Narożna kamienica przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 30. Numer posesji był podwójny. Dla ówczesnej ul. Saska Kępa nr 18, zaś dla ówczesnej Schillergasse nr 2. Kamienica Friederika Kuppermanna została zbudowana na miejscu starego budynku należącego do Daniela Kuppermanna oraz budynków gospodarczych istniejących do lipca 1905 r., kiedy zostały wyburzone. Obiekt wzniesiono w 1905 r. podług projektu Adalberta Krasnego. Kamienica posiadała ozdobną attykę, która jednak po II wś. została usunięta. Fritz Kuppermann prowadził skład mebli, a także sklep z modą damską i męską oraz dywanami. Oprócz niego znajdowało się tu biuro agenckie Jakoba Goldfingera, zakład krawiecki Sidonii Steinbauer, sklep z wyrobami porcelany i szkła prowadzony przez Abrahama Kosa (również w okresie międzywojnia), handel z żywnością i mlekiem Theresii Gruszczyk i spedycja Adolfa Spitzera z tradycją od 1884 r., a także od co najmniej 1913 r. handlarz Ernst Chaloupka, który w okresie międzywojnia miał swój sklep w kamienicy przy ul. Dworcowej 2 ). W okresie międzywojnia, kiedy właścicielem była Sali Ring znajdował się tu sklep Leopolda Lewinskiego otwarty w 1925 r., w którym sprzedawano m.in. gadżety sportowe a od 1937 r. sklep z serem i cukierkami prowadzony przez Ryfkę Nachmannową. Oprócz tego znajdował się tu sklep z butami Josefa Kanta. Do 1937 r. działa tu sklep z surowymi skórami i skórkami Izaka Schleuderera. Krótko po II wś. budynek należał do Adama i Štěpánki Jeżowiczów. Po II wś. ulokowano tu sklep spożywczy, który prowadził pan Szewieczek (starsza generacja Cieszyniaków nazywa ten dom ,,U Szewieczka,,). Także później - aż do upadku władzy komunistycznej - w sklepie sprzedawano asortyment spożywczy a w drugim skrzydle znajdował się sklep mięsny. Ze zmianą ustroju politycznego i prywatyzacją mienia komunalnego, lokale wynajmowane są do celów handlowych.

W roku 1813 na polecenie księcia Alberta Sasko Cieszyńskiego nadleśniczy Dünnbier założył park w dzielnicy Saska Kępa na rzucie trójkąta. Osie kompozycyjne stanowiły trzy promieniste aleje, których widokowym zamknięciem był taras z doryckim portykiem, zlokalizowany w narożniku Pałacu Myśliwskiego na cieszyńskiej Górze Zamkowej. Park ten pierwotnie przeznaczony został pod budowę kolonii jednopiętrowych domów dla urzędników zarządzających majątkiem Habsburgów. Szeroką aleję obsadzono w części środkowej licznymi drzewami (kasztanowce, lipy, drzewa akacjowe itp.)i krzewami, z wyznaczonymi ścieżkami spacerowymi w stylu angielskim, wśród których ukryty był posąg św. Jana Nepomucena, kapliczka z czerwonej cegły oraz secesyjny pomnik Fryderyka Schillera z białego kararyjskiego marmuru. W XIX wieku aleja obudowana została wieloma reprezentacyjnymi eklektycznymi willami, położonymi w ogrodach ozdobionych nieodłącznymi magnoliami. W początkowym odcinku Alei zbudowano w 1874 roku dwa dwupiętrowe domy na mieszkania pracowników i biura dyrekcji arcyksiążęcej Komory Cieszyńskiej. W okresie okupacji hitlerowskiej budziły powszechną grozę, gdyż mieściło się w nich gestapo. W parku często grywała orkiestra wojskowa, dla której wzniesiono drewniany pawilon muzyczny. W 1925 r. wprowadzono zakaz przejazdu powozów konnych, by stukanie kopyt nie przeszkadzało nauczaniu w pobliskich szkołach. Rozporządzenie to było stosowano już w czasach przedpodziałowych. Po podziale Cieszyna, aleja arc. Albrechta (nazwa Erzherzog Albrechtsallee odnosi się do arcyksięcia Albrechta Fryderyka Habsburga) przemianowywano parokrotnie: Pierwsza propozycja była: Benešova aleje, jednak ostatecznie w latach 1920 aż 1925 wybrano Masarykova aleje (początkowo Masarykovo stromořadí - czasami stosowano jeszcze w 1929), 1925 aż 1938 Masarykovy sady, 1938 aż 1939 aleja Prezydenta Mościckiego, 1939 aż 1945 park Schillera, 1945 aż 1989 aleje Gorkiego, od 7 lutego 1990 r. po współczesność aleja Masaryka. W wydawanym od 1894 r. czesko-języcznym tygodniku Noviny Těšínské stosowano na przemian nazwę Albrechtovo stromořadí lub Albrechtova alej. Patrz również opis parku w kronice miejskiej. Aleje były własnością Komory Cieszyńskiej.
