Budynek Dyrekcji Kolei Państwowych w Katowicach - wieżowiec położony w Katowicach przy al. Roździeńskiego 1, obok Spodka i ronda gen. Jerzego Ziętka, wybudowany na siedzibę ówczesnej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych (DOKP). Obecnie właścicielem jest PKP SA.



W budynku kolejno mieściły się:

1974-1975 - Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych

1975-1998 - Śląska Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych

1998-2001 - Dyrekcja Okręgu Infrastruktury Kolejowej

1998-2001 - Sektor Przewozów Towarowych PKP

od 2001 - szereg komórek organizacyjnych PKP Cargo SA

od 2002 - Oddział Regionalny PKP Polskie Linie Kolejowe SA

od 2002 - Zakład Linii Kolejowych PKP Polskie Linie Kolejowe SA

PKP Energetyka Sp. z o.o.

PKP Informatyka Sp. z o.o.

Związek Zawodowy Administracji PKP

Międzyzakładowy Związek Zawodowy Rewidentów Taboru

Związek Zawodowy Kolejarzy Śląskich

PKP wraz ze spółką Hines Polska planują gruntowną renowację biurowca. Obok miałby powstać kolejny, wyższy z prawie dwukrotnie większą powierzchnią biurową.



Źródło - wikipedia:

3 maja 1823 roku Wyższy Urząd Górniczy w Brzegu udzielił nadania dla pola górniczego „Ferdinand” pod Bogucicami, dając w ten sposób początek późniejszej kopalni „Katowice”.

Zakończone 200 lat temu starania o założenie nowego zakładu wydobywczego rozpoczęły się jednak wcześniej. 9 sierpnia 1822 roku Ignatz Ferdinand von Beym, kupiec solny i emerytowany rotmistrz z Tarnowskich Gór złożył wniosek w tej sprawie do Królewskiego Urzędu Górniczego w Tarnowskich Górach. Wydobywany w tym miejscu węgiel trafiać miał m.in. do pobliskiej huty cynku „Fanny”, której Beym był współudziałowcem. 24 lutego 1823 roku odbyła się wizytacja tzw. punktu znaleźczego. Po upływie kilku miesięcy 3 maja władze górnicze ostatecznie dokonały nadania pola górniczego, które na cześć wnioskodawcy nazwano „Ferdinand”. Urzędowych formalności dopełniło jego zatwierdzenie przez Królewskie

Wyższe Starostwo Górnicze Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Berlinie w dniu 21 maja 1823 roku. Zgodnie z obowiązującym prawem górniczym dokonano podziału 128 kuksów, czyli udziałów w nowym przedsięwzięciu. Większość z nich przypadła Stanisławowi hrabiemu Miroszewskiemu, właścicielowi Bogucic (61), a pozostałe z nich zostały podzielone pomiędzy osoby zaangażowane w uruchomienie kopalni: Ignatzego Ferdinanda von Beyma (20), Isaaca Freunda (29) i Johanna Freidricha Weddinga (12). Zwyczajowo cztery kuksy przekazano na rzecz Kasy Brackiej, a dwa pozostawiono w formie wolnych kuksów.

Czas założenia kopalni to początek kryzysu na rynku wyrobów hutnictwa cynku. W wyniku tego Beym i Freund zdecydowali się odsprzedać swoje udziały Rudolfowi Christianowi Griebelowi, szczecińskiemu kupcowi będącemu udziałowcem wspominanej huty „Fanny”. Zgodnie z ówczesnymi przepisami wyznaczone wówczas pole górnicze dysponowało niewielką powierzchnią około 0,5 km2. W przyszłości wraz z rozwojem kopalni łączono ją z okolicznymi nadaniami m.in. „Bertram”, „Belle Alliance”, „Artur”, systematycznie powiększając obszar jej działalności. W początkowym okresie eksploatacja pola górniczego „Ferdinand” odbywała się w płytko położonych pokładach wyłącznie przy użyciu siły ludzkich mięśni przy użyciu licznych blisko siebie zlokalizowanych szybików. W pierwszym roku istnienia zdołano wydobyć 3 100 ton węgla.