Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 1 głos | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. opolskie › Opole › Dzielnica IX › Rynek › Zachodnia pierzeja Rynku › Kamienica "Pod Lwem" |
Lata 1920-1925 , Kościół Świętej Trójcy widziany z Rynku. Po lewej widoczna rynkowa kamienica nr 32, po prawej Kamienica Pod Lwem.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2006 kwiecień
20 lat 0 miesięcy 14 dni |
Dodane: 14 stycznia 2013, godz. 18:30:01
Rozmiar: 984px x 1037px
8 pobrań 3209 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Cristoforo
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kamienica "Pod Lwem"
więcej zdjęć (56)
Zabytek: 751/64 z 31.03.1964
Od niego zaczyna się numeracja domów w rynku, ale nie tylko dlatego jest wyjątkowy. Do końca panowania w Opolu dynastii Piastów, czyli do roku 1532, był własnością naszych książąt.
I należy ten dom do najstarszych w Opolu, choć jego dzisiejszy kształt pochodzi z XVII wieku, a klasycystyczny wystrój architektoniczny z 1824 roku. Był jednym z pierwszych w Opolu domów murowanych, zgodnie z fundacją księcia biskupa Jana Kropidły z 1421 roku.
Po wielkim pożarze w 1615 roku stał się własnością hrabiowskiego rodu Oppersdorfów z Glogówka, a później, od początku XVIII wieku, często zmieniali sie jego właściciele, m.in.: winiarz Rolcke, baron von Fragstein, piekarz Stolz, pocztowiec Albrecht, kupiec Landsberger.
W XVIII wieku ten dom, jako pierwszy w rynku (poza kramami śródrynkowymi), otrzymał prawo prowadzenia handlu, co było wyróżnieniem. Początkowo mieściły się tutaj służby porządkowe i biura podatkowe, ale w 1824 roku dom wykupił aptekarz Heinrich Grabowsky i otworzył drugą w Opolu aptekę - Pod Lwem. I prawdopodobnie już wtedy pojawił się nad wejściem do apteki znany do dziś opolanom rzeźbiony złoty lew.
Najbardziej jednak znanym i znaczącym wydarzeniem związanym z tym domem był pobyt w Opolu w roku 1655, podczas najazdu szwedzkiego, króla Jana Kazimierza, który miał się tutaj zatrzymać jako gość barona Oppersdorfa. I w tym domu 30 listopada wydał słynny uniwersał do narodu polskiego, wzywający do walki z najeźdżcą.
Ostatnia wojna oszczędziła budynek. Jako jeden z nielicznych w rynku ostał się bez szwanku, od 1945 roku funkcjonował jako budynek mieszkalno-usługowy. Przybyły do Opola aptekarz Czesław Marcinkowski już w marcu wznowił działanie apteki Pod Lwem, później w tym lokalu był sklep z pamiątkami TOP-ART, a ostatnio dżinsy Levi's.
W skrzydle południowym domu, z wejściem od ulicy Zamkowej, mieści się od lat miejska biblioteka muzyczna.
Andrzej Hamada, "Dom Książęcy - siedziba Piastów", Gazeta WYborcza, Opole 2004
I należy ten dom do najstarszych w Opolu, choć jego dzisiejszy kształt pochodzi z XVII wieku, a klasycystyczny wystrój architektoniczny z 1824 roku. Był jednym z pierwszych w Opolu domów murowanych, zgodnie z fundacją księcia biskupa Jana Kropidły z 1421 roku.
Po wielkim pożarze w 1615 roku stał się własnością hrabiowskiego rodu Oppersdorfów z Glogówka, a później, od początku XVIII wieku, często zmieniali sie jego właściciele, m.in.: winiarz Rolcke, baron von Fragstein, piekarz Stolz, pocztowiec Albrecht, kupiec Landsberger.
W XVIII wieku ten dom, jako pierwszy w rynku (poza kramami śródrynkowymi), otrzymał prawo prowadzenia handlu, co było wyróżnieniem. Początkowo mieściły się tutaj służby porządkowe i biura podatkowe, ale w 1824 roku dom wykupił aptekarz Heinrich Grabowsky i otworzył drugą w Opolu aptekę - Pod Lwem. I prawdopodobnie już wtedy pojawił się nad wejściem do apteki znany do dziś opolanom rzeźbiony złoty lew.
