy stojącej przy Świętojańskiej. I tak: przy budynku pod nr l i 2 wysokość terenu nad poziomem morza zbliżona jest do 4 m, przy budynku Urzędu Miasta wynosi 23 m., a przy ostatnim bloku (Świętojańska 141/145)jest to już 27 m n.p.m.
W 1930 r. Świętojańska otrzymała instalację wodnokanalizacyjną, wybrukowano ją, ułożono krawężniki i chodniki. Na odcinku od dzisiejszej Armii Krajowej /przed wojną E. Kwiatkowskiego/ w górę zbudowano pośrodku jezdni wysepki oddzielające oba kierunki ruchu. W 1936 r. usunięto je. Po wojnie zostały poszerzone chodniki kosztem jezdni.