W 1994 r. przeprowadzono rewitalizację parku. Zanim zasypano most zalewowy do budynków wchodziło się po stopniach.

Ulica powstała w 1905 r. i przypisana była do dzielnicy Kamieniec. Plany dotyczące jej dokładnego przebiegu powstały pięć lat wcześniej, bo 27 kwietnia 1900 r., jednak pierwsze przymiarki i rozważania nad wytyczeniem prowadzono od 1894 r. Wcześniej w miejscu tym prowadziła prosta i około 1 m wąska ścieżka, która zarazem rozgraniczała posesje należące do rodziny Scholtisów oraz Fasala (później Kuppermanna). W 1904 r. miasto wykupiło niezbędne działki od powyższych właścicieli, gdzie znajdowały się zabudowania gospodarcze, które wyburzono w lipcu 1905 r. Chodziło o jeden budynek murowany należący do Scholtisa oraz trzy budynki (dwa murowane i jeden drewniany) należące do Kuppermanna . Przebieg nowej ulicy o standardowej szerokości 12 m został zaprojektowany tak, by jej wyloty od strony Saskiej Kępy oraz Alei arc. Albrechta były prostopadłe. To z kolei spowodowało, iż ulica ta jest w środkowym odcinku załamana. W 1906 r. została oficjalnie nazwana Schillergasse (na cześć poety Friedricha Schillera ). W tym samym roku zamierzano wynająć tymczasowo niezabudowane działki należącą do rodziny Scholtisów pod tzw. Przedtargi, które w późniejszym okresie odbywały się na zakupionej od rodziny Tetlów działce na obecnym rynku w Cz. Cieszynie. Nie było to pierwsze zagospodarowanie tych terenów, albowiem już w 1895 r. odbył się tam występ cyrku braci Wollnerów. Specjalny namiot mógł pomieścić aż 2000 osób. W 1900 r. w tym samym miejscu miał stacjonować cyrk Victor, jednak w wyniku protestu właścicieli pobliskich domów, którzy obawiali się ryzyka pożaru, cyrk został przeniesiony na plac zabaw dla dzieci przy ówczesnej Kaistraße. Do około 1928 r. ulica była w znacznej mierze nieprzejezdna, gdyż na skrzyżowaniu z Saską Kępą znajdował się drewniany kiosk , który został usunięty najprawdopodobniej podczas budowy nowej kamienicy Tyrasa . Zmiany nazwy ulicy były następujące: 1920 - 1930 Schillergasse - Schillerova ulice. W języku polskim stosowano nieoficjalną nazwę ul. Schillera, gdyż w tym okresie miasto posiadało tylko czesko-niemieckie nazwy ulic. Po przyłączeniu w październiku 1938 r. Czeskiego Cieszyna do Polski początkowo pozostawała ul. Schillera, jednak 1 czerwca 1939 r. przemianowano ją na ul. Grunwaldzką. W 1939 - 1945 została połączona z sąsiednią ulicą Hohenegger-Strasse. Od 1945 aż po współczesność ul. Vrchlického (nazwana została na cześć poety Jaroslava Vrchlickiego ). Po wprowadzeniu dwujęzycznych nazw ulic w 2007 r. również ul. Vrchlickiego.