Najbardziej jednak znanym i znaczącym wydarzeniem związanym z tym domem był pobyt w Opolu w roku 1655, podczas najazdu szwedzkiego, króla Jana Kazimierza, który miał się tutaj zatrzymać jako gość barona Oppersdorfa. I w tym domu 30 listopada wydał słynny uniwersał do narodu polskiego, wzywający do walki z najeźdżcą.
Ostatnia wojna oszczędziła budynek. Jako jeden z nielicznych w rynku ostał się bez szwanku, od 1945 roku funkcjonował jako budynek mieszkalno-usługowy. Przybyły do Opola aptekarz Czesław Marcinkowski już w marcu wznowił działanie apteki Pod Lwem, później w tym lokalu był sklep z pamiątkami TOP-ART, a ostatnio dżinsy Levi's.
W skrzydle południowym domu, z wejściem od ulicy Zamkowej, mieści się od lat miejska biblioteka muzyczna.
Andrzej Hamada, "Dom Książęcy - siedziba Piastów", Gazeta WYborcza, Opole 2004
Zachodnia pierzeja Rynku
więcej zdjęć (173)
Dawniej: Westseite
Rynek 32
więcej zdjęć (63)
Południowa pierzeja Rynku
więcej zdjęć (84)
Dawniej: Südseite
Kościół Trójcy Świętej
więcej zdjęć (185)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: XIV - XVI w.
Dawniej: Evangelische Kirche
Zabytek: 764/64 z 5.04.1964
Kościół Świętej Trójcy − rzymskokatolicki kościół filialny, znajdujący się przy placu Wolności 2 (bliskie sąsiedztwo Rynku) w Opolu. Świątynia należy do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu, w dekanacie Opole, diecezji opolskiej. Dnia 05 kwietnia 1964 roku, pod numerem 764/64 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego.
W latach 30. XIII wieku na ziemie polskie zaczęli przybywać franciszkanie. Około 1238 roku założyli oni klasztor, który został zniszczony przez najazdy tatarskie. W połowie XIII wieku rozpoczęto budowę murowanego klasztoru i kościoła franciszkańskiego, jednak budowle te zostały w 1307 roku zniszczone przez pożar. W 1309 roku rozpoczęto odbudowę tych obiektów. W 1516 roku książę Jan II Dobry usunął z klasztoru franciszkanów, a w ich miejsce sprowadził bernardynów. W 1605 roku kościół oraz klasztor ponownie objęli franciszkanie. Dziesięć lat później obiekty spłonęły, a dalsze zniszczenia były skutkami wojny 30-letniej. Kolejny raz kościół i klasztor odbudowano w 1646 roku. W czasach potopu szwedzkiego, w latach 1655-1656, w klasztorze opolskim urzędowała kancelaria króla Jana Kazimierza. W refektarzu klasztornym 30 listopada 1655 roku ogłoszony został uniwersał królewski wzywający naród polski do powstania przeciwko Szwedom. Pożary z 1682 i 1739 roku spowodowały kolejne duże zniszczenia. W trakcie odbudowy wprowadzono do architektury kościoła elementy manieryzmu i baroku, zachowując jednak jej pierwotny, kształt gotycki. Od 1820 roku aż do końca II wojny światowej, świątynia należała do ewangelików. W kościele znajdują się szczątki Piastów Opolskich. Tuż obok świątyni znajduje się klasztor franciszkanów. Podczas ostatniego remontu obok świątyni, pod kostką brukową z herbem Opola, odkryto mogiły, należące prawdopodobnie do żołnierzy rosyjskich z okresu wojen napoleońskich (w kościele był wówczas lazaret).
