Ze względu na podmokły teren schron bojowy nie mógł być wkopany w ziemię, a co za tym idzie cały wystawał ponad jej poziom. Pozostawał jednak problem jego zamaskowania. Można go było, podobnie jak inne, obsypać ziemią. Jednak na odkrytym, zupełnie płaskim, terenie taki pagórek od razu wzbudzałby podejrzenia. Stąd zdecydowano się wykonać na nim szopę. Umiejscowienie schronu blisko wody stwarzało jeszcze jeden poważny mankament. W trakcie wiosennych roztopów podnosił się poziom wody Jeziora Wielim, a to powodowało zalewanie obiektu. Pozostałe budowle Wału Pomorskiego posiadają progi między pomieszczeniami, a na zewnątrz prowadzą schodki. Taka konstrukcja, przy ewentualnym zalaniu, znacznie utrudniłoby naturalny wypływ wody z bunkra. Dlatego w nadwielimskim obiekcie zrezygnowano ze schodków i progów. Jest to jedyne tego typu rozwiązanie na Pomorzu. 

Skąd więc pomysł, by na takim obszarze wznieść bunkier ? 

Niemcy obawiali się natarcia przeciwnika po zamarzniętym Jeziorze Wielim. Atakującym sprzyjałaby osłona wielimskiej wyspy. W przypadku powodzenia takiego manewru silne umocnienia odcinka szczecineckiego, przystosowane do prowadzenia ostrzału czołowego, stałyby się w toku dalszych działań bezużyteczne. Biorąc to pod uwagę Niemcy wybudowali w rejonie Gałowa 5 schronów bojowych, których zadaniem była obrona północnej flanki odcinka Szczecinek i uniemożliwienie wspomnianego manewru. 



Natomiast opisywany bunkier miał im zapewnić osłonę lewego skrzydła i tyłów. Był to standardowy schron dwusektorowy z pomieszczeniem dla grupy wypadowej. Jest dobrze zachowany i warto go obejrzeć, chociaż z baraku zostały tylko fundamenty, a sam bunkier jest pozbawiony pancerzy.