Przepiękna, cudowna kamienica z 1937, oczywiście przedwojenna i modernistyczna w stylu wczesnego Le Corbusiera. Gdyby ktoś chciał ją odrestaurować to teraz praktycznie wszystko co tutaj widać na fasadzie jest koszmarnie brzydkie, oszpecone i zmodyfikowane począwszy od tynku, któremu brakuje oryginalnej kamieniarki czyli np. płyt piaskowca. :-) To zabawne, że parter był cały podcięty pięknymi luksferami (nie było tych piwnicznych okienek ani nawet tej wąskiej ściany na parterze), które to przedwojenne luksfery były jasne i bezbarwne (a nie ciemne i karbowane jak w PRL) i takie same jakie zastosował architekt Pierre Chareau w 1932, w Paryżu i jeszcze są produkowane: Ponadto skrzynka gazowa też była wykonana tylko z luksferów i zatopiona gładko w murze z rustyki. Rynien nie było bo to już wtedy był kłopotliwy przeżytek pod względem estetyki i zastosowano nowoczesny odpływ wewnętrzny. Moje źródło:Architektura i budownictwo, 1938. Do ideału brakuje jeszcze pięknych detali: bardziej cienkich ram okiennych, przydał by się stalowy lakier do balustrad balkonowych, powinna być dokonana wymiana stolarki okiennej na drewnianą i nie polakierowaną na biało (drewno zawsze lepiej się prezentuje niż biel) i jeszcze najlepiej by było zwiększyć przeszklenia okien czyli portfenetrów poprzez usunięcie tych drewnianych płyt na dole okien, które tylko zasłaniają światło w lokalach co zgadzało by się na pewno z architekturą funkcjonalizmu ówczesnej Europy (Paryża) gdzie już wtedy przed wojną preferowano pełne przeszklenia mieszkań (Le Corbusier) ale tutaj było by kontrowersyjną ingerencją do rozważenia. Żelazobetonowe słupy parteru i drzwi oraz okna wejściowe powinny zostać obłożone stalą chromowaną (wzorem zabytkowego gmachu BGK).