Bryła kościoła łączy elementy wczesnogotyckie, późnorenesansowe i barokowe. Wieża pochodzi z końca XV wieku, w 1902 roku nadbudowana została w stylu neobarokowym. Wnętrze świątyni ma charakter halowy, trójnawowy. Do kościoła przylega klasztor franciszkanów. Łącznikiem między kościołem a klasztorem jest kaplica św. Anny, zwana też Piastowską. Po pożarze w II połowie XV wieku drewniany strop kaplicy zastąpiony został trójprzęsłowym sklepienim gwiaździstym. W zworniku, pośrodku sklepienia, umieszczony jest złoty orzeł w koronie na błękitnym polu - herb księstwa opolsko-raciborskiego. Ściany kaplicy ozdabiają freski. Znajdujący się na głównej ścianie kaplicy ołtarz-tryptyk przedstawia św. Annę z fundatorem klasztoru Władysławem I i fundatorem Jasnej Góry Władysławem Opolczykiem, św. Barbarę i św. Jadwigę Śląską - żonę Henryka Brodatego. Kaplica jest jednocześnie mauzoleum Piastów opolskich z rzeźbionymi nagrobkami Bolka I, Bolka II, Bolka III oraz księżnej Anny Oświęcimskiej pochodzącymi z lat 1378-1382. W krypcie pod ołtarzem głównym, spoczywają szczątki ośmiu książąt i pięciu księżnych, w tym wnuczki Władysława Łokietka - Elżbiety świdnickiej. Znajduje się tam ponadto pochodząca z lat 20-30. XIV wieku polichromia przedstawiająca scenę ukrzyżowania - najstarsze z malowideł ściennych, zachowanych na Śląsku. W kościele na uwagę zasługuje m.in.:
-chór z regencyjno-barokowym prospektem organowym, wykonanym w Lipsku w II połowie XVIII wieku,
-rzeźby Dawida, królowej Saby i grających aniołów,
-kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej,
-kaplica Najświętszego Sakramentu,
-kaplica Ukrzyżowania,
-kaplica św. Maksymiliana Kolbego (w czasie konserwacji odkryto w kaplicy fragmenty XV-wiecznych fresków.
Przed kościołem stoi pochodząca z początku XVIII wieku, rzeźba św. Jana Nepomucena
wikipedia(fantom)
W latach 30. XIII wieku na ziemie polskie zaczęli przybywać franciszkanie. Około 1238 roku założyli oni klasztor, który został zniszczony przez najazdy tatarskie. W połowie XIII wieku rozpoczęto budowę murowanego klasztoru i kościoła franciszkańskiego, jednak budowle te zostały w 1307 roku zniszczone przez pożar. W 1309 roku rozpoczęto odbudowę tych obiektów. W 1516 roku książę Jan II Dobry usunął z klasztoru franciszkanów, a w ich miejsce sprowadził bernardynów. W 1605 roku kościół oraz klasztor ponownie objęli franciszkanie. Dziesięć lat później obiekty spłonęły, a dalsze zniszczenia były skutkami wojny 30-letniej. Kolejny raz kościół i klasztor odbudowano w 1646 roku. W czasach potopu szwedzkiego, w latach 1655-1656, w klasztorze opolskim urzędowała kancelaria króla Jana Kazimierza. W refektarzu klasztornym 30 listopada 1655 roku ogłoszony został uniwersał królewski wzywający naród polski do powstania przeciwko Szwedom. Pożary z 1682 i 1739 roku spowodowały kolejne duże zniszczenia. W trakcie odbudowy wprowadzono do architektury kościoła elementy manieryzmu i baroku, zachowując jednak jej pierwotny, kształt gotycki. Od 1820 roku aż do końca II wojny światowej, świątynia należała do ewangelików. W kościele znajdują się szczątki Piastów Opolskich. Tuż obok świątyni znajduje się klasztor franciszkanów. Podczas ostatniego remontu obok świątyni, pod kostką brukową z herbem Opola, odkryto mogiły, należące prawdopodobnie do żołnierzy rosyjskich z okresu wojen napoleońskich (w kościele był wówczas lazaret).
Bryła kościoła łączy elementy wczesnogotyckie, późnorenesansowe i barokowe. Wieża pochodzi z końca XV wieku, w 1902 roku nadbudowana została w stylu neobarokowym. Wnętrze świątyni ma charakter halowy, trójnawowy. Do kościoła przylega klasztor franciszkanów. Łącznikiem między kościołem a klasztorem jest kaplica św. Anny, zwana też Piastowską. Po pożarze w II połowie XV wieku drewniany strop kaplicy zastąpiony został trójprzęsłowym sklepienim gwiaździstym. W zworniku, pośrodku sklepienia, umieszczony jest złoty orzeł w koronie na błękitnym polu - herb księstwa opolsko-raciborskiego. Ściany kaplicy ozdabiają freski. Znajdujący się na głównej ścianie kaplicy ołtarz-tryptyk przedstawia św. Annę z fundatorem klasztoru Władysławem I i fundatorem Jasnej Góry Władysławem Opolczykiem, św. Barbarę i św. Jadwigę Śląską - żonę Henryka Brodatego. Kaplica jest jednocześnie mauzoleum Piastów opolskich z rzeźbionymi nagrobkami Bolka I, Bolka II, Bolka III oraz księżnej Anny Oświęcimskiej pochodzącymi z lat 1378-1382. W krypcie pod ołtarzem głównym, spoczywają szczątki ośmiu książąt i pięciu księżnych, w tym wnuczki Władysława Łokietka - Elżbiety świdnickiej. Znajduje się tam ponadto pochodząca z lat 20-30. XIV wieku polichromia przedstawiająca scenę ukrzyżowania - najstarsze z malowideł ściennych, zachowanych na Śląsku. W kościele na uwagę zasługuje m.in.:
-chór z regencyjno-barokowym prospektem organowym, wykonanym w Lipsku w II połowie XVIII wieku,
-rzeźby Dawida, królowej Saby i grających aniołów,
-kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej,
-kaplica Najświętszego Sakramentu,
-kaplica Ukrzyżowania,
-kaplica św. Maksymiliana Kolbego (w czasie konserwacji odkryto w kaplicy fragmenty XV-wiecznych fresków.
Przed kościołem stoi pochodząca z początku XVIII wieku, rzeźba św. Jana Nepomucena
wikipedia(fantom)
Zespół klasztorny oo. franciszkanów
więcej zdjęć (11)
Zbudowano: XIII / XIV w
Zabytek: 764/64 z 05.04.1964
Franciszkanie zostali sprowadzeni do Opola w 1238 roku przez Władysława I Opolskiego. On też ufundował kompleks kościelno-klasztorny, którego wznoszenie ojcowie franciszkanie rozpoczęli na przełomie XIII i XIV w. Z tego okresu pochodzi najstarsza dziś w Opolu konstrukcja architektoniczna: prezbiterium kościoła pw. Trójcy Świętej, potocznie zwanego kościołem franciszkanów. Świątynia i klasztor mieszczą się w samym centrum miasta - nad brzegiem Młynówki, w sąsiedztwie opolskiego rynku. Kościół, przejęty w 1820 roku przez protestantów, od 1945 roku jest ponownie kościołem katolickim.
Z zewnątrz bryła kościoła łączy elementy gotyku z rezultatami barokowej przebudowy dachu i wieży. Wnętrze, początkowo bazylikowe, ma dziś charakter halowy, trójnawowy. Wieża z końca XV wieku nadbudowana została w stylu neobarokowym w roku 1902.
Swoistym łącznikiem między kościołem a klasztorem jest kaplica św. Anny, zwana też Piastowska. Wzniesiona około 1309 perła śląskiej architektury gotyckiej, ufundowana została przez Piastów jako kaplica grobowa. Po pożarze w II połowie XV wieku drewniany strop zastąpiony został efektownym, trójprzęsłowym sklepienim gwiaździstym. W zworniku, pośrodku sklepienia, umieszczony jest złoty orzeł w koronie na błękitnym polu - herb księstwa opolsko-raciborskiego. Ściany kaplicy udekorowane są freskami. Znajdujący się na głównej ścianie kaplicy ołtarz-tryptyk przedstawia św. Annę z fundatorem klasztoru Władysławem I i fundatorem Jasnej Góry Władysławem III Opolczykiem oraz św. Barbarę i św, Jadwigę Śląską - żonę Henryka Brodatego. Kaplica to zarazem mauzoleum Piastów opolskich z rzeźbionymi, pełnoplastycznymi nagrobkami z lat 1378-1382 Bolka I, Bolka II oraz Bolka III i księżnej Anny Oświęcimskiej. Mieszczą się tam również płyty nagrobne innych książąt.
Podziemia pod kaplicą nie są, niestety, dostępne do zwiedzania. Można natomiast zwiedzać - po zgłoszeniu na furcie klasztoru - kryptę pod ołtarzem głównym, gdzie spoczywają między innymi szczątki ośmiu książąt i pięciu księżnych, w tym wnuczki Władysława Łokietka - Elżbiety. Znajduje się tam również cenna XIV-wieczna polichromia przedstawiająca scenę ukrzyżowania - najstarsze z malowideł ściennych, zachowanych na Górnym Śląsku.
W samym kościele na uwagę zasługuje m.in. chór z regencyjno - barokowym prospektem organowym, wykonanym w Lipsku w drugiej połowie XVIII wieku. W prospekcie widnieją rzeźby Dawida, królowej Saby i grających aniołów. Godne obejrzenia są także kaplice: Matki Boskiej Częstochowskiej, Najświętszego Sakramentu, Ukrzyżowania i kaplica zwana obecnie kaplicą św. Maksymiliana Kolbego. W czasie konserwacji odkryto w niej fragmetny XV-wiecznych fresków.
W krużgankach dwuskrzydłowego klasztoru zgromadzono gotycką i barokową rzeźbę sakralną oraz freski zdjęte ze ścian kaplicy św. Anny podczas jednej z przebudów. Przed budynkiem stoi rzeźba św. Jana Nepomucena z początku XVIII wieku.
Z zewnątrz bryła kościoła łączy elementy gotyku z rezultatami barokowej przebudowy dachu i wieży. Wnętrze, początkowo bazylikowe, ma dziś charakter halowy, trójnawowy. Wieża z końca XV wieku nadbudowana została w stylu neobarokowym w roku 1902.
Swoistym łącznikiem między kościołem a klasztorem jest kaplica św. Anny, zwana też Piastowska. Wzniesiona około 1309 perła śląskiej architektury gotyckiej, ufundowana została przez Piastów jako kaplica grobowa. Po pożarze w II połowie XV wieku drewniany strop zastąpiony został efektownym, trójprzęsłowym sklepienim gwiaździstym. W zworniku, pośrodku sklepienia, umieszczony jest złoty orzeł w koronie na błękitnym polu - herb księstwa opolsko-raciborskiego. Ściany kaplicy udekorowane są freskami. Znajdujący się na głównej ścianie kaplicy ołtarz-tryptyk przedstawia św. Annę z fundatorem klasztoru Władysławem I i fundatorem Jasnej Góry Władysławem III Opolczykiem oraz św. Barbarę i św, Jadwigę Śląską - żonę Henryka Brodatego. Kaplica to zarazem mauzoleum Piastów opolskich z rzeźbionymi, pełnoplastycznymi nagrobkami z lat 1378-1382 Bolka I, Bolka II oraz Bolka III i księżnej Anny Oświęcimskiej. Mieszczą się tam również płyty nagrobne innych książąt.
Podziemia pod kaplicą nie są, niestety, dostępne do zwiedzania. Można natomiast zwiedzać - po zgłoszeniu na furcie klasztoru - kryptę pod ołtarzem głównym, gdzie spoczywają między innymi szczątki ośmiu książąt i pięciu księżnych, w tym wnuczki Władysława Łokietka - Elżbiety. Znajduje się tam również cenna XIV-wieczna polichromia przedstawiająca scenę ukrzyżowania - najstarsze z malowideł ściennych, zachowanych na Górnym Śląsku.
W samym kościele na uwagę zasługuje m.in. chór z regencyjno - barokowym prospektem organowym, wykonanym w Lipsku w drugiej połowie XVIII wieku. W prospekcie widnieją rzeźby Dawida, królowej Saby i grających aniołów. Godne obejrzenia są także kaplice: Matki Boskiej Częstochowskiej, Najświętszego Sakramentu, Ukrzyżowania i kaplica zwana obecnie kaplicą św. Maksymiliana Kolbego. W czasie konserwacji odkryto w niej fragmetny XV-wiecznych fresków.
W krużgankach dwuskrzydłowego klasztoru zgromadzono gotycką i barokową rzeźbę sakralną oraz freski zdjęte ze ścian kaplicy św. Anny podczas jednej z przebudów. Przed budynkiem stoi rzeźba św. Jana Nepomucena z początku XVIII wieku.
Rynek
więcej zdjęć (1724)
Dawniej: Ring
pl. Wolności
więcej zdjęć (1246)
Dawniej: Regierung Platz, Annaberg Platz